Noc poślubna

Wpadła jak burza, w sukni ślubnej z welonem. Młoda, piękna,

zapłakana. Ślubny wypił zbyty dużo, właściwie przesadził. Postanowiła

położyć go spać i wrócić do gości. Poszedł jak baranek.

Gdy ścieliła łóżko zamknął drzwi. Postanowił skonsumować małżeństwo.

Nie miała ochoty widząc, że jest zbyt pijany. Zaczął bić,

chcąc siłą wymusić posłuszeństwo. Bił mocno, skoro przybiegła się

poskarżyć. To, że uciekła zawdzięcza szczęściu. Ślubny nie miał

sił, położył się i zasnął. Przeżyła to okropnie. Poprosił aby siadła

na kozetce, która była w Posterunku. Szlochała i mówiła. Szczerze

mówiąc, bardziej szlochała. Siadł obok niej, zaczął głaskać włosy,

prosić aby się uspokoiła. Był dla niej jak ojciec. Przytulił delikatnie

do siebie. Położył dłoń na jej piersi. Nie reagowała. Wychodząc

powiedziała, że żałuje. Rozłożył bezradnie ręce. Głupio wyszło, niestety.

Wróciła na poprawiny. Potem urodziła syna poczętego

w Posterunku. Ma w sobie krew gliniarza, to widać i czuć. Chowany

jest przez ojczyma, który nie wie, że nim jest. Kocha dziecko, które

jest dla niego skarbem. Nieważne kto pocznie, ważne kto wychowa.

Faktyczni rodzice chłopaka, nie utrzymują ze sobą kontaktów mimo,

że widują się każdego dnia. Poślubieni nie mają więcej dzieci.

To znak, że nie bije jej więcej.