SMAK PIECZAREK

Połowa lat 70-tych ubiegłego wieku (jak to ładnie brzmi). Jakiś

pacan doniósł listownie i anonimowo o „geszeftach” producenta

pieczarek. Doniósł, że facet kradnie wodę z zakładu pracy usytuowanego

w pobliżu pieczarkarni. Szef mówi: " Idź, zobacz co jest

grane”. Poszedłem. Nawet cieszyłem się z tego wyjścia. Nigdy nie

byłem w pieczarkarni a teraz miałem okazję zobaczyć jak wygląda.

Facet był na miejscu. Powiedziałem po co przyszedłem. Wyjaśniliśmy

sprawę szybko. Był „czysty”, anonim można było odłożyć a/

a. Mogłem wracać do firmy, ale chciałem zobaczyć pieczarkarnię.

Zapytałem czy mogę. Pozwolił. Miałem ze sobą modną wówczas torbę,

którą powiesiłem na wieszaku i poszedłem. Zaskoczony byłem

tym co zobaczyłem. Facet wykorzystał piwnice zniszczonego podczas

wojny, dużego budynku. Być może był to zapomniany

schron. Nie pamiętam już dzisiaj. W każdym razie byłem pełen

podziwu. Wróciłem do gościa po około godzinie. Pamiętam jak

z uśmiechem powiedział: „Zacząłem się bać, że pan zabłądził”. Na

stole leżała torba wypełniona pieczarkami. Mówię, żeby nie robił

jaj, że przegina i takie tam. Nie miałem przy sobie pieniędzy, nie

mogłem zapłacić a on nie chciał pieczarek z powrotem przyjąć.

Wziąłem. Podziękowałem i wyszedłem. Po tygodniu facet nie żył.

Powiesił się w pieczarkarni. Bałem się, że coś przeoczyłem podczas

wyjaśniania anonimu. Miałem stracha, że zarzucą mi olewanie sprawy

a przy tym wyjdzie, że wziąłem torbę pieczarek, nie płacąc

za nie. Po prostu czysta łapówa. Na szczęście nic takiego się nie stało.

Powodem samobójstwa były sprawy rodzinne. Coś negatywnego

zaiskrzyło między nim a jego żoną i wszystko poszło się j… Dziś nie

ma już pieczarkarni. Zasypano ją ziemią. Jest park. A pieczarki???

Kto nie lubi.

WZOROWE MAŁŻEŃSTWO

Ona przy mężu. On lekarz psychiatra, biegły sądowy, starszy od

niej o ładnych parę lat. Żyli dostatnio i szczęśliwie. Obiadek przygotowany

na czas, zawsze wykwintny i smaczny. Czasami było trochę

gorzej, ale nie narzekajmy. Śniadania to już miód w gębie. Czasami

było trochę gorzej, ale nie narzekajmy. Uwielbiał jej kuchnię.

Mieszkanie zawsze na wysoki połyski. Rano, podczas śniadania

informowała go co ma w planie. Mówiła np. że wyjdzie po zakupy

lub też robić będzie coś innego. Nie musiała tego mówić ale uważała,

że powinna. Byli przecież małżeństwem. Potem buzi, pa, auto

i wyjeżdżał do pracy a ona przystępowała do swoich obowiązków.

Nie pamiętam dnia, ale pamiętam gdy przyszedł zgłosić zaginięcie

żony. Zgłoszenie kolega przyjmował. Był bardzo zdenerwowany,

smutny, niespokojny, roztrzęsiony. Przyjechał z pracy. Żony nie

ma, obiadu nie ma. Nie wiedział co o tym myśleć. Siadł w fotelu

i cierpliwie czekał. Im dłużej czekał, tym bardziej był głodny i zły.

Czekał trzy godziny, pięć, noc… Czekał dwie noce, potem uznał,

że powinien powiadomić niebieskich. Sprawdziliśmy wszystko co

do sprawdzenia było. Widziano ją wychodzącą z domu, Widziano

w sklepie a potem gdy szła w kierunku przeciwnym do miejsca

zamieszkania. Ślad się urwał. Po pięciu dniach zjawiła się w domu.

Ledwo żywa, zapłakana, roztrzęsiona. „Uciekłam. Porwali mnie”

wrzeszczała. „Gwałcił, bil” Natychmiast zadzwonił do nas. Pojechaliśmy.

Trudno było się z nią porozumieć. Przeżyła okropny szok.

Mieliśmy jednak szczęście. Była na tyle komunikatywna, że podała

w którym miejscu ją porwano w jaki sposób. Opisała mieszkanie

gdzie była przetrzymywana, jego rozkład umeblowanie. Oczywiście

rysopis sprawców i gwałcicieli. Szybciutko wytypowaliśmy klienta.

Stary menel, karany nie raz, nie dwa. Ona do lekarza my do niego.

Wpadliśmy jak burza. Nie zdążył zdziwić się naszą wizytą gdy powalony

został na podłogę, skuty kajdankami. Kolega zobaczył damską

torebkę. „Czyja to torebka” spytał. „Jej” odpowiedział. Spytaliśmy

o nazwisko. Podał bez oporu. Spojrzeliśmy po sobie. JEST NASZ.

Badania porwanej potwierdziły, że ktoś się nad nią znęcał kochając.

Były też siniaki, ale bez przesady. Tylko były. On do pudła. Ona

po „delikatnym” przesłuchaniu do domu. Menel nie przyznawał się

do żadnego porwania. Nie zaprzeczał, że się z nią kochał. Kochał

i to cały tydzień z tym, że doktorowa sama do niego przyszła Niestety,

miał pecha. Nikt biedakowi nie uwierzył. Prokurator tym bardziej.

Jakie ma szanse menel w konfrontacji z panią doktorową. Szans

żadnych, nawet zerowych. Dostał areszt. Doktorową nikt specjalnie

się nie przejmował. Czekaliśmy aż dojdzie do siebie Pracowaliśmy

nad porywaczem. Był uparty. Nikogo nie porywał i koniec. Wiedzieliśmy,

że jest przegrany, więc spokojnie, powolutku z nim. Po miesiącu,

na komendę zgłosił się kumpel aresztowanego. Martwił się

o niego. Pytał dlaczego jest aresztowany, że bardzo prosi o informację

Wtedy padła propozycja. „Pomożesz nam, pomożemy Tobie”

Zgodził się. — No to mów co wiesz o porwaniu doktorowej. Zdębiał.

-Że co, że została porwana??? Wam się coś po…ło, Przecież

nikt jej nie porwał. Przychodziła do kumpla od czterech lat. Zaczęło

się od tego, że ja ją tam przyprowadziłem. Spałem z nią kilka razy.

Potem już urzędowała tylko z kumplem. Ja jej nie odpowiadałem.

Nawiasem mówiąc, całe szczęście. Poznałem ją w sklepie. Nie wiem

jak to się stało, ale zagadnąłem, że wypiłbym z nią lampkę dobrego

wina, tylko nie mam pieniędzy. Kupiła i poszliśmy do kupla. Po

wypiciu mrugnąłem do znajomka aby sobie poszedł. Tak zrobił a ja

zacząłem się z nią kochać. Po jakimś czasie kumpel powiedział

abym dał sobie spokój, że teraz on. Tak już zostało. Przychodziła do

niego raz, dwa razy w tygodniu. Tym razem przyszła na cały tydzień.

Ludzie, nie było żadnego porwania. Rozmowa z nią byłą krótka:

-Zna pani gościa, który w sklepie zaproponował wypicie lampki dobrego

wina? Wypiliście tam i tam. Zna pani ???

Zesztywniała. Po 20 sekundach pochyliła głowę. Zaczęła płakać.

NIE POMAGAJMY BLIŹNIM

On, rolnik na 24 ha ziemi, wdowiec z dwójką małych dzieci. Ona

mieszkanka sąsiedniej wsi, wiekowa panna. Poznali się, pokochali

i zamieszkali pod jednym dachem. Byłą dobrą gospodynią. Dobrze

gotowała, dbała o dom, dzieci, męża. Był z niej dumny. Nie mógł

nadziwić się jej gospodarności, zaradności i w ogóle. Nie miał pretensji,

że odwiedzała biednych rodziców, mieszkających w sąsiedniej

wsi. Jeździła do nich rowerem, przynajmniej raz w tygodniu.

Jeździła wówczas, gdy w domu wszystko było ok. On nie odwiedzał

teściów, nie lubił ich. Byli znacznie biedniejsi od niego, więc o czym

miał z nimi rozmawiać. Uważał się za kogoś lepszego. Nie dawał

tego odczuć, ale…

Tego dnia wrócił do domu wcześniej niż zwykle. On wrócił, ona

wyjeżdżała do swoich. Zainteresowała go torba, którą miała przy

sobie. „Co tam masz” zapytał. „Nic specjalnego” — odpowiedziała.

Poprosił aby pokazała. Otworzyła torbę. Spojrzał i… -To taaak?…

Ja krwawicę zostawiam w polu a ty żarcie swoim starym wywozisz?

Nie mają co żreć? -Do domu, natychmiast!!! -krzyczał. — Przecież

to tylko 10 jajek, trochę ziemniaków i cebula. Wyrwał torbę,

wysypał wszystko na ziemię, zaczął deptać zawartość. Zanim się

zorientowała, złapał za włosy, zaciągnął do domu i skatował niesamowicie.

Wymusił przy tym aby powiedziała ile razy i co wynosiła. Bała

się bicia więc przyznała, że co jakiś czas zawoziła mamie ziemniaki,

jajka, słoik weków i takie tam. Usiłowała tłumaczyć, że to przecież

nic złego dbać o najbliższych, którzy są w podeszłym wieku i wymagają

pomocy. Nie przyjmował tego do wiadomości. Kategorycznie

zabronił cokolwiek z domu wynosić. — Bez mojej zgody nic w tym

domu nie może mieć miejsca — zaznaczył. Obiecała. Przekonana

była, że na biciu sprawa się skończy. Niestety, każdego dnia przypominał

o tym, krzyczał na nią. Uważał, że go okradała. Wszystko inne

przestało być ważne. Nawet to, że pracowała na równi z nim, była

gospodarna, zaradne, że dbała o dom, dzieci o niego. To nie miało

żadnego znaczenia. Najważniejsze były wywożone jajka i ziemniaki.

O niczym innym nie mówił tylko o tym. Albo był prymitywny, albo

na tym tle dostał jakiegoś pierdolca. Nie wiem. Pracował w polu,

gdy przyszła do niego z jedzeniem. Smakowało jak nigdy. Zjadł,

uśmiechnął się, poklepał po brzuchu i powiedział, że nigdy tak

dobrze nie przygotowała posiłku jak dzisiaj. Odwzajemniła uśmiech.

Spojrzał na nią i powiedział: -Tylko nie myśl, że zapomniałem

o twoich kradzieżach. To zostanie we mnie do końca życia. Nie

wytrzymała. Wygarnęła wszystko co miała w tym temacie do powiedzenia.

Potem siadła na ziemi i zaczęła płakać. On się wściekł. „Nie

dość, że kradnie, to jeszcze ma pretensję” pomyślał. Błyskawicznie

odczepił konia od brony, wziął w ręce kłonicę, podszedł do niej od

tyłu. Podniósł kłonicę do góry… Jeszcze płakała. W domu powiedział,

że mama wyjechała. Dbał o dzieci nie gorzej od niej. Dbał

przez trzy dni. Czwartego dnia rano, znajoma ze wsi zobaczyła go

na dworcu kolejowym w najbliższym miasteczku. Zastanowiło ją, że

stoi z drugiej strony torów a nie tam gdzie pasażerowie wsiada-

ją do pociągu. Nawet pomachała do niego, ale nie zauważył. Być

może nie chciał. Dzisiaj sądzę, że było mu to obojętne. Rzucił się

pod nadjeżdżający pociąg, którym odjechać miała sąsiadka. Mieliśmy

szczęście, bo dzięki niej dowiedzieliśmy się do kogo należy

głowa i tułów. Pojechaliśmy do jego domu poinformować żonę

o zdarzeniu. Dzieci mówią, że mamy nie ma, wyjechała. Pytamy

o szczegóły. Aha… poszła w pole z jedzeniem i wyjechała. Nikt nie

widział jak się przebierała. Nikt nie widział jej w mieście. Widziano

ją tylko w polu. Potem już nic, cisza. Jej nie ma. On bez głowy. Coś

jest nie tak. Decyzja: „Przeszukać pole” Było tego, fakt, ale poszło

w miarę szybko. W jednym miejscu było bardziej miękko niż gdzie

indziej. Jeden z pomagających nam ormowców zainteresował się

miejscem, takim trochę innym. Krzyknął, że tutaj jest coś nie tak. Po

krótkim kopaniu zobaczyliśmy jej ciało.

Dlaczego popełnił samobójstwo? Nie wiadomo tak na

100%. Nie zostawił żadnego listu. Myślę, że dręczyło go sumienie.

Wiedział, że sprawa ujrzy światło dzienne, że pójdzie na długie lata

do więzienia.

Dzieci, nikt z jego rodziny nie chciał przyjąć. Zaopiekować się

nimi chciała jej matka. Niestety, była to pani w podeszłym wieku.

Dziećmi zaopiekował się Dom Dziecka.

Przecież to tylko 10 jajek.

KAWALARZ

Emerytowanym niebieskim był. Nadużywał płynów. Nadużywał

już wówczas, gdy pracował. Na całego poszedł gdy przeszedł na

emeryturę. Klocki hamulcowe przestały działać. Był panem samego

siebie. Była jeszcze żona z którą dawał sobie radę. Czasami nakrzyczał,

czasami strzelił z liścia i było ok, była cicho. Wszystko do czasu.

Pił coraz więcej a to wymaga finansów. Zaczął więc ograniczać

kasę na życie. W końcu przestał dawać. Ważniejsze były procenty

i kumple. Ona wiązała koniec z końcem aż w końcu powiedziała

„STOP DZIADU”. Powiedziała, że więcej obiadków nie będzie bo nie

ma z czego gotować. Zaproponowała aby zwrócił się o pomoc do

kieliszkowych kumpli. Na pewno nakarmią, napoją, przytulą. Jeżeli

chce jeść i mieszkać z nią, ma wybierać. „WÓDA ALBO DOM I ŻONA”

Zareagował typowo dla siebie. Wyskoczył z pięściami. Niestety dla

niego, natrafił na opór i przegrał. Zdziwiony siadł na krześle.

Wyszedł z domu obrażony. Nie wrócił na noc. Wrócił po południu

następnego dnia. Był wstawiony z tym, że tak trochę mniej niż

zwykle. Raczej zmęczony po nieprzespanej nocy. Miał opracowany

szczegółowy plan odegrania się na ślubnej. „Jeszcze będzie mi z ręki

jadła” — mówił do siebie. „Rękę będzie na mnie podnosiła, cholera

jedna. Nie zasłużyłem na to”. Tak mówił wcześniej do kumpli, teraz

mruczał do siebie. Wiedział, że żona wraca z pracy za godzinę. Miał

czas. Przygotował cienką, mocną linkę, przymocował do żyrandola.

Na jej końcu zrobił pętlę. Potem przystawił taboret. Siadł na taborecie,

sprawdził długość linki. „Jest dobrze” — uśmiechnął się do siebie.

„Przyjdzie z pracy, zobaczy mnie wiszącego, inaczej będzie śpiewać.

Przez myśl jej nie przejdzie, że to kawał, że pętla jest na tyle

luźna, że nie ma mowy o żadnym samobójstwie. Przecież nie można

stracić życia siedząc na taborecie. Ponadto życie jest zbyt piękne

aby z niego rezygnować” Był z siebie dumny. Miał jeszcze czas na

papierosa. Wypalił spokojnie, siadł na taboret, zarzucił pętlę na szyję.

Nie mógł pohamować śmiechu. Tak szatański kawał robi pierwszy

raz w życiu. Nie wiedział, że ostatni. Czekał… Wróciła do domu

godzinę później niż zwykle. Nie widziała powodów aby się spieszyć.

Nikt na nią nie czekał chyba, że awanturujący się pijany mąż, nie

mąż. Otworzyła drzwi, weszła do przedpokoju. Zdjęła buty, jesienny

płaszcz. „Nie ma go, będę miała chwilę spokoju” pomyślała. Weszła

do kuchni, potem poszła do pokoju. Chciała siąść w fotelu i odpocząć

chwilkę. Weszła i zamarła z przerażenia. Szybko ochłonęła.

Pobiegła do kuchni po nóż, którym ucięła linkę. Szybko, mimo kłopotów,

poluzowała pętlę. Niestety, nie dawał znaków życia. Lekarz

stwierdził zgon. Kawał się nie udał.

Czekał na nią zbyt długo. Był zmęczony. Przecież nie spał całą

noc, dzień. Był wstawiony. Gdy zasnął na sekundę, głowa zbyt gwałtownie

poleciała w dół. Zacisnęła się pętla. Nie był w stanie oswobodzić

się z niej a starał się bardzo. Widać to było po zadrapaniach

na szyi. Niestety, miał tylko kilka sekund czasu. Nie zdążył. Czasami

tak bywa.

NIE BĘDZIE SZNURA

Budowlaniec, tzw. prywatna inicjatywa. Wysoki, lekko szpakowaty.

Co tam dużo gadać. Podobał się kobietom. Miał taki zwyczaj,

że po zakończonej budowie, gdy kasa była na koncie, wyruszał się

zrelaksować. Identycznie było tym razem. Poszedł do najlepszej

knajpy w mieście. Ona już tam była. Nie, nie, nie. Nie byli umówieni,

nawet się nie znali. Po prostu lubiła zaszaleć stąd jej tam obecność.

Muszę przyznać, że nie brakowało jej urody. Tak, była ładna. Potem

się okazało, że także przebiegła. Ale to potem. Teraz postawił jej

drinka. Kulturalny był więc zapytał czy może, czy napije się z nim

i takie tam duperele. Ona też kulturalna więc krzywiła się, wahała,

ale przekonywujący był. Wypili po szklaneczce. Potem trójeczka na

parkiecie i znów szklaneczka...Było fest. Wybawiła się za wszystkie

czasy. On też był zadowolony. Około 2 w nocy poinformował, że

musi wracać. Powiedziała, że sama nie będzie przy stole siedzieć,

więc też kończy. Mieli szczęście, bo szli w tym samym kierunku.

Mieszkała bliżej od niego. Nie chciał kończyć szampańskiego wieczoru

u niej mimo, że zasugerowała. Odmówił mówiąc, że musi wracać

do domu. Kłamał jak budowlaniec. Nie było mu spieszno do

domu. Ciągnęło go troszeczkę dalej, na inną dzielnicę. Mieszkała

tam 35 letnia, samotna, nauczycielka. Odwiedzał ją często. U niej

relaksował się na całego. Tak było i tym razem. Do domu wrócił

przed 10 rano. Dostał od żony kilka razy w pysk i poszedł spać. Być

może uniknął by bicia gdyby w momencie wchodzenia do mieszkania

nie stała za drzwiami. Zamiast przeprosić za spóźnienie on,

spóźniony idiota, zapytał: „TO TY JESZCZE NIE ŚPISZ????”

Po prawie trzech miesiącach przypadkowo spotkał babkę,

z którą bawił się na wieczorku relaksującym. Była niesamowicie

szczęśliwa. Spotkanie wprawiło ją w doskonały nastrój. Jego mniej.

Mówiła, że bardzo chciała go spotkać, że tęskniła, że ma coś ważnego

do powiedzenia. Poszli do kawiarni. Chciał postawić kawę, lampkę

wina, ale odmówiła. Powiedziała, że nie może pić alkoholu bo

jest w ciąży. Pogratulował szczerze. Nie pytał z kim bo nie znał jej

kochanków, przyjaciół czy też przypadkowych, takich jak on, znajomych.

Dla uspokojenia czytających pragnę przypomnieć, że nie

były to czasy DNA. Ojców wybierały matki wskazując palcem. Ale

wracajmy do spotkania. „Nie pytasz kto jest ojcem dziecka?”- zapytała.

„Skąd mogę wiedzieć” — odpowiedział. „To jest twoje dziecko,

kochanie”- powiedziała szczęśliwa. Nie wiedział co odpowiedzieć,

zbaraniał jak baran, roześmiał się nerwowo. „Wyluzuj kobieto,

znajdź sobie innego sponsora. Mnie w to nie mieszaj. Spadaj, nie

chcę cię więcej widzieć.” — wypalił zdenerwowany. Wstał, poprosił

kelnerkę, zapłacił. Spojrzał na nią wściekły. Nie zdążył się odwrócić,

gdy powiedziała” Nie zapłaciłeś za tańce, zapłacisz za dziecko. Nie

mogę być matką i ojcem”. „Jeżeli myślisz, że naciągniesz mnie na

kasę, jesteś w błędzie. Nie dostaniesz centa. A teraz won…” — wycedził

przez zęby. Nie wiedział biedaczek, że jest na straconej pozycji.

Nie wiedział, że wszystkie okoliczności przemawiają za jego

ojcostwem. Nie wchodzę w szczegóły, ale gdy sprawa nabrała rozpędu

musiał odpowiedzieć na kilka ciekawych pytań, na które odpowiedź

była szalenie trudna. Musiał przyznać, że tego i tego wieczoru

był w tej i tej knajpie, że bawił się z tą i tylko z tą dziewczyną.

Żeby było śmieszniej, padło pytanie dot. jego umiejętności

tanecznych. Zapytano czy potrafi prowadzić i takie tam. Bał się

okropnie, że zostanie ojcem. Co jakiś czas zmieniał kolor skóry, wił

jak piskorz. Najgorsze dla niego było to, że nie potrafił rozliczyć

się z czasu od 2,30 do 9,30. Przecież nie chodził po mieście, nie

śpiewał „Deszczowej piosenki” Jeżeli nie spędził z tancerką nocy,

to gdzie był. Razem się bawili, razem szczęśliwi wychodzili z knajpy,

szli w kierunku jej domu. Nie jego, jej. Więc o czym tutaj gadać.

Był u niej i koniec. Bajeczki to my, nie nam. Tutaj oddaję gościowi

cześć. Chronił nauczycielkę. Robił wszystko aby jej nazwisko nie

ujrzało światła dziennego. Był lojalny. O ich romansie nikt wcześniej

nie wiedział. Nie wiedział do czasu ogłoszenia wyroku. Sąd

z radosną miną ogłosił światu, że został tatusiem. Najbardziej cieszyła

się mamusia. Zawsze to dziecko ma nazwisko ojca a ona świeży

zastrzyk gotówki co miesiąc. Niestety dla niej, cieszyła się za

wcześniej. Odwołał się od wyroku. Przedstawił nowego, wiarygodnego

świadka. Nauczycielka zeznała, że tej i tej nocy w godzinach

takich i takich był u niej. Sąd dał jej wiarę. Tancerka musiała szukać

innego ojca.

On rozszedł się z żoną, nawiasem mówiąc, znaną w mieście

lekarką, i zamieszkał z nauczycielką. Na odchodne dostał kilka razy

w pysk. Dostał mimo, że nic nie mówił. Tancerka, krótko po sprawie,

zamieszkała z jakimś facetem i razem wychowali syna. Jeżeli

powiem, że jest bardzo podobny do budowlańca, uwierzycie?

Tancerka, kilka dni przed baletami z budowlańcem miał upojną

noc z NN facetem. Gdy zorientowała się, że jest w ciąży postanowiła

działać. Nie wiedziała z kim więc wybór padł na budowlańca.

W końcu prywatna inicjatywa. Już była w ogródku…

KOMPUTEROWIEC

Pamiętam chłopaka przez mgłę. Mieszkał w sąsiednim budynku.

Jakimś cudem wyjechał do Niemiec. Tych zachodnich. Być może były

to czasy przełomu i Niemcy, ze szkodą dla siebie, były już tylko

jedne. Nie pamiętam. Ale nieważne. Mają co chcieli, czyli autostrady,

pieniądze i JEGO. Według słów matki, pracował przy komputerach.

Taką fuchę w Niemczech, mogą mieć tylko szczęściarze.

On szczęście miał. Matka mniej, bo wokół niej wyrosło wiele

zazdrosnych bab. „No tak” mówiły. „My tutaj na kluskach żyjemy

a gówniarz na saksach kasę robi” Jedna z tych zazdrosnych zapytała

o szczegóły. Nie mogła uwierzyć, że facet bez wykształcenia pracuje

jako elektronik. I to w Niemczech. Okazało się, że w wolnym

kraju wszystko może się zdarzyć. Wykształcenie nie ma nic do rzeczy,

liczą się umiejętności. O szczęściu już pisałem. Okazało się, że

to wszystko trzeba mieć aby pakować komputery do kartonów. On

warunki spełniał więc sprzęt pakował. Nie wiem jak chłopakowi płacili.

Akord, dniówka, pod stołem… Ważne, że płacili. Do domu wrócił

po kilkunastu miesiącach. Komputera ze sobą nie przywiózł, bo nie

mógł na nie patrzeć. Po kilku tygodniach zatrudnił się w dużym

zakładzie pracy. Szczęśliwa przyszłość stała przed nim otworem.

Wiedział o tym. Kupił VW GOLFA i tym autkiem dojeżdżał do pracy.

To nic, że auto nie było nowe, ważne, że VW i Golf.

Ten ranek nie różnił się niczym. Pobudka, golenie, śniadanie,

odjazd. Trochę inaczej było po południu. Głupoty piszę. Nie „Trochę

inaczej”, ale inaczej. NIE WRÓCIŁ DO DOMU. Z pracy zwolnił się

godzinę wcześniej.

Obiecał szefowi, że nadgoni zaległości. Szef wyraził zgodę.

Wyszedł… i rozpłynął się jak kamień w wodę. Na parkingu zakładowym

stał, nienaruszony, jego Golf. Po około dwóch miesiącach…

Było ich trzech. Atos, Portos i ten trzeci. Myśliwi z krwi i kości.

Lodówki w domach puste, więc postanowili zapolować na jelenia,

dzika czy inną zwierzynę. Zgłosili odstrzał selekcyjny. To taki

odstrzał, gdzie strzela się do zwierzyny chorej, słabej, czyli tej gorszej.

Brać myśliwska to taka brać, która smakuje wyłącznie dziczyznę zwierzyny chorej.

Tak się poświęcają dla ludzkości. Na miejsce

polowania wybrali starą, właściwie zapomnianą już, ambonę. Pojechali

w nocy. Pogoda idealna, wiatr przeciwny. Cieszyli się. Pierwszy

na ambonę wchodził Portos, za nim Atos i ten trzeci. Spieszyło

im się więc ten drugi uderzał głową dupę pierwszego a trzeci

drugiego. Bali się ciemności ziemskiej, woleli ciemność ambonową,

wyższą, stąd ten pośpiech. Portos jedną nogą, był już u celu.

To co się potem działo nie sposób opisać. Potężny wrzask przeszył

ciszę leśną. Atos puścił szczeble, spadł na tego trzeciego i razem

zwalili się na ziemię. Nie myśleli o niczym jak tylko o sprinterskim

oddaleniu się z piekielnego miejsca. Po ochłonięciu zorientowali

się, że nie ma z nimi Portosa. Ponadto ten trzeci zauważył, że nie

ma ze sobą strzelby. Narzekał też na ból ręki. Potem okazało się, że

złamał. Portosa nie było. Samochodu, którym przyjechali też. Droga

powrotna to 13 kilometrowy spacer. Poszli prosto do Portosa. Ten

siedział przy stole z butelką wódki, którą znacznie nadpił i trząsł

się jak galareta. Oni wypili resztę.„Dlaczego wrzeszczałeś” — pytali.

Nie potrafił wyjaśnić. Stwierdził tylko, że tam coś było, że zakołysało

się gdy dotknął. Za żadne skarby nie chciał tam wracać. Zdecydowali

się powiadomić niebieskich. Pojechał posterunkowy. Wszedł

na ambonę, spojrzał kwadratowymi oczami w dół i krzyknął „WISIELEC”.

Szybciutko zszedł na ziemię. Sprawdziliśmy wszystko dokładnie,

szybko. Śmierć przez powieszenie. Nie było w tym udziału osób

trzecich. Tak skończył komputerowiec. Do dzisiaj nie wiem dlaczego.

Tak szczerze mówiąc, gówno mnie to obchodzi.

DWA SZYBKIE

Mimo, że smakuję życie „super bogatego’, „przystojnego” i zdrowego

emeryta milicyjnego, co jakiś czas spotykam się ze sznurem.

Myślałem, że mam to już za sobą. Niestety, sznur wraca. Najczęściej

„przechodzę” obok, bez żadnych emocji. Inaczej jest, gdy sprawa

dot. osób znajomych. Wówczas coś we mnie pęka, czuję się jakoś

tak dziwnie. Byliśmy na TY. Znałem Ją ładnych 20-kilka lat. Skorzystała

z możliwości wyjazdu do Włoch. Rzuciła pracę tutaj i pojechała

drapać plecy i sprzątać mieszkania bogatym mieszkańcom

Italii. Chciała zarabiać więcej. Po kilku miesiącach przyjechała na

krótko. Z tego co wiem, była bardzo zadowolona z układu jaki tam

zastała. Potem znów przyjechała na krótko i znów… Przyjechała piąty

raz i nie wróciła. Maż, po powrocie z pracy, zobaczył jak dynda

na sznurze. Na ratunek była za późno. Nie zostawiła żadnej informacji.

Jednym z powodów desperackiego kroku mogła być …Tak

myślę, nie wiem czy tak rzeczywiście było. Mogła być nieodwzajemniona

miłość. Znudziła się i została przez włoskiego kochanka pogoniona.

Tam nie miała po co wracać. Tutaj nie mogła znaleźć miejsca

mimo, że była kochana. Uznała, że jedyne wyjście to...Informacja,

spadła na mnie jak grom z jasnego nieba. Miał tyle lat co moja

córka. Studiowali razem. Miał dziewczynę. Z jego ojcem wymienialiśmy

się informacjami: Co u niego-jej, jak sobie radzą itd. Rodzicielskie

pytania. Po studiach rozpoczął pracę. Starzy kupili mieszkanie.

On sfinansował zakup motocykla. Starzy dorzucili do auta

i wszystko kręciło się w najlepszym porządku. Spotkałem się z nim

około trzech miesięcy temu. On do mnie „Cześć panu” Ja do niego

„Cześć D…, co u ciebie?” „Wszystko ok.” — odpowiedział. Uścisk dłoni

i rozstaliśmy się zadowoleni z życia. Umówił się z ojcem w poniedziałek,

w sąsiedniej miejscowości. Ojciec czekał i czekał. W końcu

przedzwonił aby dowiedzieć się o przyczynach jego nieobecności.

Nikt nie odpowiadał. Pojechał sprawdzić co się stało. Miał klucz od

mieszkania syna. Przekręcił zamek, wszedł do pokoju… Wisiał od

soboty wieczorem. Komputer włączony. Nie zostawił żadnej informacji.

Jeżeli nawet zostawił a uważam, że zostawił to ojciec po

przeczytaniu zniszczył lub też nie ujawnił, że takową posiada.

Mieszkanie do sprzedaży, samochód do sprzedaży. Motocykl

zostanie. Umówiliśmy się z ojcem chłopaka na letnie wypady motocyklowe.

W dwójkę raźniej.