WZOROWE MAŁŻEŃSTWO

Ona przy mężu. On lekarz psychiatra, biegły sądowy, starszy od

niej o ładnych parę lat. Żyli dostatnio i szczęśliwie. Obiadek przygotowany

na czas, zawsze wykwintny i smaczny. Czasami było trochę

gorzej, ale nie narzekajmy. Śniadania to już miód w gębie. Czasami

było trochę gorzej, ale nie narzekajmy. Uwielbiał jej kuchnię.

Mieszkanie zawsze na wysoki połyski. Rano, podczas śniadania

informowała go co ma w planie. Mówiła np. że wyjdzie po zakupy

lub też robić będzie coś innego. Nie musiała tego mówić ale uważała,

że powinna. Byli przecież małżeństwem. Potem buzi, pa, auto

i wyjeżdżał do pracy a ona przystępowała do swoich obowiązków.

Nie pamiętam dnia, ale pamiętam gdy przyszedł zgłosić zaginięcie

żony. Zgłoszenie kolega przyjmował. Był bardzo zdenerwowany,

smutny, niespokojny, roztrzęsiony. Przyjechał z pracy. Żony nie

ma, obiadu nie ma. Nie wiedział co o tym myśleć. Siadł w fotelu

i cierpliwie czekał. Im dłużej czekał, tym bardziej był głodny i zły.

Czekał trzy godziny, pięć, noc… Czekał dwie noce, potem uznał,

że powinien powiadomić niebieskich. Sprawdziliśmy wszystko co

do sprawdzenia było. Widziano ją wychodzącą z domu, Widziano

w sklepie a potem gdy szła w kierunku przeciwnym do miejsca

zamieszkania. Ślad się urwał. Po pięciu dniach zjawiła się w domu.

Ledwo żywa, zapłakana, roztrzęsiona. „Uciekłam. Porwali mnie”

wrzeszczała. „Gwałcił, bil” Natychmiast zadzwonił do nas. Pojechaliśmy.

Trudno było się z nią porozumieć. Przeżyła okropny szok.

Mieliśmy jednak szczęście. Była na tyle komunikatywna, że podała

w którym miejscu ją porwano w jaki sposób. Opisała mieszkanie

gdzie była przetrzymywana, jego rozkład umeblowanie. Oczywiście

rysopis sprawców i gwałcicieli. Szybciutko wytypowaliśmy klienta.

Stary menel, karany nie raz, nie dwa. Ona do lekarza my do niego.

Wpadliśmy jak burza. Nie zdążył zdziwić się naszą wizytą gdy powalony

został na podłogę, skuty kajdankami. Kolega zobaczył damską

torebkę. „Czyja to torebka” spytał. „Jej” odpowiedział. Spytaliśmy

o nazwisko. Podał bez oporu. Spojrzeliśmy po sobie. JEST NASZ.

Badania porwanej potwierdziły, że ktoś się nad nią znęcał kochając.

Były też siniaki, ale bez przesady. Tylko były. On do pudła. Ona

po „delikatnym” przesłuchaniu do domu. Menel nie przyznawał się

do żadnego porwania. Nie zaprzeczał, że się z nią kochał. Kochał

i to cały tydzień z tym, że doktorowa sama do niego przyszła Niestety,

miał pecha. Nikt biedakowi nie uwierzył. Prokurator tym bardziej.

Jakie ma szanse menel w konfrontacji z panią doktorową. Szans

żadnych, nawet zerowych. Dostał areszt. Doktorową nikt specjalnie

się nie przejmował. Czekaliśmy aż dojdzie do siebie Pracowaliśmy

nad porywaczem. Był uparty. Nikogo nie porywał i koniec. Wiedzieliśmy,

że jest przegrany, więc spokojnie, powolutku z nim. Po miesiącu,

na komendę zgłosił się kumpel aresztowanego. Martwił się

o niego. Pytał dlaczego jest aresztowany, że bardzo prosi o informację

Wtedy padła propozycja. „Pomożesz nam, pomożemy Tobie”

Zgodził się. — No to mów co wiesz o porwaniu doktorowej. Zdębiał.

-Że co, że została porwana??? Wam się coś po…ło, Przecież

nikt jej nie porwał. Przychodziła do kumpla od czterech lat. Zaczęło

się od tego, że ja ją tam przyprowadziłem. Spałem z nią kilka razy.

Potem już urzędowała tylko z kumplem. Ja jej nie odpowiadałem.

Nawiasem mówiąc, całe szczęście. Poznałem ją w sklepie. Nie wiem

jak to się stało, ale zagadnąłem, że wypiłbym z nią lampkę dobrego

wina, tylko nie mam pieniędzy. Kupiła i poszliśmy do kupla. Po

wypiciu mrugnąłem do znajomka aby sobie poszedł. Tak zrobił a ja

zacząłem się z nią kochać. Po jakimś czasie kumpel powiedział

abym dał sobie spokój, że teraz on. Tak już zostało. Przychodziła do

niego raz, dwa razy w tygodniu. Tym razem przyszła na cały tydzień.

Ludzie, nie było żadnego porwania. Rozmowa z nią byłą krótka:

-Zna pani gościa, który w sklepie zaproponował wypicie lampki dobrego

wina? Wypiliście tam i tam. Zna pani ???

Zesztywniała. Po 20 sekundach pochyliła głowę. Zaczęła płakać.