Taniec towarzyski

Wnerwiały ją tańce w kółeczku, wyginanie się na wszystkie strony,

machanie łapami i w ogóle. Wolała styl klasyczny, czyli ona, partner,

najlepiej jak był leworęczny. Wówczas ona, swoją prawą dłonią

trzymała jego lewą dłoń i prowadziła. Nikt nie podskoczył, każdy tańczył

jak chciała. Raz, ale tylko raz, dostała od opornego w pysk i zabawa

się skończyła. Dla niej się skończyła, oporny tańczył dalej. Oczywiście,

że sam, do tego w kółeczku, na luzie i jak chciał. Nikt mu nie

narzucał swojej woli. Czuł się z tym dobrze, był panem i władcą parkietu.

Ona siedziała sama, troszeczkę zapłakana, ale widać było, że

dochodzi do siebie, że łapie rytm. Liczyła, że zaliczy jeszcze trójeczkę

z księciem z bajki, który weźmie ją w ramiona i popłyną razem,

gdzieś daleko. Długo nie czekała. Nie był to książę, lecz stangret, do

tego nieźle wstawiony. Stanął przed nią, ukłonił się grzecznie i zapytał:

— Zatańczysz ze mną cha che?”( inaczej cza cze) Spojrzała na

niego z obrzydzeniem — Spierdalaj (inaczej, nie tańczę). Uśmiechnął

się, przeprosił, że przeszkadza i odszedł krokiem chwiejnym lecz dystyngowanym.

Odniosła wrażenie, że nie pierwszy raz dostał kosza,

że wie jak się w takiej sytuacji zachować. Przestała o nim myśleć

zaraz potem jak zniknął jej z oczu. Nawet nie wiedziała, czy tańczył

z dziewczynami czy smutny zapijał piwem. To była jej ostatnia szansa

tego wieczoru. Do końca dyskoteki siedziała przy stole. Sama, zła

jak bezpański pies. Dziwne, przecież ładna była.

Życie toczy się dalej. Smutki znikają, pojawia się nadzieja. Tak

było i tym razem. Po trzech tygodniach poszła w tan kolejny raz.

Kupiła oranżadę, siadła przy stole, rozglądała się, sprawdzając

gdzie, kto, co z kim, po co itd. Nic szczególnego nie zauważyła,

zabawa jak zabawa. Siedziała czekając na pierwsze, słyszalne, nuty.

Rozpoczęto Apasjonatą, śpiewaną przez miejscową artystkę. Zauważyła

ruch na parkiecie. Natychmiast też usłyszała: — Zatańczysz ze

mną cha che? — Odwróciła głowę. Z jej prawej strony stał, uśmiechnięty

od ucha do ucha, pochylony do kolan, absztyfikant pogoniony

na poprzednim balu. Zaczęła się głośno śmiać. On razem z nią.

Wstała, wzięła go za rękę i poprowadziła. Był uległy, tańczył jak

chciała. Co tu dużo mówić, potrafiła prowadzić. Widziała go drugi

raz w życiu a po godzinie zdawało się jej, że znają się od dzieciństwa.

Był miły, szarmancki trzeźwy no i taki trochę przystojny.

Czuła się wyróżniona. Było jej z nim dobrze. Tańczyli wyłącznie ze

sobą, beż żadnych tam odbijanych. Wypili po dwie ciepłe oranżady.

Bawili się. Około 3 nad ranem zapytał grzecznie, czy pozwoli

się odprowadzić. Przytuliła się do niego. Zaraz potem wyszli. Trzymał

za rękę. Trzymał mocno aby nie uciekła. Szła jak baranek mimo,

że pierwszy raz w życiu, nie ona prowadziła. Przechodzili przez

mały park, gdy zatrzymał się, przycisnął mocno do siebie i powiedział:

— Teraz zatańczymy cha chę, taką prawdziwą. Zaczęła się

śmiać. Jeszcze nie rozumiała, że wdepnęła w gówno. Zrozumiała,

gdy dostała z liścia i przewróciła na ziemię. Nie broniła się. Sparaliżował

ją strach. Po kilkunastu taktach wstał, zapiął spodnie, powiedział:

— Do miłego — i poszedł. Wróciła do domu oszołomiona. Nie

potrafiła ogarnąć sytuacji. Wykąpała się, położyła do łóżka. Nie

usnęła, myślała o zdarzeniu. W pewnym momencie zesztywniała.

Zdała sobie sprawę, że o miłośniku cha chy nic nie wie. Nie zna jego

imienia, miejsca zamieszkania. Nic, nic, nic. Gwałt zgłosiła w poniedziałek.

Przyjmowałem zgłoszenie a potem szukałem kolesia. Była

rzeczowa, konkretna, naiwna. Przedstawiła wszystkie okoliczności

związane ze sprawą. Była zdecydowana ścigać sprawcę. Nie miała

w tym względzie żadnych obiekcji. Jego ustaliłem po czterech

dniach. Nie było to trudne, mieszkał w miejscowości położonej 25

km od jej miejsca zamieszkania. Szczerze mówiąc, nie chciało mi się

po niego jechać. Miałem zbyt mocne materiały, aby dać mu szansę.

Wysłałem wezwanie z adnotacją do stawienia się w charakterze

podejrzanego. Nie stawił się. Pojechałem radiowozem. Mimo wczesnej

godziny, nie było go w domu. Matka powiedziała, że nie ma

od kilku dni, nie wie gdzie jest. Zaczęła się ostra robota. Nie spałem

przez dwa dni. On spał! Po dwóch dniach przyszła, wycofała

wniosek o ściganie. Nie chciała powiedzieć dlaczego. Nie, bo nie.

Szczerze mówiąc, nawet nie naciskałem. Widocznie spodobało się

dziewczynie i tyle. Tak myślałem. Powiedziałem, że ma gość szczęście,

bo był już na widelcu. Uśmiechnęła się i powiedziała:

— Przykro mi, że się pan napracował. On był nie do znalezienia, spał u mnie.

Myślałem, że się pochlastam. Po przełknięciu śliny powiedziałem do siebie

— Potrafi prowadzić.

Widuję czasami. Mają dwoje dzieci. Dzisiaj to dorośli

mężczyźni. Oni cały czas razem. Myślę, że są szczęśliwi. Przetańczyli

całe życie. Jeszcze trochę zostało.