IDZIEMY NA PIWO

Nudy jak w psiej budzie. Padła propozycja zorganizowania wolnego

i małego piwa. To nic, że do obiadu jeszcze godzina, że KONSUMY

zamknięte. Piwo jest dobre zawsze. DOBRE PIWO. W czasach

gdy towar był na kartki, dawaliśmy sobie radę. Bali się nas więc

nikt nie śmiał przed nami nic chować. Jeżeli schował, to był pewny,

że znajdziemy. Wyglądało to tak: „Cztery ŻYWCE proszę” Odpowiedź:

„Nie ma”. Teraz my: „Nie ma??? Sprawdzimy”. Gdy mieliśmy chandrę,

szliśmy do piwnic, magazynu i nie było drobnych, skrzynka się znalazła.

Zawsze. Przy dobrym humorze odpuszczaliśmy. Nikt ze sprzedających

nie ryzykował, bo to kosztowało. Jeden przypadek pamiętam

jak dziś. Włamanie do dużego sklepu. Podczas oględzin zauważamy

skrzynki ze spirytusem. W sumie 752 butelki 0,5l. Ilość ta

została ujęta w protokóle oględzin. Po miesiącu — dwóch, kolega

mówi: „Dawaj, skoczymy do sklepu. Zobaczymy czy sprzeda nam spirytus”.

Nie było daleko, więc poszliśmy. Do wózka zapakowaliśmy

suchy chleb i jazda do kasy. Wybraliśmy młodą, ładną, kasjerkę.

Pomyśleliśmy, że jak młoda, to nie kłamie. Kładę chleb na ladę

i proszę o 0,5litra spirytusu. Zdziwiona odpowiada, że spritu nie ma.

„Panowie lubią żartować”- mówi. Odpowiadam, że nie żartujemy, że

nas suszy. Proszę o litość. Proponuję nawet, że rozpijemy w trójkę.

Nie dała się przekonać. Nie ma spirytusu i koniec. Wyciągamy

legitymacje i prosimy kierowniczkę sklepu. Dziewczę dostało glinianych

nóg, poszerzyły się jej źrenice… W magazynie ujawniamy 752

butelki spirytusu 90-kilku procentowego. Czyli nic się nie zmieniło.

Przez ponad miesiąc czasu nie sprzedano butelki. Pytam kasjerkę

dla kogo to wszystko trzyma, dlaczego odmawia sprzedaży. Odpowiada,

że żeni się na dniach. Rozbawiła, mnie do łez. Kolegę zresztą

też. Na panią kierowniczkę i kasjerkę sporządziliśmy wniosek do

kolegium. Nie wiem ile zapłaciły. Nie wiem też czy kasjerka z powodu

nieplanowanych wydatków, nie była zmuszona przełożyć terminu

wesela. Widujemy się czasami. Jest zawsze trzeźwa i zawsze

z tym samym facetem. W czasach gdy na półkach były flaszki octu

i ceny towarów, których nie było, miałem się dobrze. Nigdy, żadnych

witamin mi nie brakowało. Ale to opowieść na inne czasy. Teraz

idziemy na małe piwo. Idziemy do najlepszej knajpy w mieście,

otworzonej kilka miesięcy wstecz. Knajpa full wypas, jak mówią

handlarze autkami. Personel młody, uśmiechnięty, dbający o klientów.

O takich jak my szczególnie. Nie zdążyliśmy usiąść a już przy

nas stoi młody, uśmiechnięty kelner z pytaniem co podać. Prosimy

o trzy żywce, tylu nas było. Jest. Siadamy rozluźnieni. Sporty w zęby

i rozmawiamy plując tytoniem. Za trzy minuty wjeżdżają na salę

trzy bukle wypełnione piwem. To dla nas. „Tak kiedyś żyła szlachta”

— mówię. Płacimy od ręki. Delektujemy się piwem, żartujemy. Po

30 minutach wychodzimy. Nie zdążyłem włożyć rąk do kieszeni gdy

kumpel mówi: „Zaraz, zaraz… Orżnął nas jak baranów. Patrz… Zapłaciliśmy

za trzy piwa a on sprzedał połowę napoju z każdej butelki.

Przyniósł trzy bukle piwa o pojemności połowę mniejszej od zawartości

każdej butelki. Butelek na stół nie dał. To co zostało, opchnie

kolejnej szlachcie. Wracamy do k...syna” — mówi. Pytamy o resztę

piwa. Mówi, że już nie ma, że poszło od ręki. Żeby nie był stratny,

dostał 200 zł mandatu. Powiedział przy tym, że tak drogiego

piwa nie sprzedawał nigdy. Powiedział też, że bardzo często stosuje

ten numer. Zawsze skutecznie. W stosunku do nas trochę się bał,

ale zaryzykował. Dzięki kolesiowi przegrał. Nie chcę się chwalić, ale

ja nie zauważyłbym szwindlu.

Nikomu nie mówiłem co zakiełkowało w mojej głowie a zakiełkowało.

Następnego dnia poszedłem do tej samej knajpy. Zanim

poszedłem, sprawdziłem kiedy „znajomy” kelner pracuje. Siadłem

w jego rewirze. Przyszedł trochę później niż poprzedniego dnia, ale

przyszedł. Na twarzy ten sam charakterystyczny uśmieszek. Poprosiłem

o piwo. Zaznaczyłem, że tanie. Uśmiechnął się krzywo. Ja też

z tym, że normalnie, miło. Towar przyniósł w zamkniętej butelce.

W momencie gdy chciał otworzyć powiedziałem aby tego nie robił,

że nie na piwo przyszedłem. Powiedziałem, że chciałem się z nim

spotkać i porozmawiać. Zgodził się. Za piwo zapłaciłem mówiąc, że

może z nim zrobić co chce. Zdziwił się, ale mnie to nie interesowało.

Odwróciłem się i poszedłem. Na spotkaniu powiedziałem, że interesują

mnie cinkciarze przesiadujący w knajpie i obrót walutą tam

się odbywający. Zapytałem czy jest w stanie pomóc. Odpowiedział,

że nie ma sprawy Jest jednak problem, bo stara się o pracę taksówkarza.

Wiedziałem, że taksiarze handlują „pieniędzmi” więc było

mi to na rękę. „W knajpie ustrzelę kogoś innego” — pomyślałem.

Dobiliśmy targu. Na zakończenie pierwszego spotkania zapytałem:

„Naplułeś nam do piwa?” „Co pan, żartuje?” — odpowiedział. Myślę,

że nie był szczery. Widywaliśmy się raz, dwa razy w miesiącu. Był

aktywny i wydajny. Brał kasę bez skrupułów. Uśmiechał się przy tym

jakoś tak dziwnie. Minęło kilkanaście miesięcy od tych wydarzeń.

Niedziela, pamiętam dokładnie. Musiałem iść do firmy. Nie wiem

teraz po co, ale musiałem. Na korytarzu ludzie z wojewódzkiej. Młodzi,

mało doświadczenie funkcjonariusze z jednej z nowo otwartych,

czterdziestu kilku, Komend Wojewódzkich MO. Każdy z osobna

głodny sukcesu. Latają po korytarzu jak małpa po klatce. Dyżurny

Komendy mówi co się stało. Około 8.00 zgłosił się taki i taki

z informacją, że ukradli jego taksówkę. Prosi o pomoc. Dyżurny referent

sporządził odpowiednie dokumenty i nadał sprawie bieg. Zgadza

się, zgłaszającym był „mój kelner”. W południe informacja telefoniczna

przekazana przez jednego z nadleśniczych, że na polanie

jego terenu znajduje się spalony samochód. Chłopaki pojechali na

miejsce. To był pojazd kelnera. Już nie pojazd, ale wrak pojazdu.

Wszystkie drzwi zamknięte, brak kluczyka w stacyjce. Siedzenie od

strony kierowcy rozłożone a na nim spalone zwłoki kobiety. Robi się

gorąco. Powiadomiona zostaje wojewódzka. Przyjeżdżają z ustaloną

w czasie jazdy wersją: " Sprawcą rzekomej kradzieży i spalenia

pojazdu z osobą wewnątrz jest kelner”. Innej ewentualności nie brali

pod uwagę. Przywożą kelnera do komendy. Są tak pewni sukcesu,

że nie przeprowadzają przeszukania jego mieszkania. Po co? Chociażby

po to aby znaleźć kluczyki samochodu. Uznali, że perswazją,

krzykiem, zastraszeniem, sprawę załatwią. Do Komendy przyszedłem

w momencie paniki na korytarzu. Zastanawiali się jak zmusić

kelnera do przyznania się. Byli coraz bardziej przerażeni tym,

że sukces wymyka się z rąk. Kelner powiedział, że samochód został

skradziony a on nie ma z tym nic wspólnego. Odmówił składania

dalszych zeznań. Pamiętam jak jeden z młodzików powiedział, że

spróbuje jeszcze raz. Wszedł do pokoju w którym przebywał zatrzymany.

Wyszedł wcześniej niż wszedł. Wyszedł mówiąc, że został

opluty. Stałem z boku, słuchałem i obserwowałem. Krew mnie zalewała.

Przecież ci z wojewódzkiej musieli chłopaka sprawdzić. Wiedzieli,

że mam kelnera na kontakcie, że znam chłopaka, jego słabe

i mocne strony, sposób życia, postępowania itd. Przecież mogli

powiedzieć: „Znasz go, pogadaj ty, może tobie pęknie” Nie było

takiej propozycji. Byli głodni sukcesu, nie chcieli się z nikim dzielić.

Nie wiem czy dałbym sobie z kelnerem radę. Być może nie,

ale jednego jestem pewien. Na mnie by nie pluł. Załatwiłem swoje

sprawy i poszedłem do domu. Z tą sprawą miałem jeszcze raz do

czynienia. Byłem na sekcji zwłok spalonej kobiety. To była pierwsza

i ostatnia sekcja w jakiej uczestniczyłem. Nikt nie był w stanie zmusić

mnie do ponownego udziału w tego typu czynnościach. Kobieta

została uduszona a następnie spalona wraz z samochodem. Nie

ustalono czy byłą zgwałcona. Kelner nie przyznał się do morderstwa,

milczał do końca. Żona kelnera odmówiła zeznań. Po roku czasu

został zwolniony z aresztu. Brak dowodów winy. Zaraz potem

wyjechał gdzieś w Polskę. Z żoną się rozszedł. Po pewnym czasie

była małżonka kelnera załatwiała coś w Komendzie. Zauważył

ją mój szef. Poprosił do siebie, postawił kawę. W luźnej rozmowie

powiedziała, że tamtej nocy męża nie było w domu. Zaznaczyła przy

tym, że nigdy nikomu tego nie potwierdzi. Kelnera spotkałem po

kilku latach. Przyjechał zobaczyć swoje miasto. Nic się nie zmienił.

Ukłonił mi się. Nie odpowiedziałem. Wkurwił mnie ten jego uśmieszek.

Sprawców nie ustalono.