KONIE

Kochaliśmy konie. Ostatnią woltyżerkę zaliczyliśmy gdy miałem

8 lat, On 10. Pamiętam jak dziś. Słoneczna niedziela, nudy

w miasteczku a nas nosi. Zaproponował wypad do znajomego

gospodarza. To nic, że 10 km od naszego miejsca zamieszkania.

Jesteśmy młodzi, damy radę. Oczywiście nikomu nie zgłaszaliśmy

spaceru. Poszliśmy tak jak staliśmy. Wiedzieliśmy, że gospodarz

nakarmi, napoi, opierd...li, że tak bez zaproszenia itd.. Ale cóż,

w życiu trzeba być twardym. Wchodzimy na podwórko a gospodarz

z rodziną wychodzi do kościoła. Mówimy, że my tylko tak, że poczekamy

itd. Gdy tylko zniknęli za zakrętem, my do stajni. Tam czekała

na nas stara, ledwo żywa, klacz. On na nią wsiadł, ja odczepiłem

od zamocowania, strzeliłem batem. Wyrwali ze stajni jak Zorro na

swoim ogierze. Gnał na niej jak oszalały. Gnał polem, lekko pod górkę.

Potem z powrotem i znów i znów… Przyglądałem się z podziwem,

zazdrością bo nie umiałem tak. Podczas kolejnego powrotu

klacz nie wytrzymała. Stanęła jak wryta. On przeleciał dziesięć

metrów w powietrzu. Całe szczęście, że nic się nie stało. Wstał,

otrzepał się, konia za grzywę i do stajni. Miał opory, koń nie On, ale

daliśmy sobie z tym radę. Potem biegiem do lasu i kierunek dom.

Szliśmy lasem bojąc się, że gospodarz zauważy wyczerpanego, spoconego

konia i zacznie nas szukać. Lasem bezpieczniej. Do domu

wróciliśmy wieczorem. Ojciec grzecznie spytał gdzie byłem. Odpowiedziałem

prawdę. Zaczął się bal. Dostałem taki wycisk, że do dzisiejszego

dnia nie siedziałem na żadnym koniu. On przeżył podobną

przygodę z tym, że nie przestał koni kochać. Potem nasze drogi się

rozeszły. Wyjechałem do innego miasta. Praca, rodzina. On podobnie

z tym, że bez koni nie widział życia. Założył stadninę. Zawsze

gdy byłem w jego rewirach, wpadałem porozmawiać, pośmiać się,

popatrzeć na konie. Piękne, sportowe konie. Sprzedawał ośrodkom

sportowym, Niemcom i naszym nowobogackim. Kto miał kasę mógł

kupić. On kasę miał, więc pił. Pił coraz więcej i więcej. Mnie powiedział,

że załamał się po śmierci 12-letniego syna. Ja wiem, że powód

picia był inny, mniej złożony. Pił bo musiał. Jako dowód, że pić nie

musi powiedział: -Tutaj stała flaszka wódki. Stała dwa tygodnie

i nic. — Ok, mówię, ale już nie stoi. Ukradł ktoś? Nie odpowiedział.

Jeden z jego braci, młodszy, kręcił i kręci dobry interes. Drugi, starszy,

ponad 20 lat mieszkał w Stanach. Wyjechał obrażony na komunę.

Wrócił goły, bosy i dumny. Odnosiłem wrażenie, że wstydzi się

brata, jego pijaństwa. Przyjechał na stadninę pożyczyć pieniądze.

Niestety, miał pecha, trafił na pijaństwo. Na stole stała kolejna,

jeszcze nie zaczęta butelka wódki. Odkręcił i wylał całą zawartość.

Powiedział, że tutaj nie będzie żadnego pijaństwa. Biesiadnikom,

oprócz brata, kazał wynosić się w cholerę. Kolejny raz miał pecha.

Przeliczył się. Nie był u siebie, to raz. Dwa, to fundator nie wypitej

lecz wylanej wódki. Wstał i pijackim głosem zapytał: -Gdzie ty gnoju

byłeś, jak on zaczął pić i staczać po równi pochyłej? Nie było cię, nie

interesował cię brat tylko jego pieniądze. Do tego był ci potrzebny.

Posłuchaj, gnoju. Masz pół godziny na odkupienie i przywiezienie

mojej wódki. Zostałem do stajni zaproszony na wódę. Nie

jestem dziadem, kupiłem flaszkę, bo moja też dobra. Tutaj ta butelka

zostanie wypita. Teraz sp… aj po płyn. Wypchnął go ze stajni

i siadł do stołu zastawionego kiszonym ogórkami i popitką w postaci

wody z kranu. Czekali. Po 25 min zjawił się „fundator”. Bez słowa

postawił butelkę na stole i wyszedł. Po tygodniu od tego zdarzenia

zmarła, pokonana przez chorobę, żona właściciela stadniny.

Na pogrzeb przyleciała ze Stanów córka. Przebywała tam nielegalnie

ładnych parę lat. Przylatując do Polski zamknęła sobie drogę

powrotną. Wiedziała o konsekwencjach, chciała jednak pożegnać

matkę. Szybko zorientowała się, że ojciec nie jest w stanie prowadzić

stadniny. Myślę, że pomogli jej w tym wujkowie. Nie wiem jak

to zrobiono, ale cały majątek (stadnina, dom, ziemia) został przepisany

na nią. Za prowadzenie interesu wzięła się w typowo amerykański

sposób. Odcięła ojca od wszystkiego. Zabroniła wychodzić

z mieszkania, zabrała klucze od domu, zabrała także telefon. Zrobiła

z niego więźnia. Bał się jej gniewu a mimo to wyskakiwał przez

okno i wychodził. Jednemu z naszych wspólnych znajomych powiedział,

że zdążyła pożyczyć 7000 dolarów gołemu i bosemu wujkowi.

Podobno był w potrzebie. Stwierdził, że córka zostanie oskubana do

zera.

Nie mógł przeboleć, że nie może zobaczyć swoich koni. Tęsknił.

W końcu nie wytrzymał. Pojechał. Miał cichą nadzieję, że nie

spotka córki. Niestety dla niego, była. Zrobiła karczemną awanturę,

kazała natychmiast wracać do domu. Wrócił. Poszedł prosto do

garażu. Przygotował taboret na który wszedł. Do haka przymocował

stare lejce. Potem okręcił nimi szyję. Skoczył… Byłem na pogrzebie.

Niedaleko mnie stało kilku „trzaśniętych” gości. Jego kumple od kieliszka.

Mieli jedną wspólną wiązankę kwiatów, ale mieli. Goły i bosy

brat, kręcił się w promieniu 40—50 m od grobu. Zachowywał się

tak jakby się wstydził, inteligent pieprzony. Zamieniłem z nim kilka

słów, bo tak wypadało. Młodszy spóźnił się godzinę. Właściwie przyjechał

gdy było już po. Córka trzymała się dzielnie. Nerwy puściły

później, gdy zebrani zaczęli się rozchodzić. Rozpłakała się okropnie.

Wiem z całą pewnością, że chciała ojcu pomóc. Szkoda, że wybrała

tak drastyczną drogę. Szkoda, że nikt jej nie pomógł. Szkoda, bo ona

i On, mogli cieszyć się końmi jeszcze bardzo długo. Szkoda.