PRÓBA SAMOBÓJCZA

Miałem wówczas 10 — 12 lat.

Podczas kolacji ojciec opowiadał o sąsiedzie, który odebrał

sobie życie. Opowiadał o nietypowym sposobie samobójstwa. Facet

klęczał za krzesłem z którym połączony był sznurem. Nie żył. Ojciec

wbiegł do jego mieszkania na wrzeszczące wezwanie żony wisielca.

Próbował go reanimować, ale nic z tego nie wyszło. Odpłynął za

krzesłem.

Coś mi tutaj nie pasowało. Nie mogłem zrozumieć jak można

w taki sposób odebrać sobie życie. Najbardziej intrygowało mnie

stojące krzesło. Byłem na bank pewny, że przy szarpnięciu krzesło

powinno się przewrócić, tym samym uniemożliwić skuteczne zaciśnięcie

pętli. Powiedziałem ojcu o swoich wątpliwościach. Zareagował

impulsywnie, nakrzyczał na mnie. Myślę, że było mu wstyd, iż

przy mnie, gówniarzu, opowiadał matce o tak nietypowym zdarzeniu.

Nie zniechęciło mnie to jednak od przeprowadzenia doświadczenia.

Poszedłem do drugiego pokoju. Wziąłem krzesło, nitkę, którą

matka używała do cerowania skarpet. Powoli, dokładnie, przygotowałem

pętlę, którą zarzuciłem na szyję a koniec nitki przywiązałem

do oparcia krzesła. Byłem przygotowany do doświadczenia. Nie

bałem się niczego. Wiedziałem, że nitka zerwie się po gwałtownym

pociągnięciu. Pochyliłem się mocno, szarpnąłem. Poczułem

ogromny ból. Zrobiło mi się ciemno w oczach, mokro w gaciach.

To już koniec, pomyślałem. Byłem pewien, że się powiesiłem. Zastanawiałem

się tylko, dlaczego boli mnie dupa a nie szyja.

Powinno być odwrotnie. Postanowiłem walczyć o życie. Chciałem

koniecznie żyć.

Ogromną siłą woli otworzyłem oczy. Za mną stał ojciec

z paskiem w dłoni.

Ból siedzenia był tak duży, że zacząłem biegać w koło stołu. Nie

wiem ile kółek zrobiłem.

Pamiętam łzy, które leciały mi z oczu i słowa ojca:

-SYNU, NIE RÓB TEGO WIĘCEJ!!!

Zapamiętałem te słowa. Więcej głupich doświadczeń nie robię.

— Czy wracam do tego zdarzenia w rozmowie z ojcem?

— Kiedyś tak, śmialiśmy się z tego wiele razy. Mówił, że

w uderzenie paskiem włożył wszystkie siły. Dzisiaj nie rozmawiamy

w ogóle. Ojciec nie żyje od kilku lat.

Powiesił się na sznurze zrobionym ze słomy.

NIEDOSZŁY

Około 23 telefon dyżurnego:

— Jedź do szpitala, mają tam trampolinowego skoczka. Z mostu

drogowego skoczył do Odry jakiś gnojek. Pogadaj z nim. Może ktoś

go wypchnął, zmusił do skoku. Nigdy nic nie wiadomo.

— Panikujesz. Lato jest, chciał sobie popływać — mówię. Radiowóz

czekał Trasa z komendy do szpitala to trzy minuty jazdy. Witam

się z lekarzem, który mówi, że nie może z (jak to określił) pacjentem

nawiązać kontaktu. Pytam w którym pokoju pacjent leży. Okazało

się, że leży w izolatce czyli na korytarzu.

W tamtych czasach korytarz to najbardziej popularna izolatka.

Szukam wzrokiem…

Jest. Leży z zamkniętymi oczami, ręka spoczywa na czole,

policzki rumiane czyli krążenie jest. W końcu człowiek szkolił się

z udzielania pierwszej pomocy i potrafi rozpoznać czy pacjent żyje

czy odpłynął. Ten zakończył pływanie. Odpoczywał.

Siadłem na taborecie, spojrzałem na chłopaka.

— Cześć. Zdjął rękę z czoła, spojrzał:

— Cześć- odpowiedział.

Nie widział lekarza stojącego za nim, który zaczął się śmiać.

Widocznie cieszył się, że nawiązano z pacjentem kontakt. Zaraz też

poszedł do siebie.

— Co ty odpierdalasz ? -pytam.

Teraz pacjent zaczął się śmiać. Nooo, pomyślałem, skoro jest tak

wesoło to wszystko pójdzie dobrze.

— Co się stało, dlaczego pływałeś w ubraniu? — pytam.

— Dziewczyna mnie rzuciła. Nie mogłem sobie z tym poradzić.

Miałem wszystkiego dość. Skoczyłem — odpowiedział załamany.

— Wiesz co? Miała rację, że cię pogoniła. Ty się nawet utopić

nie potrafisz. Takiego łamagę trzymać w domu to tragedia. Opowiadali

mi, kłamałem, jak szybko do brzegu płynąłeś. Szybciej kraulowałeś

niż z mostu leciałeś. Przestań z siebie nieszczęśnika robić.

Idź do domu, zmień ciuchy na suche i leć na jakiś five. Sobota jest,

grają. Dziewczyny chcą tańczyć, chłopaków poznawać a ty na korytarzu

szpitalnym leżysz i innym czas zajmujesz.

— Chyba ma pan rację — stwierdza.

— Nie chyba a na pewno. Spadaj i to już. Tylko lekarza przeproś

i pielęgniarkę, która przy tobie skakała. Jeszcze jedno. Nie chce cię

tutaj więcej widzieć. Jeżeli jeszcze raz odwalisz taki numer, utopie

w misce wody.Gdybym ja miał skakać do wody po każdej dziewczynie, która

mnie pogoniła, byłbym mistrzem olimpijskim w pływaniu. Wiesz

co? Cieszę się, że nim nie zostałem. Będziesz rozsądny, też się

będziesz cieszyć.

— Proszę pana. Mogę zaprosić pana na lampkę wina?

— Nie możesz. Mało się płynu nałykałeś? Uciekaj na zabawę.

Widuję chłopaka czasami. Teraz to dorosły mężczyzna. Ma bardzo

ładną żonę.

Udajemy, że się nie znamy.

PAMIĘTAM JAK

Pamiętam jak przyjmował się do pracy. Średniego wzrostu blondynek.

Cichy, spokojny, uśmiechnięty. Wyraził chęć pracy w SB, tam

miał zamiar zrobić karierę. Potrzebowali, więc przyjęli. Szybko znalazł

wspólny język z kolegami.

Do Legionowa, trzy letniej szkoły, pojechał po 5 miesiącach.

Pierwszą przepustkę otrzymał po miesiącu. Oczywiście, że odwiedził

kumpli. Była wódka, były śmiechy i było jedno, niepotrzebne

pytanie: — Jak żona radzi sobie bez ciebie?

Ktoś inny uśmiechnął się przy tym. Pozostali nie zwrócili

na to uwagi. Ot, pytanie zatroskanego. Nie było odpowiedzi.

Był błysk w oku. Po powrocie z balangi uderzył pierwszy raz.

Z każdym przyjazdem na przepustkę bił coraz mocniej i częściej.

Gdy był na trzecim roku, przyjechał na dwutygodniowe wakacje.

Cały czas siedział w domu. Nawet kolegów nie odwiedził.

Zadzwonił tylko, że urlop się skończył i wraca do Legionowa.

Następnego dnia przedzwonił na Milicję jego 13-letni syn.

Powiedział:

— Mama nie żyje. Powiesiła się w piwnicym

Nie zostawiła żadnego listu. Nie chciała żyć więc odeszła.

Jak w życiu. Faktem jest, że syn mówił, że ojciec znęcał się nad

mamą, ale cóż tam kilkunastoletni gówniarz może wiedzieć

o życiu. Nie byłem na pogrzebie.

Z tego co wiem, wdowiec bardzo rozpaczał. Po załatwieniu

spraw rodzinnych wyjechał do Legionowa. Po trzech miesiącach

powiadomiono go, że w miejscu gdzie znaleziono zwłoki żony,

powiesił się 13-letni syn. Przyczyny nie ustalono. Był to okres przełomu,

weryfikacji w służbach mundurowych i wycinania niewygodnych.

Jego wycięto.

 Nie widuję go. Podobno wyjechał do Niemiec i tam założył rodzinę. Nie

ma się co dziwić, był kawalerem, bez zobowiązań.

LUCYFER

Słonecznie, cieplutko a ja mam dyżur. Pierwszy, samodzielny

dyżur. W każdym razie, jeden z pierwszych. Bałem się, a co? Nie wiedziałem

co się przytrafi, czy dam radę, czy nie będzie plamy… takie

tam wątpliwości. Nie czekałem długo.

— Jedź pod kolegiatę. Facet i kilka bab trzymają jakiegoś bandytę.

Zobacz co się stało.

Na miejscu byli chłopaki z ZOMO, z wojewódzkiego miasta.

Nudzili się więc pojechaliśmy razem ich Nyską tzw "suką”. Kierowca,

trzech niebieskich i ja cywil. Oni żartowali a we mnie pełno emocji.

Kolegiata dzisiaj, to przepiękna budowla, teren zagospodarowany.

Wówczas ruina, pełno gruzów, trochę zieleni. Na miejscu kilkanaście

bab otaczających zawianego, zakrwawionego, szarpiącego się

i wykrzykującego coś 40-latka. Do pomocy gość z cegłą w dłoni.

Obok babinka w długiej sukni, chustce na głowie, sierpem

w prawej dłoni i workiem pełnym zieleniny. Wszyscy krzyczą, tylko

babinka spokojna.

Najgłośniej krzyczał zawiany. Darł mordę:- LUCYFER...

LUCYFER — pokazując na babinkę.

Pytam rozhisteryzowanych kobiet co się stało. Jedna przez

drugą krzyczy, że gość, którego trzymają, napadł na babinkę,

dusił ją, usiłował zgwałcić. D-ca zomowców podejmuje decyzję

mówiąc do kobiet: -Dobra, trzymajcie tego s...syna, ja pogadam

z poszkodowaną-

To był pierwszy szok jaki przeżyłem w organach.

— Nie, nie, ty pilnuj gościa ja porozmawiam- mówię.

Balem się, że babci krzywdę zrobi. Podchodzę do babinki a ona

gdzieś odleciała...myśli.

Pytam nieśmiało co się stało. A ona nic tylko:

-Panie, dok..wy nędzy, mnie??? Naprawdę mnie???

— Uśmiecha się przy tym. Pytam o zdarzenie. Mówi, że przyszła po zieleninę

dla królików. Kosząc zauważyła pijanego faceta biegnącego w jej kierunku

Krzyczał: LUCYFER...LUCYFER… Zanim się zorientowała, facet

rzucił się na nią. Nie straciła głowy, zaczęła się bronić. Cięła sierpem

na lewo i prawo. Całe zdarzenie widziało kilka kobiet, które ruszyły

babince na pomoc. W sprawę zaangażował się facet z cegłą. Napastnik

nie miał żadnych szans. Już wiedziałem co się stało, ale nie chcę

nic sugerować.

— Jest pani przekonana, że chciał panią zgwałcić, żąda pani ścigania

sprawcy? — pytam.

— Daj pan spokój - mówi uśmiechnięta - niech idzie do domu.

Dostał dobrą szkolę i to mu wystarczy. Dalej nie wierzę, NAPRAWDĘ

MNIE???

Nie mogłem zostawić zawianego na miejscu i jechać do komendy.

Musiał zniknąć z oczu pilnujących go kobiet. Postanowiłem, że

pojedzie do izby wytrzeźwień. Tam dojdzie do siebie i wróci do społeczeństwa.

W Nysce zaczął fikać. Miał pretensje, że jego bierzemy

a Lucyfera zostawiamy. Zaczął nam ubliżać. Mnie to nie wzruszało,

ale nie byłem sam.

Jechało ze mną trzech wrażliwych chłopaków. Jeden z nich nie

wytrzymał. Strzelił błyskawicznie z pięści. Zawiany opuścił głowę,

podniósł do góry, był cały zakrwawiony. To był szok numer dwa.

Ale my nie o tym. Sprawa wyglądała tak: Ponad 70-letnia kobieta

w długiej sukni, chuście na głowie, sierpem w prawej dłoni

i workiem w lewej, poszła po zieleninę.

Obok przechodził pijany facet. W pijanym widzie zobaczył

LUCYFERA. Postanowił zbawić świat.

Zbawił. W nierównej walce naruszono mu przednie zęby, pocięto

sierpem, pozwolono wyspać w „hotelowych” warunkach. Babinka

też była zadowolona

BONY PKO

Starsi na pewno pamiętają bony PKO. Młodszych poinformuję, ze

były to takie nasze dolary. W sklepach PEWEX można było za nie

kupić wszelkiego rodzaju frukta, których na wolnym rynku nie było.

Np ocet, dobre papierosy czy rajtuzy nylonowe,

które się nie przecierały, nie puszczały oczek i nie trzeba było

do nich gumek do weków. Można też było kupić samochód, który

z kilkukrotną „przebitką” można było sprzedać chętnemu. Nie wszyscy

sprzedawali. Większość cieszyła się cackami, które dla innych

były niedostępne.

Telefon z L.

Natychmiast przeszukać mieszkanie takiego i takiego gościa,

który dwa dni wstecz w tamtejszym Pewexie płacił fałszywymi

bonami. Fałszywe bony ujawnił bank.

Mieli szczęście bo kasjerka Pewexu spisała dane personalne

kupującego. Spisała, bo ten robił jakiś większy zakup (0 ile mnie

pamięć nie myli, wydał wówczas około 100 fałszywych bonów).

Przeszukanie było dokładne. Zachodziło podejrzenie, że fałszywek

może być znacznie więcej. Było około 1100szt, (potwierdził

to później NBP) z tym, że nie zostały znalezione tylko facet wydał

dobrowolnie. Przy przeszukaniu obecna była żona właściciela fałszywek.

Nic nie mówiła, nie wnosiła zastrzeżeń co do sposobu przeszukania.

Po załatwieniu sprawy pojechaliśmy do Komendy. Tam, po

dłuższej rozmowie i ustaleniu co gdzie, od kogo, ile i za ile facet

poszedł do domu. Oczywiście o wszystkim powiadomiliśmy Komendę

w L. Nie mieli uwag. Następnego dnia, około 9, do mojego szefa

przyszła żona właściciela fałszywek. Powiedziała, że po powrocie

do domu, mąż wypił herbatę i poszedł do swojego zakładu.

Szewcem był. Powiedział, że na następny dzień musi wykonać

kilka napraw. Nie było go długo więc poszła do niego. Nie żył.

Powiesił się na klamce od drzwi. Nie mógł przeboleć straty bonów.

Oszczędzał kilka lat. Marzył o „Wartburgu”. Cieszył się, że jest tak

blisko…

NAZYWAM SIĘ BOND. DŻEJMS BOND

Coś mnie wzięło i poszedłem na cmentarz. Chciałem wspomnieć

tych, których znałem a których już nie ma. Zobaczyć, kto

odszedł a ja o tym nie wiem.

Naszła mnie taka chwila i nic na to nie poradzę. Miałem dużo

czasu, więc łaziłem.

Nie wiem jak jest teraz, ale dawniej, tych co samowolnie odeszli,

chowali na uboczu. Nie wszystkich, fakt, ale najczęściej. Zawędrowałem

na takie „ubocze”

Tak po prostu, nie spodziewając się niczego szczególnego.

W pewnym momencie zrobiło mi się gorąco. Niemożliwe, ONA???

Zameldował się w hotelu gdzie była recepcjonistką. Zauroczył

ją swoim spojrzeniem, uśmiechem, eleganckim garniturem, butami

na wysoki połysk. Ręce jej się trzęsły, gdy spisywała jego dane personalne.

Głos, gdy rozmawiała. Był na tyle bystry,

że zauważył jej zakłopotanie. Zapłacił za dwie doby. Wziął klucz

do pokoju, uśmiechnął się, spojrzał na nią i zapytał czy jutro też

będzie Odpowiedziała twierdząco. W takim razie jesteśmy umówieni

— powiedział z uśmiechem. Poszedł spać.

Następnego dnia przyszła specjalnie dla niego. Poprosiła

o zastępstwo koleżankę, więc wieczór miała wolny. Oczywiście on

o tym nie wiedział. Jeszcze by sobie coś pomyślał. Nie miała pewności

czy przyjdzie, ale kręciła się przy recepcji. Przyszedł

po kilku minutach. Ucieszył się, gdy ją zobaczył. Widać było, że

jest w siódmym niebie.

Ona była trochę wyżej lecz nie okazywała emocji. Podobno

to taka kobieca gra. Do hotelowej restauracji poszli na kawę. Poprosił

aby opowiedziała o sobie.

Nie miała nic specjalnego do powiedzenia. Ot, szara myszka

mieszkająca na obrzeżach miasta, szukająca miłości. On nie powiedział

o sobie nic. Prosił o wyrozumiałość.

Nie naciskała. Nie, to nie, bez łaski. Do domu wróciła taksówką,

za którą płaciła swoją kasą. On nie mógł odwieźć gdyż miał sprawę

do załatwienia. Zresztą ta sprawa była powodem, że skrócili spotkanie.

Następnego dnia spotkali się ponownie. Powiedział ze smutkiem,

że musi pilnie wyjechać, że centrala zleciła kolejne zadanie

do wykonania. Jaka centrala, co ty mówisz? — zapytała z niepokojem.

Pocałował ją w dłoń. i powiedział -Widzę i wiem, że mogę

tobie zaufać. Proszę tylko o zachowanie tej rozmowy w największej

tajemnicy- Obiecała, przerażona, że nikt się nie dowie.

No i powiedział…,że jest tajnym agentem, że wykonuje tajne

zadania dla ministerstwa i takie tam ceregiele. Słuchała z podziwem,

przerażeniem, dumą

Już wówczas zaczęła się o niego bać. Nie muszę dodawać,

że wieczór skończyli w łóżku. Nie wiem czy wówczas poczęli czy

w późniejszym okresie, ale łóżko zaliczyli.

Następnego dnia wyjechał w misji tajnej na, jak obliczył, miesiąc

czasu. Wrócił po dwóch dniach. Szybko i w tajemnicy powiedział,

że nie może nocować w hotelu bo go szukają. Pytał czy zna

jakieś miejsce, gdzie mógłby się skryć. Zaproponowała swoje mieszkanie.

To nic, że mieszkała z rodzicami, mieszkanie

było duże. Pojechali taksówką. Oczywiście ona płaciła, bo

jemu centrala nie przysłała jeszcze wypłaty. Miał z tym, jak mówił,

zawsze problem. W domu przedstawiła go jako swojego narzeczonego.

Tak uzgodnili wcześniej. Przyszłej teściowej bardzo się

spodobał. Przyszły teść też nie narzekał. Wyciągnął flaszkę, rozpili.

Potem drugą i też rozpili i poszli spać. Przez pierwsze dwa

tygodnie, przyszły zięć nigdzie nie wychodził. Dobrze żarł, dobrze

spał i opiekował się przyszłą żoną. Po tygodniu, niby przez pomyłkę,

co jakiś czas zwracał się do przyszłej teściowej per „mamusiu”.

Rumienił się przy tym jak dziewczynka. Kobieta była szczęśliwa

jak nigdy.

Po pierwszym, dwutygodniowym locie godowym, wyszedł po

pieniądze. Uznał, że centrala na pewno kasę przysłała. Wrócił po

trzech tygodniach. Wrócił goły i bosy. -Wszystkiemu winna centrala - powiedział.

Bliższych informacji nie mógł zdradzić.

Uwierzyła. Dalej żarł, spał i kochał się z przyszłą zoną. Sielanka

trwała około czterech miesięcy. Centrala kasy nie przysyłała ale

realizacji niebezpiecznych zadań wymagała.

Znikał więc, co jakiś czas, na dwa, trzy dni, tydzień. Wszystko

zależało od powagi zadania. Martwiła się o niego bardzo. Bała się

okropnie, że może coś mu się stać.

Ale on był dzielny. Zawsze wracał zwycięski. Bez pieniędzy,

zmęczony, ale wracał i to było najważniejsze. Teść, przyszły, coraz

rzadziej przestał stawiać. Teściowa, przyszła,

coraz gorzej gotować. Tylko ona, zakochana do granic możliwości,

wierzyła. W końcu wyszedł po pieniądze ostatni raz. Czekała

miesiąc dwa, trzy… Nie doczekała się.

Zrozumiała, że została bezczelnie oszukana. Urodziła bliźniaki,

dwóch chłopców. O ojcu dzieci nie wiedziała nic. Czas bliźni rany.

Zajęła się dziećmi i one były dla niej najważniejsze. O Bondzie

starała się nie myśleć. Zbyt mocną ją to raniło. Gdy chłopcy mieli po

14 miesięcy, przyszła kartka. Od niego.

Napisał, że nie mógł się kontaktować, że był w innym kraju,

gdzie wykonywał ważne zadanie, że za kilka dni przyjedzie.

O chłopcach nie napisał nic. Chyba nie wiedział, że jest ojcem. Czytała

kartkę kilkanaście razy. Nie mogła uwierzyć, że tak ją traktuje.

Coś ją opętało. Chłopcy spali w łóżeczkach. Rodzice wyszli do miasta.

Zamknęła drzwi na klucz. Otworzyła wszystkie kurki gazu. Położyła

się na podłodze przy łóżku dzieci…

Do dzisiaj kurwicy dostaję, gdy o tym myślę. Nie mogę zrozumieć

dlaczego zabrała chłopców. Przecież nie byli winni jej

durnocie.

Minęło około 30 lat od tamtego zdarzenia. Grób istnieje. Ktoś

przychodzi, położy kwiaty, zapali znicz.

Zginęła tragicznie. Tak pisze.

OKNO

Cały internat Liceum Pedagogicznego szuka jednego z uczniów

klasy maturalnej.

Wczoraj wrócił z wakacji a dzisiaj, ani widu ani słychu. W końcu

jeden z umyślnych postanowił zajrzeć do WC mieszczącego się

w podwórzu. Niestety, drzwi były skutecznie zamknięte. Poprosił

drugiego ucznia aby podsadził go na wysokość okna. Niestety, było

zbyt wysoko. Załatwiono drabinę po której wszedł do góry.

Wszedł,

zobaczył co zobaczył. Wrzasnął i zeskoczył na dół. Przerażonym 

głosem powiedział: 

Wisi!

Zrobiło się zbiegowisko. Belfrada, kierownik internatu no

i uczniowie. Ciało pedagogiczne zastanawia się jak wejść do

wnętrza.

Udają, że nie wiedzą, są dwa wyjścia. Jedno to wyważyć drzwi.

Drugie, po drabinie, przez okno do środka, zeskok i od wewnątrz

je otworzyć. Wybierają drugą opcję. Jest jednak problem, nie ma

chętnego aby to wykonał. Najodważniejszy belfer, zapytał

nieśmiało

zebranych, czy jest wśród nich chętny do tej operacji. Zgłosił się

jeden uczeń, taki mały, a może najmniejszy z zebranych.

Szybko wszedł po drabinie. Jeszcze szybciej otworzył drzwi

i błyskawicznie wyszedł.

Nie muszę dodawać, że przez OKNO. Jak to zrobił, nie wiadomo.