GOTOWIEC

Ona nauczycielka. On krawiec. Jego znałem osobiście. Nie tylko

dlatego, że szył mi garnitur ślubny ale także dlatego, że wypiliśmy

razem kilka wódek. Ona zwracała się do mnie na „ty”, ja do niej

bezosobowo. Jakoś tak nie mogłem się przełamać. Jeszcze przed

małżeństwem, ich nie mojego, zaczął się budować. Budowa figurowała

na jego ojca pracującego w dużej firmie budowlanej. Firma

dbała o swoich pracowników udzielając znacznych ulg oraz dostęp

do materiałów budowlanych, transportu itd. Mając kasę, grzechem

było nie skorzystać z takiej szansy. Krawiec miał pieniądze, ojciec

odpowiednie zatrudnienie. Budowali więc na nazwisko ojca

a pieniądze krawca. Powoli szli do przodu. Potem przyspieszyli, bo

chciał się żenić z nauczycielką. Po powrocie z kościoła, pragnął na

rękach wnieść ją do nowego domu. Udało się. Cieszyli się oboje.

Pamiętam oklaski jakie towarzyszyły im przy przekraczaniu progu

domu. Ona uśmiechnięta, na jego rękach. On ostrożnie, aby nie

zahaczyć o próg, czerwony z wysiłku, wnosił ją do wnętrza. Delikatnie

mówiąc, mieli lepszy start ode mnie, ale niech im tam. Zazdrosny

byłem fakt z tym, że życzliwie.

Żyli długo i szczęśliwie tzn. około 3 lat. Pewnego dnia ojciec

powiedział, że czas przepisać domek na nich, bo przecież nie on jest

właścicielem tylko krawiec, czyli syn. Zgodzili się bez szemrania.

W ciągu miesiąca zostali rzeczywistymi właścicielami domu, który

przepisany został na nich, nie na niego. Krawiec szanował i kochał

swoją żonę- nauczycielkę. Nie widział powodów aby być wyłącznym

właścicielem budowli. Działalność krawiecką prowadził w wynajętym

pomieszczeniu usytuowanym w centrum miasta. Około godziny

11 zauważył brak jakiegoś elementu krawieckiego. W danej chwili

element ten był niezbędny a poprzedniego dnia wywiózł go do

domu, tam był potrzebny. Pojechał do domu. Nauczycielka była

w tym czasie w szkole. Tak myślał. Było to dla niego oczywiste. Zdziwiony

był, że drzwi wejściowe były otwarte. Wszedł do przedpokoju.

Zaniepokoiły go jakieś odgłosy, jęki, śmiech. Otworzył drzwi

sypialni i zamarł z przerażenia. Nauczycielka, przy pomocy naszego

wspólnego znajomego była o krok od szczytu. Wpadł w szał. Rzucił

się na nich. Dużo nie zdziałał, dostał w mazak i padł na podłogę.

Zanim doszedł do siebie nauczycielka była ubrana, kochanek jej także.

Nawet z nim nie rozmawiali. Ona, na odchodne, powiedziała tylko

aby wynosił się z mieszkania. „Ty wyp… aj, to mój dom”- krzyknął.

„Nie twój tylko nasz. Jeszcze nasz” — uzmysłowiła mężowi. Zrozumiał,

że przegrał. Przecież sam zdecydował aby budynek przepisany

został na nich, nie na niego. Inaczej mówiąc, jego tatuś sprezentował,

kochającemu się małżeństwu, dom. Nie miał pieniędzy aby

spłacić nauczycielkę. Ona pieniądze miała, właściwie jej kochanek

miał. Wiedziała o tym więc rozdawała karty. Spłaciła krawca szybko.

Wyjechał z miasta. Miał trochę kasy, postanowił rozpocząć nowe

życie. W domu zamieszkała z kochankiem zamienionym w USC na

męża. Krawca spotkałem po około 5 latach. Bardzo źle wyglądał.

Wrócił na stałe. Był goły, bosy, bez środków do życia. Drżał jak osika.

Myślę, że przepił życie. Nie potrafił się odnaleźć. Pytał mnie

gdzie można wynająć pomieszczenie na zakład krawiecki. Chciał

jeszcze raz wystartować. Podałem dwa adresy. Nie wiem czy tam

dotarł, czy w ogóle chciał dotrzeć. Na zakończenie spotkania powiedział,

że choruje na raka i nie wie czy z tego wyjdzie. Powiedziałem,

że nie jest pierwszy i ostatni, który z chorobą da sobie

radę. Cóż mogłem powiedzieć? Po czterech dniach nie żył. Przyszedł

w południe. Zadzwonił do drzwi. Nikt nie odpowiadał. Upewniło go

to w przekonaniu, że nikogo nie ma w „jego domu”. Otworzył drzwi

garażowe. Wszedł do środka. Był we wszystkich pomieszczeniach.

Podobało mu się. Potem wszedł do łazienki. Rozebrał się. Wszedł

do wanny. Puścił ciepły prysznic, wymył się dokładnie. Wiedział, że

śmierdzi więc nie dziwota, że chciał być czysty. Potem do wanny

puścił gorącą wodę. Położył się. Było tak błogo… W prawej dłoni

trzymał dwie żyletki. Nie spieszył się. Myślę, że był szczęśliwy.

Byłem na pogrzebie. Nauczycielka też była. Trzymała w dłoni

piękny bukiet kwiatów.