OSTATNIE ROZDANIE

Wrócił po czterech latach. Rozsądny był więc wszystko co zarobił

zainwestował w dwupoziomową pizzerię MILANO. Lokal nie był

jescze otwarty a on już prowadził program kulinarny w lokalnej

telewizji. Miał chłopak talent. Opowiadał o swojej pracy. Opowiadał

jak robi się pizzę. Mówił o wszystkim co z pizzą i tylko z pizzą związane.

Aż trudno uwierzyć, że na ten temat można tyle mówić. On

potrafił. Gdy porównywało się jego programy z programami artystek

uczących gotować rosół w państwowej czy innej tivi, ręce opadały.

On prowadził program jak zawodowiec. A artystki jak artystki,

grały swoje rosołowe role promują siebie w jakości full HD. Nam,

klasie średniej, nie pozostawało nic innego jak tylko smakować te

kurewskie zupki. Zadbał o reklamę lokalu. Milano otworzyło swoje

podwoje z wielkim szumem. Miejscowa prasa, telewizja i tłum

zgłodniałych zaszczycił uroczystość otwarcia Byłem tam po kilku

dniach. Co tutaj gadać, byłem zachwycony. To był powód, że co

jakiś czas wpadałem tam tracić pieniądze. Swoją osobą zaszczycałem

w życiu wiele knajp, ale u niego czułem się jak gość. Do każdego

klienta podchodził, zagajał rozmową, proponował to czy tamto.

Każdemu sugerował, że jest najważniejszy. Milano, o każdej porze

dnia i nocy, pełne było klientów. Ja się nie dziwię, każdy lubi być

kimś. W Milano był. Ja też

Był ruch w interesie, były pieniążki. Potem dziewczynki. Coraz

młodsze i młodsze, ale granicy bezpieczeństwa nie przekraczał. Gdy

się znudziły, przerzucił się na pokerka. Grywał delikatnie, za 50, 100

czy 500 zł. Wygrywał, przegrywał jak w sporcie. Bo on pokerka traktował

jak sport. Zanim się zorientował, że wpadł w szpony hazardu

było troszeczkę za późno. Żona tłumaczyła jak krowie na torach

aby przestał. Bez rezultatu. Grywał coraz częściej, za coraz większe

stawki. Grywał z karciarzami miejscowymi, przyjezdnymi. Kiedyś nie

pił alkoholu, nie palił fajek. Zmienił się, bo karta lubi dym i procenty.

Na swoje ostatnie rozdanie umówił się w piątek. Grał z trzema

przyjezdnymi. Znał ich trochę, grywali przecież razem nie raz, nie

dwa, z różnym dla każdego skutkiem. Tym razem gra była ostra. Miał

farta, więcej wygrywał. Myślę, że zgubiła go pewność siebie. „Co się

może stać — myślał- Kasa jest, wygrywam. Mogą mi skoczyć”.

Szedł na całość. Niestety, zapomniał, że grał z zawodowcami,

którzy szykowali się na niego od dłuższego czasu. Oni wiedzieli,

że ma pieniądze. Postanowili zabawę zakończyć i puścić chłopaka

w skarpetkach. Postanowili to zrobić podczas tego spotkania. Grali

trzech na jednego. On, baran, myślał, że to zabawa, że gra z uczciwymi

pokerzystami. Dawali wygrywać, czasami nie dawali. Różne

były rozdania. Więcej wygrywał. Gdy doszli do wniosku, że jest

ugotowany, przystąpili do ostatecznej rozgrywki. Rozdanie dla niego

było idealne. Po dobraniu dwóch kart miał pełnego fula. Przy

takim układzie nawet Wielki Szu idzie na całość a co dopiero właściciel

MILANO. Starł się z jednym, który nie odpuszczał. To było

szaleństwo jakich nie ogląda się w kinach. Nie miał już pieniędzy

a postanowił przeciwnika sprawdzić. -„Spierdalaj, nie masz kasy, nie

sprawdzasz. Co ty, w przedszkolu jesteś? Wymyśl coś bo pieniędzy

nie odzyskasz! Zastanawiał się dłuższą chwilę. Przecież nie

chciał stracić majątku, zaczynać wszystkiego od zera. Postanowił

odzyskać kasę leżącą na stole. -DOBRA, OK, SPRAWDZAM. MILANO

NA STÓŁ — SPRAWDZAM” Położył na stół fulla. Uśmiechał się przy

tym. Był pewny wygranej. Ten z przeciwnej strony stołu spojrzał

głęboko w jego oczy. Uśmiechnął się kpiąco, rzucił niedbale karty…

POKER. Umowę sprzedaży lokalu sporządzili nad ranem. Świadkowie

podpisali. MILANO zmieniło właściciela. Po odbiór kluczy umówili

się przed lokalem w poniedziałek o godz.10. Przyszli punktualnie.

Musieli na niego czekać. Po 30 min przedzwonili do domu. Żona

powiedziała, że poszedł do pracy. Czekali jeszcze 30 kilka minut

a jego ani widu ani słychu. Znów dzwonią. Żona mówi, że zaraz

przyjdzie. Proszą aby wzięła klucze do lokalu. Nawet nie zastanowiła

się dlaczego, ale wzięła. Otworzyli drzwi… Wisiał nad ladą baru

w piwnicznej części lokalu. Po miesiącu nie było MILANO. Był nowy

lokal o nazwie PIZZERNIA SPOTKANIE. Dzisiaj nie ma nic. Nie ma

Milano, nie ma SPOTKANIA, nie ma nic. Pizze robię w domu, sam,

wg przepisu ostatniego właściciela MILANO. Podał mi ten przepis

podczas jednej z rozmów gdy byłem najważniejszym gościem

w jego lokalu