SKOK ŻYCIA

Mówili mu Leszek. Pracował w ruchu drogowym. Wlepiał mandaty,

pouczał niesfornych kierowców, pieszych, czy też innych hulajnogowiczów.

Nie należał do tych co to piszą raporty o treści: „Proszę

o przeniesienie mnie do ruchu

drogowego. Prośbę swą motywuję tym, że mam na utrzymaniu

żonę i trojkę dzieci”, nie. To był chłopak wyważony, rozsądny, wesoły.

Myślę, że lubiliśmy się.

Tam gdzie był on, było wesoło, sympatycznie. Ogromnym dla

mnie zaskoczeniem było, że złożył raport z prośbą o zwolnienie

z resortu. Zwalniał się po 5 latach służby. Nie pytałem o przyczyny.

Jego wybór, jego sprawa. Drogi nasze się

rozeszły. Po kilku miesiącach dowiedziałem się, że pracuje

jako ochroniarz w Hucie. Nie mogłem tego zrozumieć, ale nie

moja brożka.

Godz. 0.10 Pod bramę główną huty podjeżdżają trzy tiry. Pierwszy

samochód, biały Renault, lśni nowością. Za kierownicą 33 letni

kierowca, obok konwojent z papierami. Po sprawdzeniu kwitów

upoważniających do wjazdu i odbioru towaru

tiry wjeżdżają na teren zakładu. Nikogo nie dziwi fakt, że nocą,

że trzy tiry jednocześnie, że z tej samej firmy. Zakład pracuje 24

godziny na dobę, więc w czym problem. Odprawę wjazdową załatwiał

Leszek. Jak zwykle u niego,

sprawnie, punktualnie, profesjonalnie. Problemu nie było.

O godz. 2 przechodził na bramę wyjazdową. Nie mógł się doczekać

zmiany.

W momencie, gdy był gotów do przejścia, nocny pryncypał zdecydował

inaczej.

— „Zostaniesz tutaj, na wyjazdową pójdzie ktoś inny”. Pryncypał

jak pryncypał, robił czasami takie wolty o co mieli do niego pretensje,

ale on wiedział co robi.

Był chorobliwie podejrzliwy, więc dmuchał na zimne, dokonując

nagłych zmian. Eliminował ewentualne „geszefty” ochroniarzy.

O godz. 3.30 ochroniarz z bramy wyjazdowej dzwoni do pryncypała

mówiąc, że ma problem z tirami. Nie posiadają właściwej

dokumentacji wywozowej i, że coś jest nie tak. Pryncypał każe

zablokować bramę i udaje się na miejsce odpraw. Bierze kwity

w dłonie, patrzy, czyta… „kogoś tutaj pogięło” mówi do siebie.

Dzwoni prosząc aby przyszedł Leszek. Chce wyjaśnić na jakiej podstawie

pojazdy zostały wpuszczone. Leszka nie ma, opuścił posterunek

bez zgody przełożonego. Nie wiadomo gdzie się udał. Pryncypał

się wściekł, kazał szukać. Niestety, chłopaka nie ma. Uciekł. Ale

dlaczego? Robi się gorąco. Konwojent tirów coraz bardziej zdenerwowany.

Kierowcy nic nie wiedzą, mówią, że są przewoźnikami, że

za transport odpowiada konwojent. Powiadomiona zostaje milicja.

Ochroniarze jak również chłopak od nas, sprawdzają legalność operacji.

Sprawa śmierdzi na odległość. Tiry z towarem zostają zabezpieczone.

Kierowców i konwojenta przewieziono do Komendy. Trzeba

sprawę wyjaśnić. Ciekawe informacje przekazuje kierowca lśniącego

Renault. Mówił, że coś mu się w tym wszystkim nie podobało.

Kurs był zbyt tajemniczy. Zgodził się na wynajem z uwagi na kłopoty

finansowe. Zapożyczył się w banku, u znajomych, rodziny aby kupić

samochód dostawczy. Z rozeznania, które przeprowadził wynikało,

że nie będzie problemu ze spłatą zadłużenia. Kupił Renault. Kurs do

huty, był pierwszym poważnym. Dziwnym było to, że nie wiedział

gdzie jedzie.

Konwojent podawał trasę na bieżąco. Jedź do S… potem skręć

na R… W R kieruj się na W… Zatrzymaj się przed Ka… Tak to wyglądało.

„Zaczęło mnie niepokoić, chciałem, wracać” — powiedział-"

Przestraszyłem się, że biorę udział w jakimś śmierdzącym przedsięwzięciu.

Powiedziałem o swoich zastrzeżeniach. Konwojent zareagował

nerwowo. Powiedział abym nie wydziwiał, że mam jechać

tam gdzie każe bo innym razem zleceń nie będzie. Pojechałem

dalej. Ostatni postój miał miejsce krótko przed dojazdem do Huty.

Konwojent wypełniał jakieś dokumenty. Zdziwiło mnie to, ale pojechałem

dalej… Nie, nie wiedziałem gdzie pojedziemy z towarem.

Gdy zapytałem, konwojent rzekł, że dowiem się w odpowiednim

momencie. Nie dowiedziałem się, przywieziony zostałem tutaj”.

Konwojent szedł w zaparte, kierowcy nic nie wiedzą… Leszek gdzieś

przepadł. To, że konwojent pęknie, było kwestią czasu. Nie tacy jak

on przegrywali.

Nie wierzyliśmy kierowcom. Oni, niestety, powtarzali starą

śpiewkę, że nie wiedzieli, co gdzie, jak, po co i za ile. Najbardziej

sprawę przeżywał właściciel Renault. Zaklinał na wszystkie świętości,

że nic nie wie. Widać było, że jest załamany. Niestety, nikt nie

był w stanie pomóc. Sprawa była zbyt poważna aby pozwolić sobie

na lekkie potraktowanie. Na dzisiejsze pieniądze był to skok na

dostatnie życie, przez kilka lat dla wielu rodzin.

Wszyscy dostali areszt. Po tygodniu przewiezieni zostali do

wojewódzkiej. Właściciel Renault był wrakiem człowieka. Żal było

patrzeć. Leszek zgłosił się po dwóch tygodniach. Nie miał wyjścia,

musiał wszystko opowiedzieć. Opowiedział. Miał chłopak ciągotki

do pieniędzy. Marzył o lepszym życiu. Wziątki z mandatów nie

wystarczały. Postanowił dorobić szybciej. Podczas jednej z kontroli

drogowych zatrzymał „lewiznę” z Huty. Nie postąpił tak jak powinien.

Wziął łapówkę a lewizna pojechała. Po trzech miesiącach wręczający

łapówkę Leszka odnalazł. Przywitał się jak stary znajomy

i zaproponował interes.

Dobry interes, skoro Leszek zwolnił się z MO. Został ochroniarzem

po to aby wypuszczać lewy transport. Nic więcej go nie interesowało.

W określonym czasie

Leszek podawał plan służb. Mówił o której godzinie będzie na

wjazdowej, o której na wyjazdowej. Dwa małe przekręty dostosowano

do grafiku. Sprawdziło się, więc przystąpili do skoku życia.

Wszystko szło zgodnie z planem.

Auta załadowano. Trzeba było tylko wyjechać. Niestety, znalazł

się chorobliwie podejrzliwy pryncypał… Resztę znacie.

Aha… Leszek dostał 4,5 roku odsiadki. Odsiedział wszystko.

Spotkaliśmy się, gdy wyszedł. On mnie poznał. W więzieniu dostał

dobrą szkołę życia. Po wyjściu był wrakiem człowieka. Wrócił do

domu mimo, że nie miał do kogo wracać. Żona mieszkała w innym

miejscu z innym facetem. Leszek dla niej nie istniał. Nie wiem co

teraz robi. Kierowca Renault nie żyje. Zmarł w wieku 33 lat. Powiesił

się w areszcie na pasku zrobionym z prześcieradła. Nie dopilnowano

chłopaka. Wiedzieli, że jest załamany, że wymaga szczególnego

nadzoru. Niestety, tylko wiedzieli, nic im to nie mówiło. Pomocnik

profosa przyniósł na nocną służbę dwie flaszki wódki. Zamiast

pilnować aresztantów, zatrzymanych, zrobili sobie małego grilla.

Wypili, zasnęli a chłopak przeszedł na drugą stronę. Przez głupotę

jednego Leszka, w sumie 9 osób poszło za kraty, jeden nie żyje

a dwóch sobie popiło.