KOMPUTEROWIEC

Pamiętam chłopaka przez mgłę. Mieszkał w sąsiednim budynku.

Jakimś cudem wyjechał do Niemiec. Tych zachodnich. Być może były

to czasy przełomu i Niemcy, ze szkodą dla siebie, były już tylko

jedne. Nie pamiętam. Ale nieważne. Mają co chcieli, czyli autostrady,

pieniądze i JEGO. Według słów matki, pracował przy komputerach.

Taką fuchę w Niemczech, mogą mieć tylko szczęściarze.

On szczęście miał. Matka mniej, bo wokół niej wyrosło wiele

zazdrosnych bab. „No tak” mówiły. „My tutaj na kluskach żyjemy

a gówniarz na saksach kasę robi” Jedna z tych zazdrosnych zapytała

o szczegóły. Nie mogła uwierzyć, że facet bez wykształcenia pracuje

jako elektronik. I to w Niemczech. Okazało się, że w wolnym

kraju wszystko może się zdarzyć. Wykształcenie nie ma nic do rzeczy,

liczą się umiejętności. O szczęściu już pisałem. Okazało się, że

to wszystko trzeba mieć aby pakować komputery do kartonów. On

warunki spełniał więc sprzęt pakował. Nie wiem jak chłopakowi płacili.

Akord, dniówka, pod stołem… Ważne, że płacili. Do domu wrócił

po kilkunastu miesiącach. Komputera ze sobą nie przywiózł, bo nie

mógł na nie patrzeć. Po kilku tygodniach zatrudnił się w dużym

zakładzie pracy. Szczęśliwa przyszłość stała przed nim otworem.

Wiedział o tym. Kupił VW GOLFA i tym autkiem dojeżdżał do pracy.

To nic, że auto nie było nowe, ważne, że VW i Golf.

Ten ranek nie różnił się niczym. Pobudka, golenie, śniadanie,

odjazd. Trochę inaczej było po południu. Głupoty piszę. Nie „Trochę

inaczej”, ale inaczej. NIE WRÓCIŁ DO DOMU. Z pracy zwolnił się

godzinę wcześniej.

Obiecał szefowi, że nadgoni zaległości. Szef wyraził zgodę.

Wyszedł… i rozpłynął się jak kamień w wodę. Na parkingu zakładowym

stał, nienaruszony, jego Golf. Po około dwóch miesiącach…

Było ich trzech. Atos, Portos i ten trzeci. Myśliwi z krwi i kości.

Lodówki w domach puste, więc postanowili zapolować na jelenia,

dzika czy inną zwierzynę. Zgłosili odstrzał selekcyjny. To taki

odstrzał, gdzie strzela się do zwierzyny chorej, słabej, czyli tej gorszej.

Brać myśliwska to taka brać, która smakuje wyłącznie dziczyznę zwierzyny chorej.

Tak się poświęcają dla ludzkości. Na miejsce

polowania wybrali starą, właściwie zapomnianą już, ambonę. Pojechali

w nocy. Pogoda idealna, wiatr przeciwny. Cieszyli się. Pierwszy

na ambonę wchodził Portos, za nim Atos i ten trzeci. Spieszyło

im się więc ten drugi uderzał głową dupę pierwszego a trzeci

drugiego. Bali się ciemności ziemskiej, woleli ciemność ambonową,

wyższą, stąd ten pośpiech. Portos jedną nogą, był już u celu.

To co się potem działo nie sposób opisać. Potężny wrzask przeszył

ciszę leśną. Atos puścił szczeble, spadł na tego trzeciego i razem

zwalili się na ziemię. Nie myśleli o niczym jak tylko o sprinterskim

oddaleniu się z piekielnego miejsca. Po ochłonięciu zorientowali

się, że nie ma z nimi Portosa. Ponadto ten trzeci zauważył, że nie

ma ze sobą strzelby. Narzekał też na ból ręki. Potem okazało się, że

złamał. Portosa nie było. Samochodu, którym przyjechali też. Droga

powrotna to 13 kilometrowy spacer. Poszli prosto do Portosa. Ten

siedział przy stole z butelką wódki, którą znacznie nadpił i trząsł

się jak galareta. Oni wypili resztę.„Dlaczego wrzeszczałeś” — pytali.

Nie potrafił wyjaśnić. Stwierdził tylko, że tam coś było, że zakołysało

się gdy dotknął. Za żadne skarby nie chciał tam wracać. Zdecydowali

się powiadomić niebieskich. Pojechał posterunkowy. Wszedł

na ambonę, spojrzał kwadratowymi oczami w dół i krzyknął „WISIELEC”.

Szybciutko zszedł na ziemię. Sprawdziliśmy wszystko dokładnie,

szybko. Śmierć przez powieszenie. Nie było w tym udziału osób

trzecich. Tak skończył komputerowiec. Do dzisiaj nie wiem dlaczego.

Tak szczerze mówiąc, gówno mnie to obchodzi.