Kolegom, których nazwiska w mojej teczce IPN nie są obecne, historyjki przypominam.

SKOFEDAL FORTE

Lek, którego nazwy nie zapomnę.  Wezwał mnie szef.
-Kawaler  jesteś więc dasz sobie radę. Ponadto temat powinien cię zainteresować. 
Nigdy nie sprawdzaliśmy jak wygląda sprawa z  przerywaniem ciąży. 
Kilku ginekologów ma zgodę na wykonywanie tego typu zabiegów. Reszta kręci lody na lewo.
 Musimy ich wyłapać. Zorientuj się w sprawie.

-Jawohl!!! — Odpowiedziałem.

Dzisiaj mówi się aborcja, wówczas bardziej po ludzku. Mówili „przerywanie ciąży,

przecinka…”Wszystko zależało od wykształcenia zainteresowanej, zainteresowanego.

Ci z najwyższej półki na pewno mówili „aborcja” jednak takich było mało. Dobra, koniec ze słownikiem wyrazów obcych, czas przystąpić do dzieła. Siadłem za biurkiem i myślę...Chyba

wpierdzielił mnie na minę… Jak ja to sprawdzę??? Do końca dnia

nic więcej nie robiłem, myślałem wyłącznie o sposobie podejścia do

sprawy. Po ginekologach łaził nie będę, bo mnie wyśmieją lub zrzucą ze schodów. Na ulicy mogą pobić. Zainteresowane ...Bez bata nie powiedzą, w życiu! Która kobieta powie, że… No która? 
Z uwagi na fakt, że byłem młody, przystojny, hahaha, więc i koleżanek miałem

trochę. Jedna z nich, z zawodu pielęgniarka, pracowała w szpitalu.

Uderzyłem do niej. Proszę ze łzami w oczach: -POMÓŻ. Pomogła —

Przecież to proste - mówi - Lekarze to lenie, są pewni swego, pewni bezkarności.

To wykorzystaj! Przejdź się po aptekach i przeglądnij recepty.

Jeżeli trafisz na receptę z wypisanym lekiem SKOFEDAL FORTE lub

SKOFEDAL MITE, to znak, że kobieta na którą wystawiono receptę miała zabieg przerwania ciąży. Przynajmniej miała zamiar ciążę przerwać. Leki powinien kupić w aptece lekarz i na niego powinna być wystawiona recepta, ale jak  wcześniej powiedziałam,

lekarze to lenie — zakończyła. 
Dawno nie byłem taki szczęśliwy…

Jasne, że wypiliśmy butelkę dobrego wina. O ile mnie pamięć nie

myli, a jeszcze nie myli, piliśmy CIOCIOSAN. Nie ma się co śmiać.W tamtych czasach łatwiej było kupić cytryny niż CIOCIOSAN. 
Apteki załatwiłem szybko. Dziwiło mnie, że kierowniczki aptek nie protestowały a powinne. Udostępniały recepty od ręki, stawiały kawę aby było przyjemniej. Jedna z nich pomagała nawet szukać. Po miesiącu miałem około 20 kobiet. Na każdej recepcie imię, nazwisko,

adres oraz pieczątka lekarza. Sprawdziłem w wydziale zdrowia, który z ginekologów ma zgodę na dokonywanie aborcji a który zgody takiej nie ma. Był jeden. Pozostała tylko rozmowa z kobietami,

które SKOFEDAL kupowały. Rozmawiałem z trzema, potem odmówiłem.

Źle się z tym czułem. Nie miałem satysfakcji z tych rozmów, wręcz przeciwnie. Przekonałem szefa, że nie ma sensu dalej się w to bawić argumentując, że Wydziałowi Finansowemu wystarczą

dwa przypadki aby faceta ukarać domiarem. Tak też się stało.

Gdy dowiedział się, że „leży” sam poszedł do skarbówki i wpłacił domiar. Potem działał już legalnie. Wracamy do rozmów, właściwie do jednej, tej trzeciej. 
Kobieta 36 lat, urocza, wykształcona, mężatka, bezdzietna. Nie ma sensu opisywać jak temat ją zaskoczył. Zaniemówiła wprost. Spojrzała głęboko w moje oczy a ja… Cóż ja?

Czekam co powie. Czekałem 10 — 15 sekund. Z jej oczu zaczynają

płynąć łzy...Cały czas patrzy na mnie. Zbaraniałem… Czułem w kościach, że wp… łem się na całego. — Dobrze, powiem panu.

To dla mnie sprawa niezwykle trudna, ciężka. Nie potrafię z tym żyć. Nie powinnam o tym mówić, ale muszę to w końcu z siebie wyrzucić. Pan będzie pierwszą i jedyną osobą, która o tym się

dowie. Nie powiedziałem słowa. Czekałem. 
Od około 10 lat —zaczęła — staramy się z mężem o dziecko. On nie chce przyjąć do

wiadomości, że dzieci nie będzie miał nigdy. Nawet badania go nie

przekonały. Uparł się i koniec. Jest zdrowy i żaden lekarz nie będzie

mówił, że jest inaczej. Mimo, że bardzo męża kocham, postanowiłam wziąć sprawę w swoje ręce. Uwiodłam młodego chłopaka, kolegę z pracy. To z nim zaszłam w ciążę. Gdy się o tym dowiedziałam, byłam niesamowicie szczęśliwa. Zaraz potem ogarnął mnie strach.

Przestraszyłam się, że prawda ujrzy światło dzienne, mąż dowie się o wszystkim… Nie chciałam go stracić. Jest dla mnie wszystkim. Wybrałam męża, nie dziecko, stąd zakup leku SKOFEDAL FORTE.

Małżonek nie wie o niczym. Nikt nie wie, tylko pan. Dalej „staramy”

się o dziecko...To jest ponad moje siły — zakończyła. 
Po około roku czasu popełniła samobójstwo. Nie wiem co było tego przyczyną, nie

zajmowałem się sprawą, nie pytałem o szczegóły. Chyba się bałem.

Z przeprowadzonej rozmowy nie sporządziłem żadnej notatki, protokołu.

Nic nie musiała podpisywać, nie było jej. Koniec kropka.

Taniec towarzyski

Wnerwiały ją tańce w kółeczku, wyginanie się na wszystkie strony,

machanie łapami i w ogóle. Wolała styl klasyczny, czyli ona, partner,

najlepiej jak był leworęczny. Wówczas ona, swoją prawą dłonią

trzymała jego lewą dłoń i prowadziła. Nikt nie podskoczył, każdy tańczył

jak chciała. Raz, ale tylko raz, dostała od opornego w pysk i zabawa

się skończyła. Dla niej się skończyła, oporny tańczył dalej. Oczywiście,

że sam, do tego w kółeczku, na luzie i jak chciał. Nikt mu nie

narzucał swojej woli. Czuł się z tym dobrze, był panem i władcą parkietu.

Ona siedziała sama, troszeczkę zapłakana, ale widać było, że

dochodzi do siebie, że łapie rytm. Liczyła, że zaliczy jeszcze trójeczkę

z księciem z bajki, który weźmie ją w ramiona i popłyną razem,

gdzieś daleko. Długo nie czekała. Nie był to książę, lecz stangret, do

tego nieźle wstawiony. Stanął przed nią, ukłonił się grzecznie i zapytał:

— Zatańczysz ze mną cha che?”( inaczej cza cze) Spojrzała na

niego z obrzydzeniem — Spierdalaj (inaczej, nie tańczę). Uśmiechnął

się, przeprosił, że przeszkadza i odszedł krokiem chwiejnym lecz dystyngowanym.

Odniosła wrażenie, że nie pierwszy raz dostał kosza,

że wie jak się w takiej sytuacji zachować. Przestała o nim myśleć

zaraz potem jak zniknął jej z oczu. Nawet nie wiedziała, czy tańczył

z dziewczynami czy smutny zapijał piwem. To była jej ostatnia szansa

tego wieczoru. Do końca dyskoteki siedziała przy stole. Sama, zła

jak bezpański pies. Dziwne, przecież ładna była.

Życie toczy się dalej. Smutki znikają, pojawia się nadzieja. Tak

było i tym razem. Po trzech tygodniach poszła w tan kolejny raz.

Kupiła oranżadę, siadła przy stole, rozglądała się, sprawdzając

gdzie, kto, co z kim, po co itd. Nic szczególnego nie zauważyła,

zabawa jak zabawa. Siedziała czekając na pierwsze, słyszalne, nuty.

Rozpoczęto Apasjonatą, śpiewaną przez miejscową artystkę. Zauważyła

ruch na parkiecie. Natychmiast też usłyszała: — Zatańczysz ze

mną cha che? — Odwróciła głowę. Z jej prawej strony stał, uśmiechnięty

od ucha do ucha, pochylony do kolan, absztyfikant pogoniony

na poprzednim balu. Zaczęła się głośno śmiać. On razem z nią.

Wstała, wzięła go za rękę i poprowadziła. Był uległy, tańczył jak

chciała. Co tu dużo mówić, potrafiła prowadzić. Widziała go drugi

raz w życiu a po godzinie zdawało się jej, że znają się od dzieciństwa.

Był miły, szarmancki trzeźwy no i taki trochę przystojny.

Czuła się wyróżniona. Było jej z nim dobrze. Tańczyli wyłącznie ze

sobą, beż żadnych tam odbijanych. Wypili po dwie ciepłe oranżady.

Bawili się. Około 3 nad ranem zapytał grzecznie, czy pozwoli

się odprowadzić. Przytuliła się do niego. Zaraz potem wyszli. Trzymał

za rękę. Trzymał mocno aby nie uciekła. Szła jak baranek mimo,

że pierwszy raz w życiu, nie ona prowadziła. Przechodzili przez

mały park, gdy zatrzymał się, przycisnął mocno do siebie i powiedział:

— Teraz zatańczymy cha chę, taką prawdziwą. Zaczęła się

śmiać. Jeszcze nie rozumiała, że wdepnęła w gówno. Zrozumiała,

gdy dostała z liścia i przewróciła na ziemię. Nie broniła się. Sparaliżował

ją strach. Po kilkunastu taktach wstał, zapiął spodnie, powiedział:

— Do miłego — i poszedł. Wróciła do domu oszołomiona. Nie

potrafiła ogarnąć sytuacji. Wykąpała się, położyła do łóżka. Nie

usnęła, myślała o zdarzeniu. W pewnym momencie zesztywniała.

Zdała sobie sprawę, że o miłośniku cha chy nic nie wie. Nie zna jego

imienia, miejsca zamieszkania. Nic, nic, nic. Gwałt zgłosiła w poniedziałek.

Przyjmowałem zgłoszenie a potem szukałem kolesia. Była

rzeczowa, konkretna, naiwna. Przedstawiła wszystkie okoliczności

związane ze sprawą. Była zdecydowana ścigać sprawcę. Nie miała

w tym względzie żadnych obiekcji. Jego ustaliłem po czterech

dniach. Nie było to trudne, mieszkał w miejscowości położonej 25

km od jej miejsca zamieszkania. Szczerze mówiąc, nie chciało mi się

po niego jechać. Miałem zbyt mocne materiały, aby dać mu szansę.

Wysłałem wezwanie z adnotacją do stawienia się w charakterze

podejrzanego. Nie stawił się. Pojechałem radiowozem. Mimo wczesnej

godziny, nie było go w domu. Matka powiedziała, że nie ma

od kilku dni, nie wie gdzie jest. Zaczęła się ostra robota. Nie spałem

przez dwa dni. On spał! Po dwóch dniach przyszła, wycofała

wniosek o ściganie. Nie chciała powiedzieć dlaczego. Nie, bo nie.

Szczerze mówiąc, nawet nie naciskałem. Widocznie spodobało się

dziewczynie i tyle. Tak myślałem. Powiedziałem, że ma gość szczęście,

bo był już na widelcu. Uśmiechnęła się i powiedziała:

— Przykro mi, że się pan napracował. On był nie do znalezienia, spał u mnie.

Myślałem, że się pochlastam. Po przełknięciu śliny powiedziałem do siebie

— Potrafi prowadzić.

Widuję czasami. Mają dwoje dzieci. Dzisiaj to dorośli

mężczyźni. Oni cały czas razem. Myślę, że są szczęśliwi. Przetańczyli

całe życie. Jeszcze trochę zostało.

Wypadkowo

Zginął w wypadku samochodowym około godz. 5.35 rano.

Razem z nim odeszło trzech kumpli. którzy jego Trabantem jechali.

Jechał zbyt szybko, zawsze tak jeździł, gdy na zakręcie wpadł pod

jadącego z przeciwnej strony ciężarowego Kamaza. Mokro było, przy

tym zakręt, szybkość. Kamaz też nieźle pędził. Jego kierowca odwoził

żonę na dworzec PKP. Z wypadku pamiętam jeszcze, że dłuższy

czas szukaliśmy głowy kierującego. Pozostali byli na miejscu,

w całości. Sąsiadki dwie. Kupiły flaszkę żytniej. Siedziały w mieszkaniu

jednej z nich. Popijały, śmiały się, cieszyły życiem. Miały powody

do radości. Nie martwiły się o pieniądze. To była domena ich

mężczyzn. Skoro starczało na flaszkę, było ok. Tym razem odrobinę

zabrakło. Postanowiły dopić piwem. Wyszły do sklepu, który

usytuowany był po drugiej stronie ulicy. Postanowiły skrócić drogę

i przejść z dala od pasów. Nie przeszły, nie kupiły piwa. Jedna zginęła

na miejscu. Drugiej się udało, widuję ją do dzisiaj. Zdarzenia,

o których wyżej, miały miejsce w okresie dwóch trzech miesięcy, tak

pamiętam. Po roku życie nabrało innych kolorów. Poznali się. Ona

wdowa po właścicielu Trabanta, on wdowiec po niedopitej żonie.

Pokochali się, zamieszkali razem. Zaczęło się szybko. Wódka, piwo

lało się strumieniami. Pili użalając się nad swoim losem. Gdy zabrakło,

on bił ją, ona jego, przy czy on nie wrzeszczał, gdy był torturowany.

Ona darła się przeraźliwie. Taki styl. Byli ze sobą osiem,

dziewięć lat. Zachorował na raka. Opiekowała się nim troskliwie.

Gdy zmarł, świat się załamał. Nie miała nikogo. Siadła przy stole,

rozmyślała. Potem poszła do sklepu, kupiła butelkę wódki. Wróciła

do mieszkania. Piła i płakała. Nie wypiła wszystkiego. Chwiejnym

krokiem poszła na dworzec kolejowy. Wykupiła bilet do najbliższej

miejscowości. Udała się na peron. Kasjerce wydawała się taka trochę

niepewna. O swoich spostrzeżeniach powiadomiła SOK-istów.

Poszli za nią, udając się na peron gdzie miał podjechać pociąg na

który wykupiła bilet. Nie było jej tam. Była na innym peronie. Właśnie

podjeżdżał pociąg. Usłyszeli krzyk…

Noc poślubna

Wpadła jak burza, w sukni ślubnej z welonem. Młoda, piękna,

zapłakana. Ślubny wypił zbyty dużo, właściwie przesadził. Postanowiła

położyć go spać i wrócić do gości. Poszedł jak baranek.

Gdy ścieliła łóżko zamknął drzwi. Postanowił skonsumować małżeństwo.

Nie miała ochoty widząc, że jest zbyt pijany. Zaczął bić,

chcąc siłą wymusić posłuszeństwo. Bił mocno, skoro przybiegła się

poskarżyć. To, że uciekła zawdzięcza szczęściu. Ślubny nie miał

sił, położył się i zasnął. Przeżyła to okropnie. Poprosił aby siadła

na kozetce, która była w Posterunku. Szlochała i mówiła. Szczerze

mówiąc, bardziej szlochała. Siadł obok niej, zaczął głaskać włosy,

prosić aby się uspokoiła. Był dla niej jak ojciec. Przytulił delikatnie

do siebie. Położył dłoń na jej piersi. Nie reagowała. Wychodząc

powiedziała, że żałuje. Rozłożył bezradnie ręce. Głupio wyszło, niestety.

Wróciła na poprawiny. Potem urodziła syna poczętego

w Posterunku. Ma w sobie krew gliniarza, to widać i czuć. Chowany

jest przez ojczyma, który nie wie, że nim jest. Kocha dziecko, które

jest dla niego skarbem. Nieważne kto pocznie, ważne kto wychowa.

Faktyczni rodzice chłopaka, nie utrzymują ze sobą kontaktów mimo,

że widują się każdego dnia. Poślubieni nie mają więcej dzieci.

To znak, że nie bije jej więcej.

WNUSIO

Ona po Akademii Medycznej. On po AGH. Poznali się, 

pokochali,pobrali. Rodzice jego zginęli w wypadku 

drogowym, gdy był 

na pierwszym roku studiów. W tamtych czasach studia były 

prawie darmowe, a że był piekielnie zdolny AGH ukończył. 


Ona żyła bezproblemowo.

Miała za zadanie zostać lekarzem więc została.

Znałem z widzenia jej ojca, zapalonego myśliwego. Z nim 

rozmawiałem jeden jedyny raz. Dostałem cynk, że kupił dwa


krugerrandy.W tamtych pięknych lub nie, czasach, obrót 

złotkiem był zabroniony.

Mogłem wykazać więcej cierpliwości i czekać aż zaopatrzy

się w większe ilości a potem „uderzyć”, czyli pójść po 

wszystkie. Zdecydowałem inaczej. Wezwałem, postraszyłem 

konsekwencjami i tyle.

Po około dwóch, trzech latach od przeprowadzonej z nim 

rozmowy wyjechali zwiedzać zachód naszego pięknego

 kontynentu. W jaki sposób wyjazd załatwili bo, że załatwili, 

nie ulega dla mnie wątpliwości,nie wiem. Po dłuższym 

okresie czasu dowiedziałem się,że przysłali kartkę z 

pozdrowieniami. Kartka przedstawiała widok

Kapsztadu. Nie wierzę w przypadek. Wyjeżdżając na

wycieczkę wiedzieli,że jej kres nastąpi w RPA. Tam 

potrzebują ludzi z jego i jej wykształceniem. Wiedzieli o tym i

zaryzykowali. Praca trafiła się szybciej niż myśleli. Żyli

dostatnio, szczęśliwie. Był tylko jeden problem.

DZIECKO. Pragnęli bardzo. W jednym z listów przyszła 

babcia zapytała nawet, co w sprawie piszczy. Nie było 

reakcji, nie było więcej pytań. W życiu bywa tak, że

 kto czeka, ten się doczeka. W końcu nadszedł list z 

informacją, że zostali dziadkami. List pisał zięć. Nigdy

tego nie czynił, zawsze pisała ona. Poinformował, że za dwa

miesiące będą w kraju. Prosił aby w tej sprawie nie 

kontaktować się więcej, że zobaczą się w kraju. Czekali 

cierpliwie. W końcu....Dzwonek do drzwi. Babcia wyskakuje

jak oparzona. Jest zięć, nie ma córki, wnusia.

—Gdzie wnusiu, gdzie córka  - pytają.

— Nie mogła przyjechać, wnusio bardzo chory, nie mógł 

zostać sam, bez opoieki - odpowiada - Ale mam jego 

zdjęcia. Na dzisiaj muszą wystarczyć.

Położył fotki na stole. Babcia chwyciła kilka, dziadek też .

Zapadła przerażająca cisza. Babcia zaczęła płakać, wstała, 

poszła do kuchni. Nie potrafiła ukryć łez. Dziadek zareagował

inaczej.

Zapytał tylko :

— Co to kurwa ma znaczyć, co to jest ?

Opowiedział.

Mówił jak bardzo pragnęli dziecka.

Opowiadał o leczeniu.

Opowiedział jak poinformowała go, że jest w ciąży. 

Opowiadał o radości z tym związanej.

Byli najszczęśliwszymi ludźmi na ziemi. Urodziła bez 

problemu. Gdy

poszedł zobaczyć dziecko, przeżył szok. Wiedział, że ma 

syna. Nie wiedział, że o bardzo ciemnym kolorze skóry. 

Żonę z chłopcem przywiózł do domu z tym, że tylko

przywiózł. Nie szukał wyjaśnień. Przestało go to kompletnie

interesować. Żyli obok siebie przez kilka miesięcy. W końcu 

zdecydował się wrócić do kraju. Nie mówiąc nic

żonie, do teściów wysłał list. Nie informował jej, że wraca.

Po prostu kupił bilet, wsiadł do samolotu i przyleciał. 

Pytań, nie było.

Następnego dnia poszedł „w miasto” Upił się do 

nieprzytomności. Obudził w izbie wytrzeźwień. Gdy wrócił do

domu, teściów nie było. Poszedł do piwnicy. Wziął w dłonie

sztucer, załadował, oparł kolbę o podłogę, pochylił się, 

otworzył usta. Nacisnął spust…

Po trzech dniach od jego samobójczej śmierci nadszedł z 

Kapsztadu list. Córka powiadomiła, że złożyła pozew o 

rozwód.