BEZ TYTUŁU. TO TEŻ TAKI TYTUŁ.

Świadek pierwszy:

— Pierwszy raz zobaczyłam ją około godziny 9, w sklepie spożywczym.

Nigdy tutaj nie była, przynajmniej ja nie widziałam. Nie

wiem co kupowała, aż tak się nie przyglądałam. Niosła na ręku

dziecko przykryte kocykiem.

Świadek drugi:

— Nie pamiętam, która to była. Myślę, że 9,30 — 10. Siedziała

na ławce. Jadła coś, mówiła do dziecka, śmiała się. Zwróciłem na

nią uwagę, bo widziałem ją tutaj pierwszy raz. Obcy nie zachodzą

do nas.

Świadek trzeci.

— Jestem dozorczynią. Zauważyłam ją dosyć wcześniej. Łaziła

w koło bez celu. W pewnym momencie zapytałam nawet, czy

w czymś pomóc. Odpowiedziała, że nie i poszła dalej. Nie widziałam

jej dłuższy czas. Około 14, kończyłam wówczas pracę i szłam do

domu, zobaczyłam ją ponownie. Szła w kierunku wieżowca, tuliła

dziecko do siebie, coś szeptała. Świadek czwarty.

— Tak, to ja odblokowałem drzwi. Wracałem z pracy. Przed

drzwiami stała kobieta z dzieckiem na ręku. Podziękowała, za umożliwienia

wejścia. Puściłem ją przodem. Nie, nie znałem jej.

Nawet nie pytałem do kogo idzie. Nie obchodziło mnie to. Otworzyłem

windę. Weszła przede mną. Cały czas szeptała do dziecka.

Nawet uśmiechnąłem się do siebie, bo robiła to tak ciepło, jak matka,

która do szaleństwa kocha swoją pociechę. Nadusiłem guzik 5

piętra. Ona nadusiła po mnie. Na ósemkę. Nie widziałem jej więcej.

Nie, nie wiem czy na ósmym piętrze miała znajomych. Nie interesowałem

się tym. Myślałem o obiedzie, odpoczynku.

— Świadek piąty.

Wracałem z pracy. Usłyszałem krzyk. Jakaś baba darła jadaczkę

patrząc do góry. „Poszedłem” za jej wzrokiem. W oknie, na 9 piętrze,

siedziała kobieta. W rękach trzymała zawiniątko. Teraz wiem, że

to było dziecko. Nie zdążyłem krzyknąć, gdy zaczęła spadać na dół.

To było coś strasznego, nie mogę pojąć… Odprowadzałem ją wzrokiem

do samego końca. Wydaje mi się, że widziałem jej twarz. Była

spokojna. Ale to mi się wydaje, nie jestem pewny czy tak rzeczywiście

było. Pewne jest to, że dziecko tuliła do siebie cały czas. Tuliła

mocno. Był pan na miejscu, widział pan, leżeli na chodniku. Tulili

się do siebie.