ACH, CO TO BYŁ ZA ŚLUB

Ona piękna i młoda. On młody, brzydki, taki dzwonnik z Notre

Dame. Miał jednak zaletę. Był właścicielem bardzo dużego gospodarstwa

i bardzo dużej kasy na koncie. Ten trzeci był przystojny,

młody i ksiądz. Mówili, że chodziła do niego na spowiedzi. Nic to, że

wieczorami, nocą czy w dzień. Chodziła i tyle. Dla niej drzwi kościoła

otwarte były zawsze. Wiedzieli o tym wszyscy oprócz „Dzwona”

i jego rodziny. Ślubu udzielał ten, który nie zamykał przed nią drzwi.

Mówili, że cieszył się z uroczystości, bo miał już dość jej natarczywości.

Na zewnątrz słoneczko a wewnątrz kościoła pełno gapiów,

zaproszonych gości, kwiatów, zapachu potu, uśmiechniętych, radosnych

twarzy.

Po pełnej radości mowie tego trzeciego, zaproszeni udali się

do miejsca zamieszkania „Dzwona”. Tam w adaptowanej na salę

stodole, czekała orkiestra. Pierwszy taniec wyskakał ten trzeci.

Potem z gracją przekazał pannę młodą właścicielowi. Rozpoczął

się bal. Co prawda, jakoś tak inaczej ale zawsze bal. Ojciec pana

młodego zarządził podanie kawy i ciasta. Ludzie głodni jak bezpańskie

psy a tutaj kawa zamiast rosołu. Słychać było szmerek

niezadowoleni, ale kultura wzięła górę. Widać było uniesione do

góry i lekko zakrzywione, malutkie palce dłoni trzymających filiżanki.

Wódka na stole była od zaraz. Popijano kawą i ciastem.

Po około dwóch godzinach było już dobrze. Nikt nie myślał

o rosole tylko o tańcach. Sielanka skończyła się po około trzech

godzinach. Radosnego walczyka przerwał potężny krzyk matki

„Dzwona”. Ona pierwsza zobaczyła bezwładnego męża z grubą

pętlą na szyi, skręconą na klamce drzwi wejściowych prowadzących

do pomieszczenia gospodarczego. Spoglądał na gapiów tym

swoim kpiącym uśmieszkiem. Wyraźnie widać było, że wszystkich

ma poniżej pasa. Dlaczego się powiesił, dlaczego w trakcie

wesela syna, nie wyjaśniono. Najprawdopodobniej wówczas

dowiedział się o przedślubnym romansie synowej z księdzem.

Dla mnie to pryszcz, dla niego, człowieka głęboko wierzącego,

tragedia.

Przyjechało dwóch posterunkowych załatwić sprawę. Dla kurażu

wlano im po szklance. Nie odmówili. Potem poprawili i zażądali

aby zagrała orkiestra. Władzy się nie odmawia. Zaczęto od „DOBRY

JEZU”, potem zaczęły lecieć melodie i piosenki biesiadne. Panowie

prosili panie, potem panie panów i nie tylko. Co jakiś czas wzywano

do modlitwy, które przerywano toastami.

Około 6-tej rano towarzystwo zaczęło się rozchodzić, rozjeżdżać.

Młodej parze życzono wszystkiego naj, naj. O desperacie nie

pamiętano. On był już w innym świecie.