BALETMISTRZ

To była miłość od pierwszego wejrzenia.

Przystojniak z lekko przekrwioną twarzą. Mówił, że to nadciśnienie

z którym walczy, ale tak w ogóle to jest zdrów. Wierzyła, co

miała robić. Była zakochana po uszy a kto kocha wierzy, ufa. Objawy

choroby wystąpiły po około dwóch, trzech miesiącach od chwili

sakramentalnego TAK.

Zaczął wracać z pracy lekko „szurnięty”. Gdy poczuł się pewniej,

przychodził pijany każdego dnia. Coraz częściej miał pretensje,

coraz częściej podnosił głos. Pierwszy raz uderzył po czterech

miesiącach. Uderzył mocno. Przewróciła się raniąc głowę. Nie pozwolił

dzwonić na żadne pogotowie, ranę opatrzył sam. Gehenna trwała

czternaście lat. Pił, bił i kochał. Pił, bił i kochał…

Hłasko opisywał faceta, który miał czworo urodziwych chłopaków

z włosami koloru czarnego. Piąty urodził się rudy. Dla gościa

to tragedia. Nie mógł się z tym pogodzić. Sięgnął po wódkę

a następnie rozpoczął bicie. Bił żonę i pytał czy to ostatnie jego,

czy nie jego. Zaklinała na wszystkie świętości, że jego. Nie wierzył.

Dalej pił, bił i pytał. Tak każdego dnia. Podczas ostatniego picia

i bicia, gdy była umierająca, powiedziała:

— Ostatnie twoje, pierwsze czworo, NIE.

To jej ostatnie słowa.

Ten od Hłaski miał jakieś wytłumaczenie ale ten z przekrwioną

twarzą żadnego. Bił z błahych powodów. Przychodził o czwartej

rano i bił, że śniadania nie ma. O tym, że bił bo chłodnik zbyt chłodny,

nie wspomnę. Każdy powód był dobry. Bił dla sportu i jak twierdził,

dla utrzymania dyscypliny. Z tego „szczęśliwego” związku urodziło

się dwoje dzieci. W dniu, gdy oddał ostatnie tchnienie, starszy

syn miał 14 lat, młodszy 12.

Wrócił do domu późną nocą. Oczywiście na alkoholowym haju.

Ściągnął lubą z łóżka i zaczął maltretować. Miał pretensje, że nie

czekała na jego powrót z baletów tylko poszła spać. Bił mocno. Nie

krzyczała. Bała się. Takim diabłem jak tej nocy, nie był nigdy.

Leżała na podłodze, gdy przestał kopać. Bardziej wierzgał

nogami niż kopał. Nieśmiało otworzyła oczy… Za ojcem stało

dwóch synów. Jeden i drugi trzymali w dłoniach sznur, którym

opletli ojca szyję. Każdy ciągnął w swoją stronę. Ciągnął ile tylko

miał sił. Ten z przekrwioną twarzą walczył jak lew. Nie miał

żadnych szans tym bardziej, że maltretowana postanowiła chłopakom

pomóc. Błyskawicznie chwyciła za nogi. Kiedyś musiała

je całować, teraz nastąpił czas rewanżu. Nie chciała być więcej

kopana.

Pierwszy ochłonął starszy syn. Poluzował sznur, ojciec osunął

się na podłogę, bezwładnie, jak worek ziemniaków. Młodszy zaczął

okropnie płakać. Matka trzymała nogi męża w żelaznym uścisku

jeszcze przez kilka minut. Chciała być pewna, że tyran więcej nie

wstanie. Nie wstał.

Potem, ze starszym synem, usiłowała upozorować samobójstwo.

Zrobili to nieudolnie. Na pierwszy „rzut” oka wiadomo było, że

samobójstwo jest grubymi nićmi szyte.

Wziąłem starszego chłopaka do pokoju obok i powiedziałem:

— Opowiedz.

Opowiedział. Wszystko brał na siebie. Po kilku dniach powiedział

mi, że nie chciał aby mama dalej cierpiała. Kochał matkę. Matka

jego też.