NIE POMAGAJMY BLIŹNIM

On, rolnik na 24 ha ziemi, wdowiec z dwójką małych dzieci. Ona

mieszkanka sąsiedniej wsi, wiekowa panna. Poznali się, pokochali

i zamieszkali pod jednym dachem. Byłą dobrą gospodynią. Dobrze

gotowała, dbała o dom, dzieci, męża. Był z niej dumny. Nie mógł

nadziwić się jej gospodarności, zaradności i w ogóle. Nie miał pretensji,

że odwiedzała biednych rodziców, mieszkających w sąsiedniej

wsi. Jeździła do nich rowerem, przynajmniej raz w tygodniu.

Jeździła wówczas, gdy w domu wszystko było ok. On nie odwiedzał

teściów, nie lubił ich. Byli znacznie biedniejsi od niego, więc o czym

miał z nimi rozmawiać. Uważał się za kogoś lepszego. Nie dawał

tego odczuć, ale…

Tego dnia wrócił do domu wcześniej niż zwykle. On wrócił, ona

wyjeżdżała do swoich. Zainteresowała go torba, którą miała przy

sobie. „Co tam masz” zapytał. „Nic specjalnego” — odpowiedziała.

Poprosił aby pokazała. Otworzyła torbę. Spojrzał i… -To taaak?…

Ja krwawicę zostawiam w polu a ty żarcie swoim starym wywozisz?

Nie mają co żreć? -Do domu, natychmiast!!! -krzyczał. — Przecież

to tylko 10 jajek, trochę ziemniaków i cebula. Wyrwał torbę,

wysypał wszystko na ziemię, zaczął deptać zawartość. Zanim się

zorientowała, złapał za włosy, zaciągnął do domu i skatował niesamowicie.

Wymusił przy tym aby powiedziała ile razy i co wynosiła. Bała

się bicia więc przyznała, że co jakiś czas zawoziła mamie ziemniaki,

jajka, słoik weków i takie tam. Usiłowała tłumaczyć, że to przecież

nic złego dbać o najbliższych, którzy są w podeszłym wieku i wymagają

pomocy. Nie przyjmował tego do wiadomości. Kategorycznie

zabronił cokolwiek z domu wynosić. — Bez mojej zgody nic w tym

domu nie może mieć miejsca — zaznaczył. Obiecała. Przekonana

była, że na biciu sprawa się skończy. Niestety, każdego dnia przypominał

o tym, krzyczał na nią. Uważał, że go okradała. Wszystko inne

przestało być ważne. Nawet to, że pracowała na równi z nim, była

gospodarna, zaradne, że dbała o dom, dzieci o niego. To nie miało

żadnego znaczenia. Najważniejsze były wywożone jajka i ziemniaki.

O niczym innym nie mówił tylko o tym. Albo był prymitywny, albo

na tym tle dostał jakiegoś pierdolca. Nie wiem. Pracował w polu,

gdy przyszła do niego z jedzeniem. Smakowało jak nigdy. Zjadł,

uśmiechnął się, poklepał po brzuchu i powiedział, że nigdy tak

dobrze nie przygotowała posiłku jak dzisiaj. Odwzajemniła uśmiech.

Spojrzał na nią i powiedział: -Tylko nie myśl, że zapomniałem

o twoich kradzieżach. To zostanie we mnie do końca życia. Nie

wytrzymała. Wygarnęła wszystko co miała w tym temacie do powiedzenia.

Potem siadła na ziemi i zaczęła płakać. On się wściekł. „Nie

dość, że kradnie, to jeszcze ma pretensję” pomyślał. Błyskawicznie

odczepił konia od brony, wziął w ręce kłonicę, podszedł do niej od

tyłu. Podniósł kłonicę do góry… Jeszcze płakała. W domu powiedział,

że mama wyjechała. Dbał o dzieci nie gorzej od niej. Dbał

przez trzy dni. Czwartego dnia rano, znajoma ze wsi zobaczyła go

na dworcu kolejowym w najbliższym miasteczku. Zastanowiło ją, że

stoi z drugiej strony torów a nie tam gdzie pasażerowie wsiada-

ją do pociągu. Nawet pomachała do niego, ale nie zauważył. Być

może nie chciał. Dzisiaj sądzę, że było mu to obojętne. Rzucił się

pod nadjeżdżający pociąg, którym odjechać miała sąsiadka. Mieliśmy

szczęście, bo dzięki niej dowiedzieliśmy się do kogo należy

głowa i tułów. Pojechaliśmy do jego domu poinformować żonę

o zdarzeniu. Dzieci mówią, że mamy nie ma, wyjechała. Pytamy

o szczegóły. Aha… poszła w pole z jedzeniem i wyjechała. Nikt nie

widział jak się przebierała. Nikt nie widział jej w mieście. Widziano

ją tylko w polu. Potem już nic, cisza. Jej nie ma. On bez głowy. Coś

jest nie tak. Decyzja: „Przeszukać pole” Było tego, fakt, ale poszło

w miarę szybko. W jednym miejscu było bardziej miękko niż gdzie

indziej. Jeden z pomagających nam ormowców zainteresował się

miejscem, takim trochę innym. Krzyknął, że tutaj jest coś nie tak. Po

krótkim kopaniu zobaczyliśmy jej ciało.

Dlaczego popełnił samobójstwo? Nie wiadomo tak na

100%. Nie zostawił żadnego listu. Myślę, że dręczyło go sumienie.

Wiedział, że sprawa ujrzy światło dzienne, że pójdzie na długie lata

do więzienia.

Dzieci, nikt z jego rodziny nie chciał przyjąć. Zaopiekować się

nimi chciała jej matka. Niestety, była to pani w podeszłym wieku.

Dziećmi zaopiekował się Dom Dziecka.

Przecież to tylko 10 jajek.