POŻEGNANIE

Działkowym gospodarzem był. Szczupły, wysoki, uczynny

i drobny, działkowy złodziej. Trzeźwego widywałem rzadko. Miał

działkę po drugiej stronie alejki. Miałem więc okazję słyszeć jak

drze mordę na żonę a ona na niego. Uciekała przed nim gdy była

trzeźwa. Gdy pili razem, uciekał on. Wiele razy słyszałem jak groził,

że spali ją wraz z działkową „daczą”. Śmiała się z niego i tej jego

groźby. Śmiała się, bo straszyć potrafiła nie gorzej. Gdy ona straszyyła

unicestwieniem, bał się okropnie. Szczerze mówiąc, pasowali

do siebie.

Pewnej soboty w godzinach rannych, na swojej działce, między

krzewami, kwiatami, zauważyłem jego rower. Jak się tam dostał skoro

wszystko było pozamykane, nie wiem. Myślę, że był nieźle wstawiony

i pomylił działki. Rzucił rower przez płot i tyle. Żeby nie mylił

się więcej, nie zareagowałem na znalezione. On też nic nie mówił

mimo, że widzieliśmy się tego dnia kilka razy. Kręcił się, zaglądał

przez żywopłot, ale siedział cicho. Późnym wieczorem, poodkręcałem

w rowerze wszystkie koła a śruby zapakowane w woreczek

przywiązałem do siodełka tak, aby nie zauważył. Rower wyprowadziłem

z działki i oparłem o płot kilkadziesiąt metrów dalej. Tylko

ja wiedziałem, że koła są odkręcone. Odkręciłem dlatego bo zdawałem

sobie sprawę, że rowerek zabierał będzie w tempie ekspresowym

a przy odkręconych kółkach na pewno zaliczy szutrową alejkę

Na złodzieju czapka… Nie pomyliłem się. Następnego dnia widziałem

go z lekkimi ranami policzka. On wiedział, że to moja sprawka.

Nic nie mówił więc siedziałem cicho.

Po miesiącu od tego zdarzenia przyjeżdżam na działkę. Na alejce

kilkudziesięciu działkowców, kilku policjantów, radiowóz, karetka

pogotowia. „Dacza” gospodarza lekko nadpalona. Żona gospodarza

siedzi na krześle w ogrodzie i płacze. Była trzeźwa. Gospodarz, właściwie

zwłoki gospodarza, wiszą na sznurze wewnątrz komórki służącej

do przechowywania narzędzi. Drzwi komórki otwarte, wiatr

wieje, zwłoki obracają się powoli w jedną to w drugą stronę. Działkowicze

patrzą, komentują. Podszedłem do posterunkowego

i mówię aby zamknął drzwi, aby nie robił sensacji. Zdziwiony był,

że mi to przeszkadza. Więc dostał kilka „jobów”, drzwi zamknął

i przestał się dziwić. Po godzinie towarzystwo się rozeszło. Gospodarz

odjechał takim specjalnym samochodem w swoją przedostatnią

podróż. A JA? Wszedłem na swoją działkę, wciągnąłem świeże

powietrze, potem otworzyłem drzwi „daczy”, podłączyłem prąd,

wstawiłem wodę, siadłem w fotelu. Odechciało mi się koszenia

mimo, że po to przyjechałem. Zrobiłem kawę, którą bardzo powoli

wypiłem. O ile dobrze pamiętam, czytałem prasę. W końcu wyciągnąłem

kosiarkę, sprawdziłem olej, stan paliwa, włączyłem silnik...

Patrzę, nie wierzę. Działka skoszona. Przecieram

oczy...skoszona. Przecież nie śnię. Nie było mnie miesiąc czasu

a trawa skoszona jak nigdy dotąd. Nie potrafię tego wytłumaczyć.

Na sąsiedniej działce sąsiadka zrywa kwiaty. Mówię o cudzie jaki

mnie spotkał. Patrzy na mnie zdziwiona i mówi: -Jestem na działce

od trzech dni. Pańską trawę skosił wczoraj gospodarz. Mówił, że pan

go o to prosił. Chciałem zaprzeczyć, ale zrezygnowałem. Uśmiechnąłem

się, zapewne głupio, i poszedłem do siebie. Siadłem w fotelu.

Dlaczego skosił moją działkę??? Nie mogłem pojąć. Po dłuższej

chwili oświeciło mnie. ON SIĘ ZE MNĄ ŻEGNAŁ. Wiedział, że tej

nocy odejdzie. Ostatnią swoją podróż zaplanował wraz z żona. Był

bliski zrealizowania zamiaru. Myślę, że pośpiech, zdenerwowanie

zniweczyły jego plan. W komórce przygotował sznur. Potem wziął

kanister z benzyną, oblał drzwi. Podpalił. Szybko pobiegł do komórki,

wszedł na taboret, zarzucił na szyję pętlę, skoczył w nicość. Miał

pecha, bo żona nie spała. Drzemała tylko. Poczuła zapach benzyny.

Potem zobaczyła ogień. Wyskoczyła przez okno, narobiła rabanu.

Ogień ugaszono. Dużych strat nie było. Gdy gasili on dogorywał

w komórce. Wiedzieli o tym, bo brali stamtąd łopaty i wiadro. Uznali

jednak, że „dacza” ważniejsza.

Do dzisiaj nie mogę zrozumieć dlaczego mnie w to wmieszał.