Reprezentacyjny posyterunek

Zaczynał od posterunkowego. Wysoki, lekko ryżawy, piegowaty,

zawsze uśmiechnięty, zaradny, przebojowy. Na robocie się znał,

wykrywalność wyższa od średniej a to powód do awansu. Został

komendantem posterunku. Wtedy się zaczęło. Zaczął chodzić

w modnym garniturze, do tego dobrej klasy, który co pewien czas

zamieniał na bardziej modny. Podobnie było z białymi koszulami.

Nie było lipy, wszystko najwyższa półka. Żeby nie było, że dbał

tylko o siebie, pamiętał o posterunku. Jego posterunek, rósł i piękniał

razem z nim. Nie wiem jak żona, bo ukrywał ją przed wszystkimi.

W życiu jej nie widziałem. Sorry, widziałem raz, na pogrzebie,

ale to potem. Teraz remontuje posterunek. Pamiętam, przejeżdżałem

czarną wołgą prze wioskę. Zatrzymałem się przed posterunkiem.

Zainteresowały mnie wykonywane tam prace. Wewnątrz znajomy

inżynier, dwie młode urzędniczki z gminy i on, Leon Zawodowiec.

Witam się z inżynierem mówiąc: — Co, budujemy?

— Nie, walimy — odpowiada

— No tak, jak się ma zdrowie…

-Nie, nie, nie, nie o to chodzi !!!

Dziewczyny się zarumieniły a ja spokojnie zmieniłem temat. Po

grzecznościowej wymianie zdań, Leon Zawodowiec otworzył drzwi

swojego gabinetu, zaprosił wszystkich. Było wszystko. Picie, jedzenie,

popitka. Odmówiłem. Po prostu nie mogłem, musiałem jechać

dalej. Miałem do załatwienia sprawę. Kierowca wołgi trochę się

boczył, ale nie było wyjścia. Odjechaliśmy ze łzami w oczach.

Po miesiącu, uroczyste otwarcie posterunku. Był szef z powiatu,

szef gminy i jeszcze kilku oficjeli. Najważniejszym był jednak Leon.

To jemu dziękowano za zaangażowanie, trud, włożoną pracę itd.

To on zbierał pochwały. Po uroczystościach oficjalnych, Leon zaprosił

wszystkich na poczęstunek. Nie było mnie tam, zbyt mały byłem,

ale wiem, że stół był szwedzki. W tamtych czasach nie wiedziano, co

to szwedzki stół, ale tak jakoś wyszło, że stół Leona, był pierwszym

szwedzkim stołem w gminie. Rozumiecie??? Było wszystko co dusza

zapragnie. Wszystkie wyroby naturalne, bez żadnych chemicznych

dodatków. Po zakończeniu uroczystości towarzystwo się rozjechało.

Następnego dnia przyjechali ponownie z tym, że w mniejszym składzie.

Leon robił poprawiny. Potem znów i znów… Trwało to trochę.

Wiadomo, drapane smakuje najbardziej. Nikogo nie interesowały

koszty. Ktoś na pewno płaci, ważne, że nie ja. Ostatni bankiet miał

miejsce w piątek. Sprzątanie w sobotę. W poniedziałek niespodzianka.

Przyjechał zespół kontrolny z wojewódzkiej. Czekali na Leona

przed Posterunkiem. Do budynku weszli razem. Zabezpieczyli dokumentację

trochę służbowych drobnych. Zapytali Leona, czy ma coś

więcej do przekazania. Nie miał. Wrócili więc do wojewódzkiej. Leon

został sam. Służby na godziny popołudniowe i nocne rozpisane. Nie

spodziewał się nikogo. Zrobił kawę, zaliczył dwa, trzy łyki. Wziął

kartkę papieru, zaczął pisać. Potem wstał, otworzył szafę pancerną,

wziął w dłoń pistolet. Poszedł na dół, do celi. Kartkę ze swoją

twórczością położył na pryczy. Otworzył szeroko usta… Znaleziono

go w południe. List, który napisał, skierowany był do żony. Przyznał

w nim, że przepił służbowe pieniądze, że nie ma z czego oddać,

że nie chce iść do więzienia. Skończony idiota. Przecież nie było

tego dużo. Mógł wziąć pożyczkę z banku i szybko pokryć straty. Tak

myślałem do momentu, gdy dowiedziałem się, że w banku to dopiero

wisi. Przerosło go to wszystko. A był taki zdolny, operatywny. Po

prostu ideał. Szkoda, że nie za swoje.

Byłem na pogrzebie. Było kierownictwo Komendy, oficjele

z Gminy, koledzy z pracy. Byli wszyscy obecni wcześniej, przy

szwedzkim stole. Wszyscy poważni, jego żona i dzieci załzawione,

a mnie chciało się śmiać. W pewnym momencie musiałem zagryźć

wargi. Jeden z kolegów zauważył: „Coś cię poj… ło” — mówi cicho.

A mnie przypomniał się Leon żywy, taki jaki był naprawdę.

Sobota, miałem dyżur operacyjny. Przez radiostację wołają

Leona. Raz, drugi, dziesiąty. Po trzech godzinach dyżurny oficer

mówi: „Jedź zobacz co tam się dzieje”. Pojechałem. Posterunek

zamknięty. Rozpłynął się Leon. Pytam ludzi, może coś wiedzą. Jeden

z rozpytywanych sugeruje, że Leon może być w polu. Pojechałem.

Był. Orał pole. Pług przymocował do samochodu służbowego, marki

gazik, i hejta. Profesjonalna robota. Orka na ukończeniu. Siadłem

w rowie i zacząłem się śmiać. Dawno tak się nie śmiałem. Po żniwach,

dostałem od Leona worek ziemniaków.

Żona Leona ułożyła sobie życie z jednym z jego podwładnych.

Chłopak został Komendantem Posterunku. Nawet dzisiaj, jest

to jeden z najładniejszych Posterunków, taki reprezentacyjny.