JESIEŃ ŻYCIA

Ona 74 lata. On 78. Godzina 7.45 kiedyś tam

Dzień jak każdy. On w kuchni szykuje kawę. Ona oczekuje

w pokoju, siedząc w fotelu. Wszystko jest tak jak zawsze,

oprócz dwóch rzeczy. Dzisiejszego poranka wstali kilkanaście minut

później niż zwykle. Ponadto dla niego nie było żadnego ciasta.

Nie zdarzało się to wcześniej. Mówi aby poszedł i kupił. Odmawia

twierdząc, że kawa bez ciasta jest równie

dobra. Nie daje za wygraną 
-Idź, kup pączka czy jakiś placek- prosi - sklep jest piętro niżej. Nie zajmie 
to więcej czasu niż minuta. Idź, poczekam.

Wrócił po około 5 minutach. W łazience paliło się światło.

Dwie filiżanki kawy stały na stole nienaruszone. Pączek także.

Uśmiechnął się do siebie.

Czekała — pomyślał

Teraz On czekał na Nią. Czekał zbyt długo, zaczął się niecierpliwić.

Zawołał raz i drugi. Nie odpowiadała Otworzył drzwi łazienki…

Ugięły się pod nim nogi. Wisiała na sznurze nie dając znaku

życia.

Nie pozostawiła żadnego listu, nic. Po prostu odeszła. Taki był

jej wybór.

Rozmawiałem z nim kilka minut. Cały czas płakał. Nie potrafił

podać przyczyn samobójstwa. Byli zgodnym małżeństwem. Nie chorowała.

Widywałem Go wiele razy, gdy szedł w kierunku cmentarza.

Zawsze z kwiatami. Myślę, że szedł w odwiedziny do niej

DRUGA W NOCY

Cholerny dyżur. Chce mi się spać. Żadnego zajęcia, nic się nie

dzieje. Szczerze mówiąc lubię takie wieczory. Jestem szczęśliwy

gdy nie muszę w nocy pracować. Najlepiej będzie jak pójdę do

domu. Mieszkam kilka minut od Komendy. Gdy coś się wydarzy,

przedzwonią, przyjadę. Mówię o tym. Dyżurny zgadza się. Chwytam

klamkę, chcąc otworzyć drzwi wyjściowe. Słyszę telefon. Poczekam,

może coś dla mnie. Wykrakałem. -Pojedziesz do R. Jakaś baba zgłosiła,

że dokonano na niej gwałtu. Wsiadłem w radiowóz i wio…

Wchodzę na Posterunek. Przy stole zapłakana, roztrzęsiona „lichota”

w wieku około 30lat. Pomyślałem, że nawet gdyby dopłacała, nie

poszedłbym z nią na żadne balety. Ale nie po to tutaj przyjechałem

by rozważać co ja z nią itd. Uspokajam, częstuję papierosem, paliłem

wówczas, odmawia, nie pali. Proszę aby opowiedziała co i jak.

Trzęsącym się głosem zaczyna mówić. Jechała z Wrocławia, gdzie

była u chorej mamy. Miała kłopoty z dotarciem do domu. Nie wiedziała,

gdzie przesiadka, o której godzinie i takie tam. Kierowca

autobusu poradził, aby wysiadła w R. zapewniając, że tutaj dostanie

się do odpowiedniego autobusu. Coś mi tutaj nie grało. R. to większa

wiocha przy przelotowej trasie. Ale cóż. Gwałt to gwałt. Wysiadła.

Czekała na autobus, którego na rozkładzie jazdy nie było.

Godzina 23 — 24. Bez sensu. Postanowiła szukać innego rozwiązania.

Idąc do „centrum” wiochy, zauważyła chłopaka. Przedstawiła

sprawę, prosząc o pomoc. Poradził, aby poszła do właściciela taxi

mieszkającego tam i tam. Na pewno pomoże i tanio zawiezie.

Poszła...Szutrową ulicą szła pod wskazany adres. Czuła niepokój,

wydawało się jej, że ktoś za nią idzie. Spojrzała do tyłu. Chłopak,

który pomagał w kłopocie szedł za nią. Przyspieszyła, on także.

W pewnym momencie rzucił się na nią, powalił na ziemię. Zaczęła

się walka na śmierć i życie. Usiłował ją rozebrać. Zerwał przy tym

naszyjnik, zegarek, zniszczył bluzkę. Broniąc się ugryzła go w przedramię

prawej ręki. Ból musiał być okropny, skoro napastnik „zawył”

i uciekł. Pozbierała się szybko. O wszystkim zgłosiła na Posterunku.

Postanowiłem udać się na miejsce zdarzenia. Poszła z nami.

Wystarczyło spojrzeć na szuter aby zorientować się, że coś się działo.

Na miejscu odnalazłem zegarek i naszyjnik poszkodowanej. W R.

był stary CPN, otwarty do 22.Pomyślałem, że być może ajent robił

inwentaryzację, pracował nad dokumentami, czy coś w tym rodzaju.

W każdym razie nie wykluczone, że został w pracy dłużej. Po jej

zakończeniu postanowił się zrelaksować. Nie wiedział jak. Trafiła

się dziewczyna, więc… Tak myślałem. Pytam T. /posterunkowego/,

gdzie mieszka cepeeniarz. Idziemy w trójkę. Domek jednorodzinny,

ku mojemu zdumieniu, otwarty. Wchodzimy bez pukania. Ciemno…

Jak w nocy. W końcu zaraz godz. 4. Zapalam światło. Słyszę odgłos

kroków zbiegających po schodach. Wpada przestraszony facet.

Uspokaja się, gdy widzi posterunkowego. Spojrzałem na nią. Kręci

przecząco głową. Nie on. Aby wyjść z sytuacji mówię, dlaczego

weszliśmy. Skłamałem mówiąc, że drzwi były otwarte, że

dla nas to nietypowa sytuacja, że postanowiliśmy zobaczyć jaka

jest tego przyczyna. Oczywiście przeprosiłem. Gość nie miał żalu.

Podziękował za zainteresowanie. Byliśmy na zewnątrz, gdy coś

mnie tknęło. -Ma pan syna? — Odpowiedział twierdząco, więc

poprosiłem aby obudził chłopaka. Zobaczyłem zbiegającego po

schodach byczka. Ubrany w krótkie spodenki, umięśniony. Patrzę

na prawą rękę ...Jest mój. Na przedramieniu ślady ugryzienia. Jeszcze

świeże. Spojrzałem na poszkodowaną. Skinęła głową. Zaczął

płakać, błagać aby wybaczyła, że nie chciał… Była nieubłagana

mówiąc, że musi ponieść karę za to, co zrobił. Wziąłem chłopaka

do radiowozu, pojechaliśmy do powiatowej. Był ranek. Uznałem,

że zrobiłem wszystko, co zrobić powinienem. Pozostałe czynności

wykonają koledzy w dzień. Całość materiałów przekazałem dyżurnemu.

Poszedłem do domu. Obudziłem się koło 13. Męczyła mnie

ta sprawa, coś mi się w niej nie podobało. Poszedłem do Komendy.

Wszedłem do pokoju kolegi, który kończył „papiery”. Za moment

miał jechać do Prokuratury w sprawie aresztowania napastnika. Gdy

mnie zobaczył, zaczął machać rączkami.. Mówi: — Ty, stary, z tą lampucerą

jest coś nie tak. Sprawdziłem ją. Wyobraź sobie, że na terenie

kraju 11(słownie jedenaście) razy usiłowano ją gwałcić. Zamurował

mnie. Ale cóż, nie byliśmy w stanie nic zrobić. „Poszkodowana”

nie chciała odstąpić od zgłoszenia. Miała takie prawo. Moralność

nie ma tutaj nic do rzeczy. Chłopak dostał areszt a potem

1,5 roku odsiadki. Odsiedział wszystko. Maturę zdał z opóźnieniem,

ale zdał. Widuję go czasami. Kłania mi się. Nigdy nie rozmawialiśmy

o zdarzeniu. Po co? Było, minęło. „Poszkodowanej” nie widuję.

Myślę, że dalej jeździ po kraju… Teraz na pewno trudniej podpuścić”.

Wiek nie ten, włos bardziej siwy. O urodzie nie wspomnę.

Piękni dwudziestoletni

Ona. Urocza, wysoka, blondynka. On. Brunet wieczorową porą.

Ponad 182cm wzrostu. Przystojniak jak się patrzy. Pracował w Policji.

Widywałem ich często. Jego każdego dnia. W końcu pracowaliśmy

razem. Był w niej bardzo zakochany, Świata bez niej nie

widział. Na biurku, pod szybą, trzymał zdjęcie ukochanej. Zgodził

się na jej wyjazd do Niemiec. Znalazła tam sezonową pracę.

Mówił, że będzie na nowe mieszkanie Wyjechała na trzy miesiące.

Po powrocie coś się zmieniło. Nie była tą samą dziewczyną. Dla

niego, nie ta sama. Dla innych zawsze ta sama. Ładna, uśmiechnięta

blondynka. Mówił, że poznała kogoś innego. Bardzo pragnął

aby wróciła. Rano, przed wejściem do budynku komendy,

zatrzymałem się celem porozmawiania z kolegą Przyszedł on. Przywitał

się uśmiechnięty i poszedł na górę. Pracował na drugim piętrze.

Po minucie usłyszałem krzyk i wybiegającego kolegę:

ZASTRZELIŁ SIĘ!!! — krzyczał. Pobiegłem na górę.

Leżał przy biurku w kałuży krwi. Nie żył. Kolega powiedział, że przyszedł

do pokoju, przywitał się, otworzył szafę, wyciągnął pistolet,

załadował i strzelił w klatkę piersiową. Ot tak, bez słowa, jakby

strzelał do siebie każdego dnia. Byłem na pogrzebie. Stałem z boku.

Byli jego rodzice, ona. Stali jakieś pięć metrów od siebie. Rodzice

trzymali się za ręce. Gdy trumnę złożono w grobie, podeszła do

jego matki. Stanęła blisko niej. Około piętnastu

sekund patrzyły sobie w oczy, bez słowa. Myślę,

że były to dla niej najdłuższe piętnaście sekund w życiu. Mama jego

zaczęła płakać. Wyciągnęła do niej ręce. Padły sobie w ramiona. Płakały.

Nie wiem jak długo to trwało. Odwróciłem się i poszedłem.

STRACH

Niemożliwe, znowu??? To piąty w ciągu dwóch miesięcy. Piąty

w tym samym parku.

Gra z nami w kulki, tak nie może być, musimy dorwać drania.

Zapada decyzja:

OBSTAWIAMY PARK. Zaczęło się. Wszystkie wieczory, noce spędzam

w parku.

Oczywiście, nie sam. Chodzą dziewczyny, koledzy.

Dziewczyny na „podpuchę”, my aby złapać drania. Po miesiącu

rezygnujemy, mamy dość. Gwałciciel nie zaatakował. Po dwóch

dniach kolejny gwałt w tym samym parku. Wracamy do poprzednich

działań. Łażenie po parku, obserwowanie, czekanie na cwaniaczka.

Po dwóch tygodniach rezygnujemy. Nie było sensu. Może wyjechał,

zachorował, a może szlag go trafił. Takie było nasze życzenie. Niestety,

usłyszeliśmy o nim po 3 dniach. Napadł na kobietę, która

potrafiła się obronić. Musiał uciekać. Szczerze mówiąc, zaczęliśmy

„bykiem” na siebie patrzeć. Działamy, spokój, cisza. Siedzimy

w domach, atakuje. Coś nie tak. Kolejny raz obstawiamy park. Około

23 JEST!!!

Nie w parku, ale sześć kilometrów dalej. Błyskawicznie samochody

i jazda. Blisko miejsca zdarzenia widzę faceta idącego lasem

w kierunku G. Skręcamy w jego kierunku. Usiłuje uciec, lecz nie ma

szans. Za bety i do samochodu.

Nie pytam o nic. Mówi, że wszystko powie. Nie wiem o czym,

więc proszę aby powiedział. Zaczyna opowieść o gwałcie.

Nie przerywałem, opowiadał przez całą drogę.

Opowiedział wszystko ze szczegółami. Potem zarzut, protokół

przesłuchania podejrzanego. Zeznania poszkodowanej udokumentowano

także. Opisała wszystko szczegółowo.

Z uwagi na fakt, że było bardzo ciemno, nie potrafiła potwierdzić,

czy zatrzymany jest tym, który ją zgwałcił. Potem skonfrontowaliśmy

co oboje mieli do powiedzenia. Wszystko się zgadzało. Miejsce, sposób

działania sprawcy… wszystko, wszystko. Następnego dnia

fachowcy od „gwałtów” przepuścili gościa przez magiel. Ku radości

wszystkich przyznał się do gwałtów-parkowych. Potem poszło szybko.

Zeznania, okazania, konfrontacje. Poszkodowane nie były

w stanie faceta rozpoznać, nie potrafiły opisać. Atakował z tyłu,

powalał na ziemię… Nigdy nic nie mówił, nie bił. Po prostu „kochał”.

Zaraz potem szybko uciekał. Nagrody rozdane,

wódka wypita, facet siedzi. Jest dobrze. Noce spokojne. Chce się

żyć. Pamiętam szum w prasie, gratulacjom nie było końca. Dostał

4,5 roku odsiadki.

Poszedł siedzieć, a my na kielicha Zwycięzców się nie sądzi.

Nie wytrzeźwiałem dobrze, gdy otrzymałem polecenie do

natychmiastowego stawienia się w komendzie. Poszedłem klnąc po

drodze. Musiałem się stawić, nie musiałem kląć. To tak przy okazji.

Wytrzeźwiałem na miejscu. Zgłoszenie gwałtu.

W PARKU. Od tego momentu zaczęła się jazda. Noc w noc. Spałem

w dzień, nocą przebywałem w parku. Pół biedy gdy chodziłem,

gorzej, gdy siedziałem ukryty. Myślałem, że oszaleję. W końcu

wpadł. Miał pecha, rzucił się na koleżankę, która wiedziała co ma

robić. Był tak zaskoczony, że nie potrafił słowa z siebie wydusić.

Szybko przyznał się do wszystkiego, podał okoliczności związane

z działalnością parkową. Wiedział, że park jest obstawiany. Miejsce

dogodne do ataku zajmował w dzień. Obserwował teren, widział co

się w parku dzieje itd.

Miał to szczęście, że przychodził przed nami. Gdy zauważył coś

dla siebie niepokojącego, rezygnował. Gdy był pewien, że teren jest

czysty, atakował. Ostatnim razem przyszedł później od nas, nie wiedział,

że siedzimy w dziuplach i obserwujemy. Przekonany był, że

mamy „wolne”. Tak to się kończy, niestety.

Jedna kawa czy piwo zbyt długo pite i posprzątane. Następnego

dnia pojechałem do pierwszego winnego. Ucieszył się, gdy

mnie zobaczył. Wiedział, że poczęstuję fajką, że zapali. Tak też

się stało. Siedzimy, palimy, śmiejemy się… W pewnym momencie

pytam: — Dlaczego się przyznałeś? Spojrzał zdziwiony, powiedział

:

— Bałem się że zrobicie mi krzywdę. — Nie czaruj, powiedz dlaczego

się przyznałeś.

— Wmówiliście mi, że to ja.

— Może pod G. też nie gwałciłeś? — To nie ja. Zamurowało

mnie. — Nie rób ze mnie idioty. Przyznałeś się do wszystkiego, opisałeś

z detalami, złapany zostałeś zaraz po gwałcie.

— To naprawdę nie ja.

— Wiesz co? Ja lub ty mamy coś pod deklem. To musiałeś

być ty. Niemożliwością jest, abyś znał szczegóły bez uczestniczenia

w zdarzeniu.

— Znam szczegóły bo wszystko widziałem. Nie gwałciłem,

widziałem jak gwałci.

— Opowiedz.

— Co tutaj opowiadać. Szedłem brzegiem drogi w kierunku

przystanku PKS. Usłyszałem kroki. Schowałem się w lesie, chcąc

przeczekać, aż osoba ta przejdzie. Zauważyłem kobietę spokojnie

idącą w kierunku wioski. Nie znałem jej.

Gdy zniknęła mi z oczu, usłyszałem jakieś odgłosy, których nie

potrafię opisać.

Zaciekawiony wróciłem, chciałem wyjaśnić przyczynę. Wówczas

wszystko widziałem. Obserwowałem tak długo, aż facet uciekł.

Zaraz potem zrobiłem to samo, uciekłem.

Po drodze zostałem zatrzymany.

— Jeżeli nie znasz sprawcy, siedzieć będziesz do końca wyroku,

wymyślając kolejne bajeczki. Wiesz kto to był? — Wiem… To R., stary

bandyta, mieszkaniec wioski.

Natychmiast przedzwoniłem do szefa. Gdy wróciłem, R. był

przesłuchiwany.

Przyznał się. Wiedział, że jego działalność jest osądzona, ale nie

przeszkadzało mu to. Stwierdził, że ten, który siedzi i tak nie miał

gdzie mieszkać, więc więzienie dobrze mu zrobi.

Szybko zamienili się miejscami. Odsiedział wszystko.

KARDIOLOG

Był ordynatorem w dużym szpitalu. Znany był z fachowości,

pazerności i toyoty corolli, pierwszej w mieście.

Przyjmował prywatnie i w szpitalu, też prywatnie. Nie miał skrupułów,

brał jak leci.

Gdy miał kilkudniową przerwę w pracy, pacjentów oddawał pod

opiekę podległych sobie lekarzy. Robił to z fasonem, jak na lekarza

przystało. Przedstawiał swoich zastępców i odchodził. Po powrocie

robił obchód i pytał chorych o zdrowie.

Gdy narzekał jeden z drugim i płakał, że nie ma poprawy, obsobaczał

tego, który zastępował. Robił to przy pacjentach, żeby wiedzieli

jak o nich dba. Potem mówił, że zmieni leki bo to co dał

zastępca nie nadaje się w weterynarii a co dopiero na jego oddziale.

Zmieniał na takie same, z tej samej grupy, tylko o innej nazwie.

Następnego dnia zaczęły działać leki przypisane przez poprzedników,

ale splendor spadał na ordynatora- kardiologa. Dzięki niemu

przecież, pacjent poczuł się lepiej.

Młodzi lekarze wiedzieli o tego typu zagrywkach, ale nie mogli

nic zrobić.

Skutecznie trzymał ich za uzdę. Podobnie jak mój szef, komendant

MO trzymał za twarz kardiologa. Gdy zabolał palec, wsiadał

z walizką wypełnioną przyborami do utrzymania higieny osobistej,

oraz koszulkami nocnymi do służbowego samochodu i jechał do

szpitala.

Tam czekała na niego solówka z telewizorem, okno z widokiem

na park.

Kładł się i umierał przez tydzień. Ordynator latał koło niego

za wszystkich udając, że leczy a szef udawał, że ledwo żyje.

Wszyscy byli z siebie zadowoleni. Każdego dnia wizyty podwładnych,

zamartwiających się zdrowiem komendanta, kwiatki,

wódeczka, buzi. Następnego dnia kolejna delegacja. I tak się

kręciło. Po tygodniu wszyscy zmęczeni, ale komendant zdrowy

i o to chodziło.

Ordynator „sprowadzał” leki z zachodu. Mówił pacjentowi, że

jest poważnie chory, że tylko sprowadzony, np. z Niemiec, lek może

pomóc. Przestraszony pacjent sprzedał kota, psa czy chomika, aby

mieć za co kupić walutę i żyć dalej.

Dwóch moich kolegów, milicjantów, zaopatrzyłem w zielone,

tak się bali o swoje zdrowie. W sumie załatwiłem i przekazałem 60

dolarów. Żyją do dzisiaj. Wiedziałem, że są robieni na szaro. Nic jednak

nie mówiłem. Kardiolog brał zielone a leki, za darmo, otrzymywał

z darów. Pisałem na ten temat notatkę służbową.

Niestety, ginęła u komendanta. Coś za coś.

W życiu jest tak, że wszystko co dobre, szybko się kończy. Tak

było i tym razem.

Przyjechała z mężem, wstrząśnięta tym co się stało, co przeżyła.

Była z prywatną wizytą u kardiologa. Gabinet miał w domku

jednorodzinnym. Kazał się rozebrać i położyć na kozetce. Zdjęła

bluzkę i czeka.

— Pani nie słyszała o co poprosiłem. Proszę się rozebrać do

naga i położyć na kozetce — powiedział.

— Panie doktorze, przyszłam do kardiologa, nie ginekologa.

— Pani wybór, albo się pani rozbiera, albo kończymy wizytę.

Rozebrała się i położyła na kozetce.

Przystąpił do „badania” obmacując całe ciało. Tam też. Potem

szybko podbiegł do zlewu, rozpiął rozporek…

Gdy to zobaczyła, uciekła z gabinetu narzucając na siebie odzienie.

Zapłakana opowiedziała o wszystkim mężowi. Razem przyjechali

na komendę.

Nie złożyli zawiadomienia do końca, gdyż zadzwonił telefon.

Dzwonił komendant. Nie będę rozwodził się nad tym co się tam

działo. W każdym razie odstąpili od zgłoszenia. Myślę, że otrzymali

propozycję spotkania z kardiologiem co w konsekwencji przerodziło

się na ofertę finansową, nie do odrzucenia. Co się mieli rozczulać,

w końcu nic specjalnego się nie stało. Ot, mała odskocznia od dnia

codziennego. Sprawę zatuszowano, kardiolog mógł jeździć corollą

z podniesioną kierownicą.

Żona kolegi była w którymś tam miesiącu ciąży. Były kłopoty

z donoszeniem więc położono ją w szpitalu. Nie muszę nadmieniać,

że na oddziale kardiologa. Nie znam się na tym dlatego też, nie

potrafię połączyć ginekologii, kardiologii i czegoś tam jeszcze. Kolega

widocznie potrafił więc ochoczo zgodził się aby jego małżonka

donosiła ciążę kardiologiczną.

Tam dziewczynie coś odbiło, zaczęła zachowywać się jak wuwuzela.

Ustawiała pielęgniarki, lekarzy, salowe. Zbyt ostentacyjnie

okazywała swoje niezadowolenia. Myślała, że będzie leżeć na

kozetce komendanta, w jednoosobowym pokoju z widokiem na park

a nie w sali ogólnej z plebsem.

Przeliczyła się, stąd jej frustracja. Kolega zresztą też okazywał

swoje niezadowolenie. Na zwracane uwagi o niestosowności zachowania,

nie reagowała. Zachowywała się jak pani na włościach.

Doszło do tego, że wywalili ją ze szpitala na zbity pysk. Pamiętam

jak mąż wuwuzeli powiedział: — My się jeszcze spotkamy.

On okropnie wzburzony, ona zapłakana, nie potrafiąca wypowiedzieć

słowa.

Przyszli złożyć doniesienie na kardiologa.

DYŻUR OPERACYJNY MIAŁ MĄŻ WUWUZELI

Zgłaszająca była u kardiologa z wizytą prywatną. Skarżyła się

na dolegliwości sercowe. Kazał jej się rozebrać do naga i położyć na

kozetce. Trochę zdziwiona, ale uczyniła co kazał. Zaczęło się obmacywanie.

Na uwagi, nie reagował.

Nie pozwolił jej wstać, robił swoje. Uciekła nago w momencie,

gdy podbiegł do zlewu. W poczekalni czekał mąż. Chciał na miejscu

wymierzyć sprawiedliwość, ale kardiolog uciekł do drugiego pokoju

zamykając za sobą drzwi na klucz.

Zgłoszenie błyskawicznie przyjęto. Kolega zadbał o to aby udokumentować

zdarzenie we wszystkich obowiązujących dokumentach.

Chciał w ten sposób uniemożliwić zatuszowanie sprawy

i odegrać się za „krzywdę” żony-wuwuzeli.

Inaczej mówiąc, spotkali się.

W trakcie rozmowy z poszkodowaną, zadzwonił komendant,

chciał się zorientować w sprawie. Wiedział o zdarzeniu, gdyż był

u niego kardiolog prosząc o pomoc.

Stary, gdy dowiedział się, że nie ma szans na odkręcenie tematu,

wygonił kardiologa z domu pozostawiając go z problemem nie

do rozwiązania. Nie pomogły wcześniejsze układy, sala z widokiem

na park, kozetka…

Natychmiast powiadomiono prokuratora. Ordynatora zatrzymano

w areszcie.

Kolega zadowolony z dobrze spełnionego obowiązku, powiadomił

o sukcesie żonę. Cieszyli się razem, przy czym ona powiadomiła

o wszystkim znajomych a ci…

Huczało całe miasto.

Kardiolog nie dostał aresztu i słusznie, bo nie było za co.

Wrócił do domu, siadł w fotelu, myślał. O czym, nie wiem. Po

pewnym czasie zamocował sznur przy klamce. Pętlę zarzucił na szyję...

szarpnął.

W tym samym momencie do domu przyszła zona. Był nieprzytomny,

ale dzięki zimnej krwi najbliższej mu osoby, uratował życie.

Żył jeszcze cztery dni.

Nie wychodził z domu, ciągle myślał, przeżywał sytuację.

W końcu postanowił z tym skończyć. Pod nieobecność domowników…

Żona znalazła go wiszącego w piwnicy. Sznur przymocował

do rury ciepłowniczej. Skutecznie.

ACH, CO TO BYŁ ZA ŚLUB

Ona piękna i młoda. On młody, brzydki, taki dzwonnik z Notre

Dame. Miał jednak zaletę. Był właścicielem bardzo dużego gospodarstwa

i bardzo dużej kasy na koncie. Ten trzeci był przystojny,

młody i ksiądz. Mówili, że chodziła do niego na spowiedzi. Nic to, że

wieczorami, nocą czy w dzień. Chodziła i tyle. Dla niej drzwi kościoła

otwarte były zawsze. Wiedzieli o tym wszyscy oprócz „Dzwona”

i jego rodziny. Ślubu udzielał ten, który nie zamykał przed nią drzwi.

Mówili, że cieszył się z uroczystości, bo miał już dość jej natarczywości.

Na zewnątrz słoneczko a wewnątrz kościoła pełno gapiów,

zaproszonych gości, kwiatów, zapachu potu, uśmiechniętych, radosnych

twarzy.

Po pełnej radości mowie tego trzeciego, zaproszeni udali się

do miejsca zamieszkania „Dzwona”. Tam w adaptowanej na salę

stodole, czekała orkiestra. Pierwszy taniec wyskakał ten trzeci.

Potem z gracją przekazał pannę młodą właścicielowi. Rozpoczął

się bal. Co prawda, jakoś tak inaczej ale zawsze bal. Ojciec pana

młodego zarządził podanie kawy i ciasta. Ludzie głodni jak bezpańskie

psy a tutaj kawa zamiast rosołu. Słychać było szmerek

niezadowoleni, ale kultura wzięła górę. Widać było uniesione do

góry i lekko zakrzywione, malutkie palce dłoni trzymających filiżanki.

Wódka na stole była od zaraz. Popijano kawą i ciastem.

Po około dwóch godzinach było już dobrze. Nikt nie myślał

o rosole tylko o tańcach. Sielanka skończyła się po około trzech

godzinach. Radosnego walczyka przerwał potężny krzyk matki

„Dzwona”. Ona pierwsza zobaczyła bezwładnego męża z grubą

pętlą na szyi, skręconą na klamce drzwi wejściowych prowadzących

do pomieszczenia gospodarczego. Spoglądał na gapiów tym

swoim kpiącym uśmieszkiem. Wyraźnie widać było, że wszystkich

ma poniżej pasa. Dlaczego się powiesił, dlaczego w trakcie

wesela syna, nie wyjaśniono. Najprawdopodobniej wówczas

dowiedział się o przedślubnym romansie synowej z księdzem.

Dla mnie to pryszcz, dla niego, człowieka głęboko wierzącego,

tragedia.

Przyjechało dwóch posterunkowych załatwić sprawę. Dla kurażu

wlano im po szklance. Nie odmówili. Potem poprawili i zażądali

aby zagrała orkiestra. Władzy się nie odmawia. Zaczęto od „DOBRY

JEZU”, potem zaczęły lecieć melodie i piosenki biesiadne. Panowie

prosili panie, potem panie panów i nie tylko. Co jakiś czas wzywano

do modlitwy, które przerywano toastami.

Około 6-tej rano towarzystwo zaczęło się rozchodzić, rozjeżdżać.

Młodej parze życzono wszystkiego naj, naj. O desperacie nie

pamiętano. On był już w innym świecie.

PIĘKNA I BESTIA

Widywałem ją często, często też oglądałem się za nią. Mam

gust, wiedziałem co robię. Była ładna, zgrabna i bogata. Znaczy, nie

ona bogata tylko tatuś, ale…

Wiedziałem, że nie mam szans lecz oglądać się mogłem. Tyle

mojego. Pamiętam, spojrzała na mnie jeden jedyny raz. Nie potrafię

określić tego spojrzenia.

Myślę, że była bardziej zdumiona niż zachwycona. Co ja tutaj

na jej temat, ma być o gwałtach. Godzina 16. Siedzę za biurkiem,

kawa ARABICA w filiżance z metalową obudową, TRYBUNA LUDU

w dłoniach, czekam na wydarzenia. Nie czekam długo. Potężny

krzyk na korytarzu. Podskakuję na krześle. Co jest? MILICJA!!!.

MILICJA!!!, łapcie tego sk...syna. ZABIJĘ!!! NIE PODARUJĘ,

MILICJA!!!

Wyskakuję jak oparzony. Zamurowało mnie. To niemożliwe.

ONA. Szlochająca, w objęciach oszalałego tatusia. Uspokajam

gościa.

— Panie, tu nie rykowisko. Co się stało???

— Córkę mi zgwałcił, sku...syn. Zabiję.

Obiecuję, że pomogę

— Panią skrzywdzono? — pytam.

Potwierdza łkając. Miała wówczas 19 lat. Była ładna, nawet bardzo

ładna. Łzy dodawały jej uroku. Pytam co się stało. Ona nic tylko

płacze.

Odpowiada tatuś. Co trzecie słowo, że zabije. W końcu wnerwiło

mnie to. Zapytałem kogo gwałcili, jego czy córkę. Wyprosiłem na

korytarz. Zostałem z nią sam na sam. No nie, do dzisiaj pamiętam

jej wzrok. Zazdrościłem gwałcicielowi, naprawdę zazdrościłem. Dzisiaj

już nie, ale wówczas. Zaczęła opowiadać:

— Do tatusia przyjechał pan mecenas. Omawiali jakąś sprawę.

Wypili trochę wódki.

Tatuś nie mógł odwieźć gościa na dworzec PKP. Poprosił abym

odprowadziła.

Mieliśmy do przejścia odcinek 500 m prowadzący przez niezagospodarowany

park. Tam rzucił się na mnie i zgwałcił. Broniłam się

rozpaczliwie, ale nie miałam siły-.

Opowiedziała wszystko dokładnie. Była wiarygodna. Szybko

ustaliłem dane pana mecenasa. Mieszkał 60km od miejsca zdarzenia.

Na dworcu PKP w G. już go nie było.

Siedział w pociągu zadowolony z życia Wracał do domu. Nie

wiedział co go czeka.

Był bardzo zdziwiony, gdy po wyjściu z pociągu założono mu

kajdanki i poproszono do radiowozu. Jechał z powrotem. Czekałem.

Nie będę ukrywał, wiedziałem, że dostanie „popalić”. Skrzywdził

moją ślicznotę. Gdy wprowadzono mecenasa do pokoju, zdębiałem.

Szok… karakan, przykurcz taki, 160 cm. wzrostu, waga około

48 kg.

Taki dobrze wypasiony kogut. Przestraszony, nie wie o co chodzi.

Proszę aby usiadł.

Mówię dlaczego wrócił. Jest zdumiony, wszystkiemu zaprzecza,

zaklina na wszystkie świętości. Potwierdza, że się z dziewczyną

kochał, ale nie gwałcił. Nie daję za wygraną. „Walczę” z nim ponad

dwie godziny. Nie przyznaje się do niczego. Wychodzę do pokoju,

gdzie kolega spisuje zeznania mojego bóstwa. Dalej zanosi się płaczem.

Mówię, że mecenas idzie w zaparte Jest oburzona. -Cham —

mówi.

Potwierdzam nieśmiało. W tym momencie zwątpiłem. Nie wiem

dlaczego, ale zwątpiłem. Wołam kolegę:

— Stary, coś nie tak. Dziewczyna o głowę wyższa od wstawionego

apsztyfikanta. Mogła go zabić, gdyby chciała.

— Może nie chciała? –pyta- Dobra, wezmę się za nią.-odpowiada.

Zaczyna się bal.

„Obrabiam” mecenasa, wmawiając dokonanie gwałtu. Kolega —

moje bóstwo wmawiając, że kłamie. Mecenas płacze. Ona jeszcze

bardziej. Pozostają przy swoim. Koniec na dzisiaj.

Facet na dół, do piwnicy, poszkodowana do domu. Umawiamy

się na jutro. Jak to ładnie brzmi; UMAWIAMY SIĘ. Rano odnowa Polska

Ludowa…

Ona swoje, on także. Decyzja, aby jechać z nim do prokuratora.

Dostaje trzy miesiące aresztu. Idzie na dół. Nie muszę się spieszyć.

Mam czas. Porozmawiam z nią.

Nie wie o areszcie, dalej potwierdza swoje zeznania. Nie chce

nic zmieniać.

— Zgwałcił i już, cham jeden. Po trzech godzinach rozmowy

mówię :

— Wiesz, że jest żonaty, nie? -Wiesz, że ma dzieci, nie? -Wiesz,

że przesrał sobie życie, nie? No jak, wiesz?

— Wiem, ale to jego wina –odpowiada.

— Posłuchaj teraz. Za chwilę dzwonię do jego żony i powiem

co się stało Musze to zrobić, przecież od wczoraj nie ma go

w domu. Nie może się niepokoić. Niech wie jakiego spryciule

ma pod dachem. Przed momentem przywieźli go z prokuratury.

Dostał trzy miesiące aresztu. Jeżeli będziesz się upierała, pójdziesz

za nim. Czas żartów się skończył!

Ostatnie słowa wykrzyczałem. Cały czas patrzyłem jej

w oczy. Nie wytrzymała ciśnienia. Zaczęła potwornie szlochać

— Co, żal ci chama? Nie płacz, przecież cię zgwałcił, ślicznotko-

Kpiłem z niej

— Dobrze, powiem jak było. Opowiadała krótko, bo scenariusz

był krótki.

Szli przez park, pomyślała, że czas dowiedzieć się jak to jest.

Położyła głowę na jego ramieniu.

Pamięta, że był tym zdumiony. Po sekundzie odezwał się w nim

lew. Wspiął się na palcach..

Gdy wróciła do domu, przestraszyła się mamy. Nie potrafi

powiedzieć dlaczego. Przestraszyła i koniec. Zaczęła od płaczu. Na

pytanie o powód, opowiedziała o „gwałcie”. Ojciec się wściekł,

postanowił zabić. Potem zrezygnował.

Mecenas rozwiódł się z żoną. Ją widuję czasami.

Dalej ładna.