ZNIENAWIDZICIE MNIE PO TEJ HISTORII

Zastanawiałem się długo. Napiszę...Nie napiszę i znów napiszę.

Teraz zdecydowałem. Na weekend jak znalazł.

Telefon. Odbieram.

Dyżurny Komendy mówi: -Korespondencja do ciebie. -OK, zaraz

odbiorę.

On wysoko postawiony gość w dużej firmie. Żonaty. Ona pracownica

jednego z działów tej samej firmy. Mężatka. Żeby nie było

nieporozumień. On żonaty z inną kobietą ona mężatka z innym

facetem. Wyskoczyli razem na małe barabara. Przepracowani byli,

stąd konieczność odskoczni od dnia codziennego. Mieli pecha, bo

trafili do hotelu dobrze obstawionego. Nic co tam się działo, nie

było mi obce. Pomyślałem, że warto z nią porozmawiać. Wysłałem

wezwanie. Przyszła punktualnie. Poprosiłem aby usiadała. Spojrzałem

w oczy. Niby uśmiechnięte, ale widać zdenerwowanie. -Proszę

się wyluzować- mówię — Nie stanie się pani żadna krzywda. Nie

pani pierwsza tutaj i nie ostatnia. Mówię to z uśmiechem na ustach,

lekko przymrużonymi oczami. To potrafię, wiem. — Nie denerwuję

się. Zastanawia mnie tylko co pan może ode mnie chcieć. O czym

chce pan ze mną rozmawiać. Sumienie mam czyste — Nawet przez

myśl mi nie przeszło, że sumienie pani jest zorane. Na pewno jest

czyste jak łza. Chciałem porozmawiać o życiu. Właśnie z panią. Coś

mi mówi, że dużo się od pani dowiem. Zgłupiała, nie wiedziała co

powiedzieć, do czego zmierzam. — Chciałem porozmawiać o dniu

takim i takim, o jego godzinach wieczorowo nocnych.

Spojrzała na mnie zdenerwowana. Już wiedziała o jaką grę chodzi.

Bała się. Po krótkiej rozmowie podpisała zobowiązanie. Rozmawialiśmy

jeszcze godzinę. Przekazała kilka mało ciekawych informacji.

Gdy wiedziałem, że nic więcej z niej nie wycisnę, zacząłem

żartować. Doprowadziłem ją do takiego stanu, że śmiała się nawet

wówczas, gdy była poza komendą. Widziałem jej rozbawienie

patrząc na nią przez okno. Aha, powiedziałem jej, że odezwę się

za miesiąc, dwa. Nie miała nic przeciwko. Nie mogła mieć, była

w sytuacji bez wyjścia. Przynajmniej tak myślała. A ja aż takim chamem

nie byłem, aby w razie jej „niesubordynacji” informować męża

o jej skoku w bok. Nawet przez myśl mi nie przeszło Byłem trochę

delikatniejszym chamem. Nie to co dzisiaj. Po pewnym czasie

zorientowałem się, że tak naprawdę nie jest mi do niczego

potrzebna. Zajmowałem się wówczas inną dziedziną niebieskiego

życia. Nie miałem zamiaru jej prowadzić, przekazywać dalej uzyskanych

od niej informacji, sprawozdań ze spotkań, które wykorzystywaliby

inni. Zapadła decyzja aby przekazać ją do innego działu.

Zanim to uczyniono, w ewidencji wyczaił ją człowiek z SB i po

nią przyszedł. Doszedł do wniosku, że będzie potrzebna i zażyczył

sobie. Były to czasy, że z SB nikt nie dyskutował. W każdej komendzie

byli panami na włościach. Mój szef też to wiedział ale udawał,

że on rządzi. Na jego polecenie a wniosek SB dziewczynę przekazałem

chłopakowi z drugiego piętra. Znałem chłopaka. Przez pewien

okres siedzieliśmy w jednym pokoju. Odbierałem go jako takiego

małego babiarza. Dużo gadał o podbojach sercowych, ale dziewczyny

nigdy nie miał. Przynajmniej ja nie znałem, nie widziałem. Po kilku

miesiącach przeszedł do SB. To właśnie jego poznałem z informatorką.

Widziałem po jej twarzy, że nie była zadowolona z takiego

obrotu sprawy. Myślę, że przerażało ją to wszystko. Ale co ja

mogłem...Przestała dla mnie istnieć.

Minęła jesień, zima, wiosna, lato, jesień....Telefon.

— Dzień dobry panu. Chciałam się z panem spotkać, porozmawiać.

-Nie ma problemu, ale może pani bliżej? Nie wiem z kim rozmawiam.

-Zobaczymy się, przypomnę się panu.

Umówiliśmy się tego samego dnia. To była ona. Ciekaw byłem

dlaczego chciała się ze mną widzieć. Nie pytałem o powód. Sama

powiedziała. — ZMUSZA MNIE DO SEKSU — Może pani dokładniej?

— PAŃSKI KOLEGA. Straszy mnie, że o mojej hotelowej zdradzie

poinformuje męża.

Zaniemówiłem. Jeżeli to prawda, to koleś jest super … Wszystkiego

mogłem się spodziewać, ale nie takich informacji. Przerosło

mnie to. Co ja, kurna, miałem powiedzieć, zrobić. No co? W końcu

powiedziałem. — Uwolnię panią od niego. Po spotkaniu poszedłem

do szefa. Przekazałem treść rozmowy -Pisz notatkę. -Utopimy bezpiecznika.

Pozbędziemy się wszy.

Napisałem tego samego dnia. Tego samego dnia przekazałem

szefowi. Przeczytał bez słowa. Kazał wyjść z gabinetu. Co dalej

z informacją się stało, nie wiem. Szczerze mówiąc, nie wiem czy

nadano jej bieg. Po tygodniu nie interesowałem się tym. Wiedziałem,

że postąpiłem słusznie. Gdybym tego nie zrobił istniała możliwość,

że o swoich kłopotach zgłosi wyżej. Wówczas stałbym się

głównym podpadniętym. WIEDZIAŁ, NIE POWIEDZIAŁ. CHYBA SAM

COŚ Z TEGO MIAŁ. Takie teksty chodziłyby po korytarzu. Po drugie:

Dlaczego miałem dziada kryć? Nawet z nim nie rozmawiałem. Raz

tylko zagadnął mnie na korytarzu. Nawet nie pamiętam w jakiej

sprawie. Po pierwszym jego słowie przerwałem mówiąc:

— Pomyliłeś się. Mnie nie przelecisz.

Odwróciłem się i poszedłem dalej. Nic nie odpowiedział.

Nawet nie wiem czy wiedział co mam na myśli. Dziwne to wszystko

było. Do dzisiaj nie wiem czy podjęto w sprawie jakiekolwiek działania.

Po dwóch-trzech miesiącach przeniesiono go do innej jednostki.

Po upływie pięciu miesięcy od momentu gdy dowiedziałem

się o jego sk...syństwie, nie żyła. Nałykała się środków nasennych.

Nałykała się tego sporo, skoro jej nie odratowano. Nie wiem czy ten

desperacki krok podyktowany był jego radosną działalnością operacyjną

czy też były inne przyczyny. Wiem tylko, że patrzy na nas

z góry. A on? On, krótko potem awansował.