Dyrektot

Wysoki, lekko pochylony z rozbieganymi oczami, nieodłączną

laską w prawej dłoni. Uwielbiał spacery. Mimo, że był dyrektorem

średniej wielkości firmy, pracą się nie przejmował. Przynajmniej

takie sprawiał wrażenie. Za biurkiem nie siedział dłużej jak do 15.

Zaraz potem obiad w restauracji (samotny był) i spacerek po mieście.

Dziwne to wszystko było. Firmą się nie przejmował a funkcjonowała

na wysokich obrotach. Miał u siebie dwóch facetów po

studiach, kilku techników, kilka ekonomistek potrafiących liczyć na

liczydle a pozostali to lumpenproletariat. Tylko oni nie bali się dyra.

Tylko z nimi rozmawiał jak równy z równym. Biurowe sikały w majtki

na jego widok lub gdy prosił na dywanik. Magistrowie woleli

przebywać w halach produkcyjnych niż za biurkiem. Chodzili upierdoleni

sadzą, smarami, choć nie musieli. To był ich wybór. Wybrali

mniejsze zło. Zło większe, to rozmowa z dyrektorem. Bali się go

i koniec. Mimo, że minęło wiele lat od tamtego okresu, panowie

magistrowie do dzisiaj dyrektora wspominają. Jeden z nich opowiadał

mi, że na studiach nie nauczył się tyle co w tamtych czasach.

Faktem jest, że nerwy zżarły mu 5 lat życia ale wiedzy zdobył

ogrom. Studia to pestka, mówił. Pamięta jak dziś, gdy poszedł do

dyrektora z problemem. To była pierwsza i ostatnia wizyta w gabinecie

przełożonego oraz pierwszy i ostatni zawodowy problem jaki

miał. Dyrektor przyjął inżyniera bardzo ciepło. Prosił aby usiadł,

zapytał czy napije się wody sodowej. Wysłuchał, wstał z fotela,

poszedł za biurko, wziął w dłoń laskę i zapytał: „Pan jest po studiach,

tak? Oooooo, Politechnikę pan skończył. K… wa twoja mać,

(w tym momencie już wrzeszczał), ty do mnie z takimi problemami

przychodzisz, tego cię na studiach nie uczyli? I laską w biurko

i drugi raz i trzeci… Panie, uciekłem z gabinetu jak gówniarz —

opowiadał. Poskarżył się starszemu koledze a ten mówi, że przeżył

to samo i więcej w gabinecie dyrektora nie był. Jeśli miał problem

sięgał po literaturę. Jak czytał, to czuł, że wiedzę zdobywa. Tak

to się kręciło. Dyrektor zbierał nagrody. Inżynierowie także. Wszyscy

byli zadowoleni. Chociaż nie wszyscy. To był anonim informujący,

że dyrektor nie ukończył żadnych studiów, że jego magisterka

to świstek papieru zakupiony na targowisku. Szumu nie można

było robić bo wiecie, rozumiecie… Nie byłoby zgody na ujawnienie,

że znany i szanowany towarzysz jest oszustem. Ale sprawdziliśmy

wszystko. Jedyny prawdziwy papier jaki miał, to świadectwo ukończenie

podstawowej i to z cienkimi ocenami. Najniższy jaki znam,

to trzy na szynach ze strzałką w dół. Wiem coś o tym. On miał same

trójki. O ustaleniach powiadomiony został Komendant. Wziął papiery

ze sobą i udał się do Komitetu Dzielnicowego partii by przedstawić

sprawę. Po powrocie oświadczył, że w ciągu tygodnia poznamy

nowego szefa firmy. Tak też się stało. Zanim do tego doszło, zwłoki

starego dyrektora znaleziono w gabinecie w którym przez ładnych

osiem lat urzędował. Siedział na dyrektorskim krześle, maksymalnie

przysuniętym do biurka, z głową opartą o blat. Sekretarka, gdy rano

weszła do gabinetu przekonana była, że przełożony śpi. Wcześniej

przypadki takie nie miały miejsca, ale w życiu wszystko zdarzyć się

może. Tak myślała. Zrobiła kawę, zaniosła do gabinetu i zaczęła

krzyczeć, że z dyrektorem coś nie tak. Nie reagował na żadne bodźce.

Przyjechało pogotowie, lekarz stwierdził zgon. Zawał- powiedział.

Zawsze w nietypowych przypadkach śmierci, lekarz informuje

MO. Tak było i tym razem. Byłem na oględzinach. Kolega sprawdzał

biurko. W prawej, pierwszej szufladzie od góry ujawnił kilka odkręconych,

pustych buteleczek po lekarstwie w płynie. Nie pamiętam

nazwy. Były też dwa lub trzy opakowania po tabletkach. Kumpel

zawołał mnie -Zobacz czego się nażarł i czym popił. Tego słoń nie

wytrzyma. Ty też tak skończysz jak awansujesz. Sekcja potwierdziła

samobójstwo. Nie wytrzymał końskiej dawki, zaszprycował się.

Myślę, że powodem samobójstwa nie była informacja o odwołaniu

ze stanowiska. Przecież wszystko zostałoby zatuszowane, bo

to był dobry towarzysz i dobry organizator. Myślę, że bał się ujawnienia

całej drogi życiowej a była ona nieciekawa. Wiele lat spędził

w więzieniu m.inn. za rozboje, oszustwa. Bał się, że znowu wróci

za kraty a to byłoby dla niego za trudne. Gdy odszedł, miał na karku

67 lat. Przyzwyczaił się do wygodnego życia i nie chciał z niego

rezygnować. Wybrał wolność. W jaki sposób dostał się na to stanowisko

nie wiem. Myślę, że ktoś mu pomógł. Ktoś o takiej samej przeszłości

jak on i z takimi samymi papierami. Nie wiem czy tym tematem

ktoś się zajmował. Nie interesowałem się.