ŻYCIE

Pamiętacie ODIGO? Komunikator, bardzo popularny kilka lat

temu. Określałeś klienta z którym chcesz porozmawiać (wiek, płeć,

miejsce zamieszkania, zainteresowania) i jazda. Klikałeś w ikonkę,

nawiązywałeś rozmowę i udawałeś mądrego. Jak szło dobrze, gadałeś

długo. Jeżeli szło cienko, wybierałeś następną ikonkę, i tak do

skutku. Cieszyły mnie rozmowy z rodakami mieszkającymi poza

krajem. Australia, Kanada, Stany… Większość rozmów wspominam

miło. Jedną zapamiętam szczególnie.

Z kim by tu dzisiaj pogaworzyć… Ooooo, jest ikonka o blond

włosach. W Stanach mieszka. Klikam. Czekam kilka sekund (sprawdzała

kto) i… jest. Nawet szybko nawiązaliśmy kontakt. Była bezpośrednia,

wesoła, sympatyczna. Zapytałem od kiedy tam jest, jak się

jej powodzi, skąd pochodzi. Pytałem o wszystko co mnie interesowało.

Na wszystkie pytania odpowiadała. Okazało się, że mieszkała

70 km od mojego miejsca zamieszkania. Sprawdzała czy mówię

prawdę pytając o konkretne ulice. Uwierzyła, gdy zacząłem ją po

Z „oprowadzać”. Pisałem co od jej wyjazdu się zmieniło, wymieniałem

nazwy ulic, podawałem co się tam znajduje itp. Znałem

i znam Z bardzo dobrze więc nie miałem z tym problemów. Mieszkała

tam moja siostra, która podobnie jak moja rozmówczyni, wyemigrowała

za kałużę. Myślę, że nabrała do mnie zaufania. Rozmawialiśmy

około dwóch — trzech godzin, gdy zapytałem o okoliczności

jej wyjazdu. Po kilku sekundowej ciszy oświadczyła, że dzisiaj

na ten temat nie będzie nic mówić. -Może następnym razem? —

odpowiedziała i wyszła z netu. Po kilku dniach otworzyłem odigo.

Była w sieci. Zapukałem do drzwi. Odezwała się szybko. Z nikim nie

rozmawiała. Po godzinie klikana mówię, że jest mi coś winna. -Co

chcesz wiedzieć? -pyta. Mieszkałam w Z teraz mieszkam w MN. Ot

i cała opowieść. -Przecież wiesz, że nie o to pytam”- mówię -Interesuje

mnie jak się tam dostałaś. Przecież nie wykupiłaś, ot tak, biletu

lotniczego i poleciałaś. Nie tak się to odbywało. Zgoda naszych,

wiza ich. To droga przez mękę. Wiem coś o tym bo siostra z synem

5 lat czekała na wyjazd. Dopiero potem nasi wyrazili zgodę

— Ja też czekałam 5 lat. — powiedziała. Pierwszy wyjechał mąż.

Zostałam z córkami, 2 i 4 letnią dziewczynką. Mąż wyjechał do

Niemiec Zachodnich. Uzgodniliśmy wcześniej, że odmówi powrotu

i tam zacznie szukać szczęścia. Po kilku miesięcznym pobycie

w obozie przejściowym zdecydował się na wyjazd do USA. Mieliśmy

ze sobą kontakt. Wiedziałam o jego decyzjach i godziłam się na nie.

Natychmiast po zagospodarowaniu się męża w Stanach zaczęliśmy

starania o wyjazd do niego. Wiedziałam, że nie jest to proste, ale

przez myśl mi nie przeszło, że jest to droga przez mękę. Nagle

okazało się, że jestem dla kraju bardzo potrzebna, że ojczyzna

beze mnie ani rusz… Trzeba było mieć żelazne nerwy aby przez

to wszystko przejść. Byłam zrezygnowana. Gdyby nie mąż, który

podtrzymywał mnie na duchu, zrezygnowałabym z emigracji. Były

jeszcze córki, tęskniące za ojcem. Nie mogłam myśleć wyłącznie

o sobie. Kłopoty jakie za nami, jakie przed nami, złączyły nas

wszystkich. Byliśmy dla siebie bliscy jak nigdy. Codzienne telefony,

zapewnienia o miłości...To było coś niesamowitego, to była bajka.

W normalnym życiu tego nie ma. W końcu jest zgoda. Byliśmy

najszczęśliwsi na świecie. Pamiętam powitanie, kwiaty, łzy szczęścia,

tulenie się córek do męża. Ponad 5 lat starań aby połączyć

się mogła rodzina. Teraz nie było to ważne. Byliśmy razem i tylko

to się liczyło. Po przyjeździe do domu mąż powiedział abyśmy się

rozgościły, on wyskoczy zrobić zakupy. Mieszkał w małym, skromnym,

przytulnym domku. Rozglądamy się z zaciekawieniem. Czekamy

na męża, ojca… Czekamy godzinę, dwie, trzy… Czekamy do rana.

Potem do południa. Otwieram lodówką, pełna. Zjadłyśmy kolacjo —

śniadanie — obiad i dalej czekamy...Nie wrócił. Żadnego telefonu,

żadnej informacji pisanej. Rozpłynął się. Nie wiem co robić, nie

znam języka, nie znam nikogo. Córki przerażone. Idę do najbliższego

domku. Mam szczęście, trafiam na zasiedziałe tam od lat, małżeństwo

polonusów. Mówią, że na męża nie mam co czekać, że

związał się z amerykanką i z nią mieszka od około 3 lat. Nie wiedziałam,

że jestem tak silna. Wytrzymałam wszystko. Wróciłam do

córek i powiedziałam o „przygodzie”. Zawzięłam się w sobie. Postanowiłam,

że dam sobie radę bez niego. Do Polski nie miałam po

co wracać, wszystko sprzedałam. Dzięki pomocy sąsiadów, ruszyłam

z miejsca. Pracowałam ciężko przez ponad 20 lat, ale wygrałam.

Córki skończyły studia, są na swoim. One były dla mnie oparciem.

To dzięki naszemu wspólnemu wysiłkowi czujemy się szczęśliwe.

To wszystko co mam do powiedzenia. Chciałeś wiedzieć, wiesz -Co

z mężem, widziałaś go, rozmawiałaś, odezwał się? -Nie rozmawiałam,

nie szukałam. Widziałam go tylko raz. Spotkaliśmy się na czerwonym

świetle. Ja w swoim aucie, on w swoim. Spojrzałam odruchowo

w lewo. On w prawo. Zmieszał się, to było widać. Zapaliło się

zielone światło… Szczerze mówiąc, nie było we mnie żadnej emocji.

Nie był mi do niczego potrzebny — zakończyła.

Ta rozmowa to dla mnie szok. Kliknąłem w jej ikonkę a tam link,

którego wcześniej nie widziałem. Otworzyłem. Biuro matrymonialne.

Zobaczyłem jej zdjęcie. Urocza kobieta. W pewnym momencie

zapytała — Ty wiesz dlaczego jestem na ODIGO? — Tak, wiem. Życzę

powodzenia. Na pewno znajdziesz drugą połówkę i będziesz najszczęśliwszą

osobą na ziemi. Jesteś tego warta. Ja to wiem.

Odpowiedziała: " :)”

To był nasz ostatni kontakt.